Bullumsullumrugl

Jæja

2011-02-03T00:07:00.003Z

Ég mundi áðan eftir því að ég hefði einu sinni verið bloggari og hef skemmt mér síðasta klukkutímann við að lesa gamlar færslur af handahófi og rifja upp allar minningarnar sem tengjast þeim. Þetta er á við það að fara upp á háaloft og fnna þar kassa fullan af gömlum og rykföllnum dagbókum (reyndar á ég hvorki háaloft né gamlar dagbækur en það er algjört aukaatriði).

Það er skrýtið að lesa síðustu færsluna hér á undan því síðan hún var skrifuð eru komin tvö og hálft ár. Á þeim tíma hefur mjög margt gerst og mjög margt breyst, bæði hjá mér og þeim sem eru í kringum mig, en á sama tíma hefur sumt ekkert breyst.

heima, um heiman, að heiman, frá heiman

2008-07-08T17:40:00.005Z

Jæja, þá er komið að lokum þessa ævintýris. Þrír dagar eftir í Íþöku áður en ég legg af stað heim (eða að heiman - erfitt að ákveða hvað er hvað). Einhverra hluta vegna hefur dótið mitt vaxið svo að það hefur verið basl að pakka, en það mun hafast á endanum (sérstaklega ef ég sendi þær bækur sem ég ætla að eiga í pósti). Annars er ég á fullu að kveðja vini og kunningja og það er mjög skrýtið til þess að hugsa að flesta mun ég líklega aldrei hitta aftur. En ég á fullt af góðum minningum um þetta ár hér og eru góðar minningar ekki það sem skiptir mestu?

Þrátt fyrir tregann sem fylgir því að flytja þá hlakka ég óneitanlega til að koma heim og hitta alla sem ég þekki þar :o) (hlakka ekki jafnmikið til atvinnuleitar og ritgerðaskrifa en það reddast vonandi allt).

(Og titill færslunnar er úr stuttmynd um seinheppna bófa sem ég sá fyrir löngu síðan)

þrumur og bangsar

2008-06-30T18:37:00.006Z

Á meðan mamma var í Íþöku ákváðum við einn eftirmiðdaginn að bregða okkur í smá göngu, enda þurfti ég að standa við stóru orðin og sanna að Íþaka væri í raun og sann „gorges“ (gilótt/gorgeous). Þar sem uppáhaldsgilið mitt sem liggur frá strætóstoppistöðinni upp á háskólasvæðið er lokað vegna vorviðgerða sáum við okkur þann kost vænstan að rölta að Áfafossunum (Buttermilk Falls). Þangað er einungis fimmtíu mínútna gangur og þar sem leiðin liggur um stórverslanasvæðið gat ég teymt mömmu í Wegmans, óhugnanlega stóra matvörubúð þar sem úrvalið er svo mikið að ég finn sjaldnast það sem ég leita að (og fer því ekki þangað nema mig langi í góð rúnnstykki) til að sýna henni herlegheitin.

Þegar við nálguðumst Áfafossana sáum við göngubrú sem virtist vera ætluð til þess að gangandi vegfarendur kæmust yfir þjóðveginn án þess að eiga á hættu að slasa sig á bílum. Hvernig sem við leituðum (bæði á þessari hlið og svo hinni á leiðinni til baka) fundum við ekki uppganginn á brúna þannig að við neyddumst til að skáskjóta okkur á milli bíla til að komast á áfangastað. Þangað komnar skoðuðum við skilti um jarðsögu svæðisins og hófum svo giljagönguna. Fyrst gengum við upp með gilinu, í návígi við fossana (sem eru sjö talsins) og köstuðum mæðinni á brú yfir þann efsta og gátum þar valið á milli þess að fara yfir brúna og ganga niður hina hlið gilsins eða fara lengra og komast að vatni sem er þarna í nágrenninu. Við tókum síðari kostinn og fórum eftir slóða sem kenndur var við birni, en þar sem engin viðvörunarskilti voru sjáanleg ákváðum við að þar væri enga birni að finna þrátt fyrir nafngiftina. Reyndar vorum við svolítið hvekktar að ganga eftir bjarnarslóða í gegnum þykkt skógarþykknið rétt fyrir sólsetur (um morguninn höfðum við lesið að leitað væri að þriðja ísbirninum heima - en vissum ekki þá að hann reyndist hafa verið kind) og kannski ekki að ástæðulausu því tveimur dögum síðar frétti ég að birnir hefðu verið á ferð ekkert mjög langt frá þessum stað (en það er óvanalegt).

En þegar okkur leist ekki lengur á skyggnið snerum við við og fórum niður gilið hinum megin og máttum ekki seinni vera. Því þegar við eygðum kóksjálfsalann (einhverra hluta vegna er einn slíkur við allar gönguleiðir hérna) og skýlið sem hann stóð undir hófst þrumuveður og grenjandi rigning. Við þökkuðum okkar sæla að hafa snúið við tímanlega og borðuðum nestið okkar í skýlinu á meðan eldingarnar leiftruðu í kringum okkur (og ansi nálægt sumar) og regnið streymdi.

Eftir hálftíma óveður var okkur loks fært að komast úr skýlinu og rölta heim. Á heimleiðinni sáum við að eldingu hafði greinilega lostið niður í spennustöð því nokkur hverfi voru rafmagnslaus. Við það hafði slokknað á þó nokkrum umferðarljósum á aðalumferðargötunni en löggan var fljót að átta sig og setti upp færanlegar stöðvunarskyldur, upplýstar með neyðarblysum.

Því miður náðum við engum myndum af mórauðum rollum (enda engar á ferli) en í staðinn er hér neðsti fossinn, býsna úfinn eftir hálftíma hellirigningu (til hægri má sjá grilla í stíginn sem við fórum upp).

Hér er svo mynd af stormþrungnum himninum.

jamm og jæja

2008-06-29T13:13:00.002Z

Stærsta menningarsjokkið sem ég hef orðið fyrir hérna snýr að barneignum. Tvær stelpnanna í deildinni hafa öðru hvoru í vetur verið að plana barneignir, það er hvenær á náms-/fræðimannaferlinum það væri hentugast fyrir þær að eignast barn. Takið sérstaklega eftir eintölunni, konur sem ætla sér að verða fræðimenn hér og eiga ekki heimavinnandi eiginmenn geta víst ekki leyft sér að eiga meira en eitt barn því annað myndi eyðileggja ferilinn (og jafnvel það að eiga eitt er hættulegt). Ég talaði um þetta í fyrradag við tvær aðrar, frá Englandi og Bandaríkjunum. Sú enska sagðist aldrei hafa séð kvenkyns háskólakennara sem ætti börn fyrr en hún kom til Bandaríkjanna og þá bara eina eða tvær, sú bandaríska sagði að fræðimannastörf væru hugsuð fyrir gifta karlmenn sem ættu konur sem sæu um heimilið (barnlausar konur og einhleypir karlar væru næstbesti kosturinn) og báðar sögðu þær að þær þyrftu að velja á milli þess að eignast fjölskyldu eða helga sig fræðunum.

Ég benti þeim á að það væri nú frekar asnalegur hugsunarháttur, og að heima þyrftu konur ekki að velja á milli, því þar væri að miklu leyti hægt að samræma barneignir og frama og konur í þeirra stöðu ættu að berjast fyrir einhverju svipuðu, til dæmis aukningu dagheimila. Sú enska sagðist þá aldrei myndu treysta einhverjum óskyldum sér til að gæta barna fyrir sig á meðan sú bandaríska sagði að það sem gengi á litla Íslandi væri ekki hægt að framkvæma í Bandaríkjunum (hún þagnaði reyndar þegar ég benti henni á að það væri svipað kerfi á öllum Norðurlöndunum og það hefði ekki komist á áreynslulaust). Hvorugri þeirra virtist detta í hug að maðurinn ætti að bera nokkra ábyrgð á börnunum og ég held að báðum hafi þótt hugsanagangur minn barnalegur. En er ekki eitthvað rotið við kerfi sem gerir ráð fyrir því að vel menntaðar, gáfaðar konur annaðhvort fjölgi sér ekki eða þurfi að víkja af fræðavettvanginum (með doktorsgráðu) um óákveðinn tíma (og missi þar með af framgangi þar) til að sinna barneignum og barnauppeldi?

--------------------
Um daginn var óformleg nördakeppni á milli þriggja í deildinni, alls konar atriði voru talin upp þar til einn strákurinn var einróma kjörinn aðalnördinn þegar hann sagðist aldrei hafa farið á stefnumót með/verið í sambandi við stelpu sem ekki kynni latínu.

--------------------
Á eftir er úrslitaleikurinn á EM. Ólíkt því sem ég hélt í byrjun sumars þá hef ég úr nokkrum stöðum að velja til að horfa á leikinn en býst við að fara á stúdentakrána. Ég vona að liðið mitt standi sig en er engu að síður hrædd um að Spánverjarnir vinni. Fyrr í mánuðinum sá ég hins vegar (mér til mikillar gleði) fyrirsögn í Fréttablaðinu sem sagði Þjóðverja Evrópumeistara (fyrst hélt ég að ég hefði misst úr nokkrar vikur en sá svo að greinin var um vangaveltur og spár um mótið) og nú vona ég að þetta hafi verið áhrínisorð.

--------------------
Þar sem styttist óðum í að ég fari heim þá er ég byrjuð að prufupakka (það er sjá hvaða dót kemst í töskurnar), mamma tók helling með sér en nóg er eftir. Það sem mig langar hvað mest í núna (og myndi auðvelda líf mitt mikið) er taska eins og Mary Poppins átti í myndinni, handtaska sem allt kemst í. Eins og venjulega taka bækur mikið pláss (og vega þungt), þrátt fyrir að ég ætli bara að taka tæpan helming þeirra sem ég hef keypt heim með mér. Það sem kemur mér hins vegar á óvart er hvað ég hef keypt mikið af fötum og hvað þau eru plássfrek, eins og þau litu nú öll út fyrir að vera sakleysisleg og fyrirferðarlítil þegar ég keypti þau. En ef töskurýmið bregst get ég sent eitthvað með pósti eða notað Heiðuaðferðina (klætt mig í mörg lög) á heimleiðinni.

fimmtudagur

2008-06-13T03:46:00.007Z

Dagurinn í dag var ansi notalegur, reyndar óar mig svolítið við því hvað er miklu auðveldara að njóta lífsins en að vinna í þessari blessuðu ritgerð minni. Ég og nokkrir aðrir slógum saman hádegismat og fótboltaáhorfi og sáum Þjóðverja tapa fyrir Króötum, umræðurnar við borðið voru hinar líflegustu á meðan á leiknum stóð og á milli gáfulegra athugasemda um framgang leiksins dæmdum við króatíska markvörðinn úr leik fyrir að hafa ekki passað upp á að hafa peysuna og sokkana í sama græna litnum (svo var hann líka aðeins of duglegur að þvælast fyrir boltanum), einnig veltum við fyrir okkur hvort þýski þjálfarinn væri með hárkollu, litað hár eða bara svona unglegur, sem og hvort einungis einn þýskur leikmaður mætti vera inn á í einu í rauðum skóm. En þrátt fyrir einlægan stuðning okkar og það að ein stelpan var með þýska fánann meðferðis gekk ekki rófan.

Eftir það fór ég og hitti kunningja minn sem er á leið á íslenskunámskeið á Íslandi í sumar og við sátum úti á svölum hjá honum, drukkum te og töluðum íslensku og ensku til skiptis. Meðal umræðuefna voru öll tungumálin sem okkur langar til að læra, sem og minnisaðferðir, tímastjórnun og hvernig væri best að skrifa ritgerðir (og ég ætla að prófa aðferðina hans, því mín gengur nákvæmlega ekkert þessa dagana - enda sjáið þið hvað ég er allt í einu dugleg að blogga ;p).

Um daginn var ég spurð að því hvað ég hlakkaði mest til að borða þegar ég kæmi heim og aldrei þessu vant vissi ég ekki hverju ég ætti að svara. Venjulega sakna ég nammis og pylsna mest en Gunnhildur kom með slatta af nammi og öðru góðgæti til mín um daginn (og mamma er væntanleg fljótlega) og ég fékk íslenskar pylsur í grillkveðjuveislunni hjá Elísabetu og Bjarna um daginn þannig að mér datt ekkert í hug. En ykkur til hrellings þá lifi ég þessa dagana að mestu á ritzkexi og kjúklingasalati (örugglega bráðóhollt en er þægilegt til að taka með sem nesti). Reyndar er ég hrædd um að matarræði mitt hérna sé alls ekki til fyrirmyndar, sérstaklega þar sem ég borða mikið af unnum mat sem ég veit lítið hvað er í - einn kunningja minn hér fór heim til sín í tvær vikur og fór meðal annars í sína árlegu læknisskoðun þar og þá kom í ljós að á því ári sem hann hefur verið hér hefur kólesterólmagnið í honum aukist allsvakalega og er alltof hátt fyrir mann á hans aldri (en hann borðar reyndar mun meira kjöt en ég).

En til að enda þetta á skemmtilegri nótum þá skoðaði ég áðan gömul blogg og sá að fyrir tæpu ári tók ég próf um hversu bandarísk ég væri í háttum og fékk þá niðurstöðu að ég væri gjörsamlega óspillt.

Að gamni tók ég sama prófið og eitthvað hefur breyst:

You've Been a Little Ruined by American Culture

Whether you live in the US or not, deep down you're a little American.

And there's nothing wrong with loving American culture, but it may have negative effects on your life.

Slow down and enjoy what you have. Reconnect with life's simple pleasures.

You don't need to be in a consumerist rat race. Life's too short to overwork yourself!

Has American Culture Ruined You?

brenna

2008-06-12T04:37:00.005Z

Einhvern tíma í byrjun vorannarinnar fóru útskriftarnemendurnir væntanlegu (þrír talsins) að tala um að sniðugt væri að halda brennu við lok annarinnar til að losa sig við gamlar glósur og gleðjast þannig yfir því að vera næstum búin. Um miðjan apríl var dagsetningin komin á hreint og taflan á skrifstofunni var fyllt af leiðbeiningum um hvað mætti brenna og hvað ekki (til dæmis var fólk á bannlistanum, hvort sem um lifandi verur eða ímyndir þeirra væri að ræða - það sama gilti um byggingar). Eftir að prófa- og ritgerðatíminn var úti (um miðjan maí) var veislan haldin, byrjað á því að grilla og að taka hópmynd - reyndar vantaði hátt í helminginn af meðlimum deildarinnar, en á myndinni eru flestir þeirra sem ég hef umgengist mest.

Efsta röð frá vinstri: Esra, Cliff, Johanna, Becky, Peggy, Serena, Brandi, Henry
Miðröð frá vinstri: Adam, Jo, Ed, Steven, Ég
Neðsta röð frá vinstri: Gabe, Satoshi, Masa, Hongyuan

Fáir mættu með brennuefni sem reyndist í lagi því að þeir sem komu með eitthvað höfðu nóg handa öllum. Gleðin og léttirinn voru gríðarleg þegar fólk brenndi gömul verkefnablöð, glósur og útprent af greinum og allir fundu eitthvað við sitt hæfi (nema reyndar ég - en ég hef aldrei verið hrifin af að brenna bækur eða neitt það sem tengist þeim). Ég stóðst ekki mátið í miðjum gleðilátunum og spurði af hverju þau væru eiginlega í þessari deild fyrst það væri svona mikill léttir að brenna glósur og verkefni, fátt varð um svör þangað til að annar þeirra sem deilir áhuga mínum á útdauðum tungumálum glotti og sagði að enginn hefði brennt neitt sem tilheyrði sögulegum málvísindum (en það er líklega vegna þess að nánast enginn í þessari deild tekur slík námskeið).

Og þegar öllu hafði verið kastað á bálið grilluðum við sykurpúða á trjágreinum yfir eldinum og átum þá með súkkulaði og kexi (slíkar samlokur kallast smores og eru með því bandarískasta sem til er).

ekkert spes

2008-06-11T21:49:00.003Z

Veðrið skánaði loks í gærkvöldi en þá rigndi um kvöldmatarleytið og var orðið nógu kalt um tíuleytið til að bregða yfir sig peysu (sem ég gerði ekki, enda naut ég þess að verða smákalt eftir hitabylguna). Í dag hefur hitinn ekki farið yfir 30 gráður og því líft innanhúss sem utan.

Ég naut góða veðursins í gærkvöldi með því að fara í langa gönguferð með nokkrum af þeim sem ég tók kennslufræðinámskeiðið með síðasta haust og voru fyrstu kunningjar mínir í Íþöku. Það var svolítið eins og að hverfa aftur í tímann því tvö þeirra hafði ég ekki séð síðan í haust og ekkert þeirra á þessari önn. En það var gaman að hitta þau aftur og algjör synd að við skulum ekki hafa haft meira samband í vetur. Við gengum að Cayuga-vatninu og sátum þar í rigningu og töluðum saman, meðal þess sem ég komst að var að ég er ekki eina manneskjan sem píri augun og ímynda mér að fyrrnefnt vatn sé úthaf, það er til fólk sem hræðist hluti í veruleikanum sem það sér ógnvekjandi í hryllingsmyndum, jörðin myndi ekki hreyfast þótt allir jarðarbúar hoppuðu á sama andartaki, það ríki sem heiminum stafar mest hætta af er Kína og að það er hægt að fá sekt fyrir umferðarlagabrot með því að ganga yfir götu á rauðum kalli.

Fótboltaáhorf mitt stefnir í 25% (það er einn leikur annan hvern dag) og hef ég að mestu stundað þá iðju með Þjóðverjum og Japönum. Ég hef hins vegar ekki séð neinn af góðu leikjunum en vona að það lagist á morgun. En ég hef tekið eftir að sjónvarpsþol mitt er orðið afar takmarkað og veit ekki hvort ber að hryggjast eða gleðjast yfir því.

Annars er nákvæmlega ekkert að frétta eins sorglegt og það nú hljómar, nema að ég get enn ekki sofnað án þess að taka svefntöflur (sama hvað ég reyni), en að sumu leyti er það reyndar kostur því ég er ekki lengur bundin af þreytu (fyrr en úrillskan byrjar).

Og síðast en ekki síst þá er afmælisbarn vikunnar amma sem varð áttræð í gær :o)

helvíti

2008-06-06T23:49:00.004Z

Ég skil núna af hverju ég fæddist á Íslandi en ekki á suðlægari slóðum. Eftir tiltölulegan kaldan (og notalegan) maímánuð með hitastig og rigningu á við meðalíslenskt sumar kom sumarið. Í þessum skrifuðu orðum (klukkan átta að kvöldi) er sólin loksins að setjast, hitinn 33 gráður á selsíus og rakinn alla lifandi að drepa - vonandi að þrumuveðrið og rigningin sem er spáð í kvöld hjálpi eitthvað til við að hreinsa loftið.

Ég passaði mig á að vera á bókasafninu þar sem er loftkæling í dag, húsið sem ég bý í er nefnilega svo gamaldags (lesist leigusalinn tímir ekki að breyta neinu eða laga, nema hann sé neyddur til þess af bæjarfélaginu) að hér er engin loftkæling. Núna er ég komin heim og þrjár stórar viftur á fullu en það dugar samt ekki til, við minnstu hreyfingu svitnum við og aumingjans kötturinn liggur afvelta í loðfeldinum sínum. Mér er sagt að þessi hiti venjist en er ekki fyllilega sannfærð, vona samt að fólk hafi rétt fyrir sér.

En til að ljúka þessu á jákvæðum nótum þá tókst mér að sofa almennilega í nótt (ég hef átt erfitt með svefn síðastliðna viku - en sambýlingurinn gaf mér svefntöflu í gær og ég vona að það hafi rétt allt af), hitinn er notaður sem afsökun til að fá sér bjór (það virkar í bíó), ég komst að því að stúdentakráin hérna ætlar að sýna flestalla leikina á EM - lokaleikina meira að segja á stóru tjaldi og mamma kemur bráðum í heimsókn :D

sambönd

2008-05-27T04:14:00.004Z

Ein vinkona mín hér á sér „ástmann“ sem hún vill helst giftast en eini gallinn er sá að hún er þegar gift. Svipbrigði ástmannsins þegar hún kynnir hann svo fyrir öðru fólki eru alltaf kostuleg (sem og svipbrigði þeirra sem hann er kynntur fyrir) - eiginmaðurinn hlær bara að þessu og segir að orð séu ódýr. Honum finnst samt ekki alveg jafnfyndið þegar eiginkona hans vitnar í kvikmyndina Persepolis (sem við sáum öll saman um daginn), en þar hélt ein persónan því fram að fyrsta hjónaband væri ekki neitt merkilegra en æfing fyrir hjónaband númer tvö.

Ástmaðurinn hefur ekki látið uppi hvað honum finnst um þennan ráðahag (eða réttara sagt þríhyrning) en hann er tvímælalaust í konuleit. Leitin gengur hálfbrösuglega því bæði er hann feiminn og óframfærinn og svo virðist hann bara falla fyrir konum sem eru í samböndum. Vinkonu minni finnst hins vegar fráleitt að slíkur karlkostur skuli vera á lausu og ákvað því fyrr í vetur að hjálpa honum við leitina - reyndar er það hægara sagt en gert, því það er erfitt að átta sig á því hvernig konum hann heillast af. Að lokum náði hún að toga upp úr honum tvennt sem konur verða að hafa til að bera, annars vegar verða þær að vera undurfríðar - en þar sem hann og vinkonu mína greinir mjög á um hvað telst undurfrítt fer hún eingöngu eftir síðara atriðinu sem er að þær verða að vera gáfaðar og því með gleraugu. Þannig að nú er leitað dyrum og dyngjum að konu sem er nógu góð handa ástmanninum og gengur með gleraugu (og er helst á lausu), en allar sem fram eru boðnar reynast annað hvort ekki nógu fallegar eða of gamlar.

Önnur vinkona mín hér gifti sig ung og skildi við manninn sinn í fyrra (eftir líflátshótanir, skattsvik og fleira skemmtilegt), hún var ákveðin í því að vera ekki einhleyp lengi og fór á stefnumót með ótalmörgum mönnum þó svo að hún segðist vera hrifnari af konum. Eftir að hafa þannig kysst óteljandi froska fann “prinsessan” hana á Facebook viku fyrir Valentínusardaginn. Síðan hafa þær tvær verið saman nánast öllum stundum og búa núna saman og stefna á að giftast á næsta ári (sem er leyfilegt þar sem önnur þeirra er frá ríki sem leyfir hjónabönd samkynhneigðra). Það skondna er að kærastan heitir sama nafni og einn kennaranna í deildinni og til að forðast misskilning fengu þær um tíma viðurnefnin “góða” og “vonda” (sem breyttist í “ekki svo góða” svona til að móðga engan).

Í deildinni er líka strákur sem er yfir sig hrifinn af kærastanum sínum og þar sem hann er opinskár og heiðarlegur ungur maður liggur hann ekkert á þeim skoðunum sínum og segir oft upp úr eins manns hljóði á skrifstofunni hvað hann sé nú ástfanginn og hvað kærastinn hans sé sætur og reynir oft að fá fólk á skrifstofunni til að dást að honum með sér og skoða myndir (sem hafa leitt til umræðna um hvað teljist of miklar upplýsingar). En það samband hefur ekki alltaf verið dans á rósum, fyrstu mánuðina vildi kærastinn ekki koma út úr skápnum þar sem hann bjó í bræðrafélagshúsi og var ekki viss um að sér yrði vært þar ef upp um kynhneigðina kæmist en sem betur fer leystist það. En til að auka enn á ruglinginn þá ber kærastinn sama nafn og tveir kennarar, reyndar ruglar það okkur ekki neitt, en þegar væntanlegir nýnemar næsta hausts komu í heimsókn áttu þeir oft erfitt með að skilja á milli hver var hvað.

Svo er ein sem lætur sér ekki nægja að hrífast af nafna/nöfnu kennara, heldur sagðist um daginn vera yfir sig ástfangin af aðalleiðbeinanda sínum, svo mjög að hún myndi hiklaust sparka kærastanum fyrir hann. Eftir smá umhugsun fannst henni það ekki nógu mikil fórn og sagðist jafnvel vera tilbúin til að þvo af honum (en það er það leiðinlegasta sem hún veit).

örstutt síðan síðast

2008-05-26T01:28:00.003Z

*Ég fór í gönguferð í dag á svæðinu í kringum Buttermilk Falls (eða Áfafossa eins og það myndi líklega útleggjast á íslensku) með Ísraelunum og Svíunum - gengum í rúma fjóra tíma og nutum góða veðursins. Núna rétt áðan var svo að ljúka útskriftarveislu sambýlingsins, reyndar er hún hvorki búin að skrifa lokaritgerðina né verja hana en þar sem er bara ein útskriftarathöfn á ári tók hún þátt í henni og stefnir að að ljúka restinni í sumar.

*Gunnhildur kom í heimsókn um daginn og ég hitti hana fyrst í New York þar sem við dvöldum í fjóra daga og svo kom hún með mér til Íþöku. Heimsóknin lenti saman við lokadaga annarinnar þannig að hún kom með mér á ráðstefnu (þar sem ég hélt erindi), í lokapartí málvísindadeildarinnar (þar sem leiðinlegar kennslubækur og glósur voru brenndar af fólki sem er komið nálægt útskrift) og á spurningakeppnikvöld.

*Daginn áður en Gunnhildur kom fór ég í vínsmökkunarferð, en í kringum vötnin hérna er mikið af vínekrum (Finger Lakes Wineries) - sum víni sem við smökkuðum voru frábær á meðan önnur hefðu sómt sér vel sem rottueitur. Með mér í för var fólkið úr spurningaliðinu og sem betur fer drekkur ein þeirra ekki vín og bauðst til að vera bílstjóri okkar hinna. Við lögðum snemma af stað og hófum leikinn með morgunmat á "diner" (og þar af leiðir að maturinn samanstóð af pönnukökum, beikoni og sýrópi) - síðan rúntuðum við á milli staða í hátt í sjö tíma og náðum að heimsækja svona 10-15 staði í mjög misjöfnu ásigkomulagi. Sá eftirminnilegasti leit út eins og Suðurríkjakrá og þar voru áberandi skilti um að glös væru ekki innifalin í vínsmökkunarverðinu. Síðar það sama kvöld var svo margarítulest í stofunni heima hjá mér, einhverra hluta vegna var það kallað kaffilest þegar nokkrir fóru saman að kaupa kaffi og til að fagna kennslulokum, útskriftum og fleiru var lestarnafnið yfirfært á áfengi. Í þessari tilteknu lest komst ég að tvennu - að ég hef aldrei smakkað margarítur áður og að ég hef ekki misst af miklu, því þær eru frekar vondar.

*Föstu punktar hverrar viku á þessari önn hafa (fyrir utan tíma) verið að mæta í forníslenska leshringinn, fara á spurningakeppnikvöld á kránni (þar sem ég er orðinn fastagestur), fara og hitta þýskuhringinn og svo náttúrulega að horfa á Njósnadeildina með sambýlingnum og breskum nágranna okkar (aðalaðdráttarafl þáttanna á þær virðist vera að finna einhverja starfstétt sem hefur það skítara en doktorsnemar og njóta þess að sjá aðra þjást). Svo hafa verið spilakvöld, stöku partí og kaffihúsaferðir og meira að segja kirkjuferðir, því Calanit langaði svo mikið til að vera viðstödd alvörumessu með orgelspili og öllu sem því tilheyrir - bekkjarfélagi hennar mælti með söfnuði sem reyndist hittast í íþróttahúsi og öll tónlist leikin á nútímahljóðfæri (messan var ágæt en svolítið súrrealískt að sitja undir körfuboltakörfum á meðan).

*Lokavikur annarinnar voru uppfullar af önnum en það reddaðist allt eins og vanalega, svo nú hef ég rúman mánuð til að einbeita mér að því að klára ákveðna ritgerð, sem og að pakka og finna mér vinnu fyrir haustið.

*Fólk er farið að tínast í sumarfrí hingað og þangað og sumt þeirra mun ég aldrei hitta aftur (þrátt fyrir loforð um annað), sem er sorglegt, svona rétt þegar ég var farin að kynnast fólki almennilega. Mér finnst samt skrýtnast hversu mörgu fólki ég hef kynnst á þessu tæpa ári og hvað allir eru alltaf vingjarnlegir og góðir og hvaðð það verður skrýtið að hitta það ekki í haust (eða í raun nokkurn tíma). Reyndar var mér um daginn boðið í brúðkaup hérna þann 9/9 '09 - og ég lofaði að mæta þó svo að ég sé ekki viss um að samband brúðhjónanna endist það lengi.

Loksins er svo búið að mála húsið að utan - allt í allt hefur það tekið fjóra mánuði og það er ekki gaman að vakna eldsnemma á morgnana við bölvandi málara, sérstaklega ekki þegar þeir hafa farið í dramakeppnir og hótað að reka hver annan eða hætta. En þó svo að húsið sé orðið þokkalegt að utan er það alltaf jafnógeðslegt að innan, sama hversu vel er tekið til/þrifið.

*Ég hef fylgst með kreppuástandinu heima og dáist eiginlega að dáleiðsluhæfileikum Davíðs - fyrst sagði hann okkur að það væri góðæri og það varð góðæri, síðan sagði hann okkur að það væri kreppa og þá varð kreppa. Þrátt fyrir að hafa lesið um það fékk ég áfall í gær þegar ég sá hvað verðtryggðu húsnæðislánin mín hafa hækkað skart - svo mjög að bara hækkun síðasta mánaðar jafngildir hátt í tveggja mánaða meðalkaupi fyrir mig. Ég vona bara að þeir sem eiga sök á þessari svakalegu verðbólgu séu stoltir af sjálfum sér og njóti þess virkilega að hafa "stolið" öllum þessum peningum af mér.

*Ég hef áhyggjur af því að fá ekki vinnu í haust - bæði út af þessu krepputali sem og því að ég sé nánast engin störf auglýst sem henta mér og ætla ekki að skrá mig hjá ráðningarskrifstofum fyrr en ég kem heim. Annars hlakka ég svolítið til að koma heim og hverfa aftur í fjöldann og kunnugleikann (þó svo að ég verði sjálfsagt farin að blóta Íslandi í sand og ösku á mettíma) en kvíði hins vegar því að aðlagast aftur sem og minna félagslífi (því vinkonur mínar virðast margar vera komnar annaðhvort í barneignir og fjölskyldumyndanir eða ætla að flytja langt í burtu frá mér (og já ég veit hvað þetta hljómar síngirnislega og ég get fátt sagt eftir að hafa látið mig hverfa í eitt ár).

*Hmmm, já og svo er fólk eindregið hvatt til að svara bréfum frá mér (eða láta mig vita ef ég hef ekki svarað) - er farin að fá á tilfinninguna að það sé eitthvert rosasamsæri í gangi og enginn vilji tala við mig ;p

skrýtið

2008-03-25T21:09:00.003Z

Ég var að skoða New York Times áðan. Þar var nokkurra síðna umfjöllun um þá síðustu þúsund hermenn sem hafa látist í Írak, svona í tilefni af því að nú er tala fallinna Bandaríkjamanna komin í fjögur þúsund. Andlitsmyndir af þessum þúsund hermönnum, ásamt nafni þeirra og aldri, fylltu tvær opnur og á þeirri þriðju voru brot úr bréfum og bloggum nokkurra þeirra. Uppsetningin var óneitanlega áhrifarík og minnti svolítið á Víetnamminnismerkið þar sem nöfn hinna látnu öskra á áhorfandann af svörtu granítinu.

Það skrýtna er að stríðinu lauk formlega fyrir löngu, en samt falla hermenn. Og enn skrýtnara er að sama hversu marga ég spyr þá virðist enginn vita fyrir hvaða málstað þeir hafa fallið, fólk ypptir bara öxlum, verður sorgmætt á svipinn og vill helst ekki tala um þetta. Og það sorglega er að þessi andlit í blaðinu eru bara hluti af öllum þeim sem hafa látist eða þjáðst vegna þessa "stríðs" sem enginn virðist vilja vita af hverju er háð né hvaða tilgangi það á að þjóna.

Gleðilega páska :o)

2008-03-23T16:51:00.003Z

Það er hálfskrýtið að vera hér um páska, ekkert tilstand, ekkert helgihald, bara venjulegur sunnudagur og ég þarf að mæta í skólann á morgun. Það eina sem minnir á páskana er páskanammið í búðunum. Ég ætla ekki að halda daginn neitt sérstaklega hátíðlegan, þarf að fara upp í skóla á eftir og undirbúa morgundaginn. Í þessum skrifuðu orðum ligg ég þó í rúminu, hlusta á tónlist og borða hnetu-mogm, því þau eru egglaga og æt (ólíkt sumu namminu hér).

Í gærkvöldi horfið ég svo á fyrstu Star Wars-myndina (þessa frá 1977), sambýlingnum fannst það mesta hneisa að ég hefði aldrei séð hana og þegar Esra viðurkenndi slíkt hið sama þá var ákveðið að hafa sérstakt kvöld til að kynna okkur fyrir meistaraverkinu. Við vorum heima hjá Esra (sem var frábær gestgjafi) og John bættist í hópinn. Ég verð að viðurkenna að mér þótti myndin ekkert spes, bjóst við miklu meira, en ætla að láta tilleiðast að horfa á hinar myndirnar. Reyndar held ég að (T)Raumschiff Surprise hafi haft slæm áhrif á mig, þar sem stælingin á Darth Vader í þeirri mynd heitir Jens og notar astmapúst, svo að ógnvekjandi hljóðin í DV þóttu mér bara fyndin.

Ferðin til Washington var æðisleg og ég ætla að skrifa nánari lýsingu á henni fljótlega, ég fór á mörg söfn, borðaði góðan mat, kynntist nýju fólki og sá öll helstu minnismerki borgarinnar. Það eina neikvæða við ferðina var að ég fékk slæma eyrnabólgu, en hún er sem betur fer næstum horfin núna.

Svo rakst ég á stjörnuspána mína fyrir daginn í dag og langar að vita hvað enina getur þýtt. Ég kannast ekki við orðið og sé engin augljós stafavíxl eða misritun, þannig að allar tillögur eru vel þegnar.
Meyja: Í heimsbókmenntunum er sönn ást sjaldan enina sæla, og kostar yfirleitt sitt. En þetta er raunveruleikinn. Þú getur fundið hamingju í sambandi og gerir það. Endir.

drekafórn

2008-03-15T17:08:00.003Z

Nú er vor í lofti, þó svo að þeir sem hafa dvalið hér lengi bendi á að í venjulegu árferði geti snjóað allt fram í maí. Að þeirri svartsýni frátalinni þá er vorlegt um að litast, fyrstu blómin hafa skotist upp og það er hægt að vera úti úlpulaus.

Í gær var framin nokkurs konar árleg vorfórn á skólalóðinni þar sem dreki var brenndur. Nemendur í arkitektúr byggja árlega dreka og fara í skrúðgöngu með hann um skólasvæðið, þegar þeir fara fram hjá verkfræðibyggingunni bíður þeirra óvinur, oftast í líki fönix, og þeir berjast. Drekinn vinnur alltaf og er síðan brenndur við mikla athöfn. Þetta er sagt vera gert í tilefni dags heilags Patreks til að minnast þess að hann rak allar slöngur frá Írlandi (og drekar eru oft taldir með slöngum). Drekinn í ár var frekar lufsulegur, miðað við myndir sem ég hafði séð af drekum fyrri ára - en hann brann hratt og vel.*

Á miðvikudaginn fór ég svo með Calanit að mála egg, í tilefni páskanna - við vorum reyndar þær einu sem mættum án barna á staðinn en skemmtum okkur álíka vel og börnin við að dýfa eggjunum í allskyns liti og teikna mynstur á þau. Útkoman varð kannski ekki jafnglæsileg og vonir stóðu til, enda vorum við algerir byrjendur.*

Og síðast en ekki síst þá hófst í dag vikulangt vorfrí, þvert á ímynd slíkra vorfría þá ætla ég ekki að fara til Flórída á fyllerí, heldur fer ég í fjögurra daga ferð með öðrum útlendingum til Washington. Þetta er ferð skipulögð af útlendingaskrifstofunni hérna og lítur ansi hreint vel út - en ég verð örugglega komin með ofskammt af söfnum og menningu þegar ég kem aftur til Íþöku.

*Ef ekki væri fyrir hárfínt fegurðarskyn tölvunnar minnar (sem harðneitaði að birta slíkan óskapnað) þá væru hér meðfylgjandi myndir af lufsulegum dreka og illa máluðum eggjum.

heilaþvottur

2008-03-13T23:27:00.002Z

Um daginn rakst ég á nokkra ljóskubrandara á netinu og í stað þess að brosa að þeim móðgaðist ég, sem mér þótti skrýtið því venjulega snerta slíkir brandarar mig alls ekki. Eftir nokkra umhugsun hef ég komist að þeirri niðurstöðu að líklega hafi ég verið heilaþvegin. Hérna heldur fólk því nefnilega statt og stöðugt fram að ég sé ljóshærð – og til að byrja með hélt ég því fram á móti að ég væri alls ekki ljóshærð. Ég hef þó linast töluvert í afstöðu minni upp á síðkastið (þar sem ég er óneitanlega með ljósara hár en flestir sem ég umgengst hérna) og nenni ekki að rífast yfir svona smáatriðum. Nú er ég hins vegar orðin hrædd um að undirmeðvitundin hafi tekið mark á þessu bulli í fólki og undanlátssemi í mér og skilgreini því ljóskubrandara sem eitthvað mjög neikvætt, jafnvel persónuárásir.

Eftir þessa nýtilkomnu viðkvæmni mína fyrir bröndurum og grun um óæskilegan heilaþvott, hef ég ákveðið að láta það vera að flytja nokkurn tíma í Hafnarfjörð.

heppin

2008-03-01T20:12:00.003Z

Stundum er alltof auðvelt að gleyma því hvað við erum heppin að vera íslensk. Við getum bölvað landinu okkar í sand og ösku og kvartað yfir dýrtíð, klíkuskap, leiðinlegum veðrum og fjarlægð frá næstu löndum. Allt getur þetta verið pirrandi en í augum fólks frá öðrum löndum myndu þetta vera lúxusvandamál.

Ég borðaði hádegismat með ísraelskum vinum mínum og þau lýstu því hvað þeim fyndist þau vera frjáls hérna. Þau eru frá Haifa sem er landamæraborg og þar er alltaf hætta á sjálfsmorðssprengju- og eldflaugaárásum frá hinni hliðinni, öryggisgæslan þar er ströng og sérstakir öryggisverðir fyrir utan búðir og veitingahús sem leita á fólki áður en það fær að fara inn. Þar þurfa líka allir (bæði konur og karlar) að gegna herþjónustu. Foreldrar þeirra vilja koma í heimsókn hingað en eiga í erfiðleikum með að fá vegabréfsáritun fyrir tveggja vikna dvöl.

Flestir karlkyns kunningja minna hérna koma reyndar frá löndum þar sem þeir verða að gegna herþjónustu og vera svo tilbúnir til að berjast ef til þess kemur og mörg þessara landa eiga í eilífum skærum við nágranna sína. Þegar ég segi að það sé enginn her á Íslandi verður fólk mjög hissa og hlær svo þegar ég bendi þeim á að Íslendingar eigi enga óvini, nánustu nágrannar okkar séu Grænlendingar og fæstir viti hvar Ísland sé nákvæmlega á landakortinu eða hafi engan áhuga á svona örríki.

Aðrir koma frá löndum þar sem hálfgert eða jafnvel algert trúarofstæki ríkir og bara það að hafa aðrar skoðanir en stjórnvöld getur verið lífshættulegt. Svo ég tali ekki um lönd þar sem er mikil fátækt og stéttaskipting. Tyrkirnir og Serbarnir sem ég þekki hérna eru svo mjög hissa á því að Ísland hafi sjálft ákveðið að standa utan ESB, þó svo að forráðamenn ESB hafi nokkrum sinnum lýst því yfir hve auðvelt það yrði fyrir Íslendinga að verða fullgildir meðlimir.

Og þá eru ótalin málefni (sem jafnvel Bandaríkjamenn öfundast út af) eins og almennt læsi, að allir hafi möguleika á að mennta sig, að við getum ferðast hvert sem við viljum, að allir hafa sama rétt og margt fleira.

Ég er alls ekki að segja að Ísland sé fullkomið, en það kemst mun nær því en flest ríki í þessum heimi og margt sem okkur finnst sjálfgefið finnst öðrum draumi líkast.

Vol, væl & léleg lög

2008-02-24T02:18:00.005Z

Þessi vika hefur að mestu farið í slappleika og það að halda mér vakandi nógu lengi til að mæta í tíma. Ég fann svo í morgun að ég var komin með hita og hætti þá við allt sem ég hafði ákveðið að gera í dag og lagðist bara í rúmið til að reyna að ná þessu úr mér fyrir fullt og allt. Eftir að hafa sofið lungann úr deginum líður mér mun betur, en er samt enn slöpp. Núna ætla ég að reyna að halda mér vakandi í klukkutíma í viðbót og freista þess síðan að geta sofið til morguns, en gallinn er sá að mér hundleiðist, því að hitanum fylgja augnverkir og get ég því lítið sem ekkert lesið eða horft á sjónvarp/tölvu (en get skrifað með augun lokuð að mestu). Þannig að í kvöld hef ég að mestu húkt inni í herbergi með ljósin slökkt og hlustað á tónlist (og pirrast á mörgum þeim lélegu lögum sem eiga heima í tölvunni minni) í stað þess að hjálpa sambýlingnum við sjónvarpsgláp.

Og talandi um væl og léleg lög, þá heyrði ég áðan nýja júróvisjónlagið og finnst lítið til þess koma, en mun að sjálfsögðu halda með því í lokakeppninni. Enda komið upp í vana hjá mér að halda með lélegum íslenskum lögum - ég held að það séu rúm tíu ár síðan mér hefur þótt íslenska framlagið flott (og ég bíð enn eftir íslenskum keppanda sem þorir að syngja á íslensku í lokakeppninni). En ég reyni af bestu getu að smita fólkið hérna af þessum skrýtna áhuga á keppni milli „misvondra“ laga með svo góðum árangri að það stefnir allt í alvöru júróvisjónpartí í maí :D

biluð plata

2008-02-17T16:43:00.003Z

Eitt af því sem mér finnst mest þreytandi við að vera í útlöndum er hvað margir verða uppveðraðir þegar ég segist vera íslensk og tjá mér hvað þá langar mikið til Íslands og fara að spyrja mig út í tónlist, náttúruna, veðurfar, verðlag og fleira. Stundum er gaman að fá athygli út á þjóðernið (og alltaf merkilegt að sjá hvað Ísland er vinsælt) en þegar ég er mikið meðal fólks sem ég þekki ekki, eins og raunin var í gær og fyrradag, og þarf að svara sömu spurningunum aftur og aftur og er farin að hljóma eins og gömul, biluð plata frá Ferðamálaráði verður það fljótt leiðigjarnt. Aðrir útlendingar sem ég þekki hérna virðast varla verða fyrir neinu áreiti, fólk spyr í mesta lagi hvaðan þeir séu.

Ég held að Danmörk sé eina landið sem ég hef komið til þar sem heimamönnum þótti ekkert merkilegt við Íslendinga. En alls staðar annars staðar vek ég mikla athygli. Til að líta á björtu hliðarnar þá minnist þó enginn hér á íslenska hestinn, en það var oftast það fyrsta sem Þjóðverjar nefndu og ég átti alltaf í mesta basli með að svara spurningum þeirra þar að lútandi. Reyndar á ég í svipuðum vandræðum hérna með íslenska tónlist því ég hlusta ekki á þær íslensku hljómsveitir sem eru vinsælar hér og veit oft lítið um þær nema nafnið eitt.

Stundum finnst mér að ég (og aðrir Íslendingar í útlöndum) ættum að fá prósentur fyrir alla þá landkynningu sem við stundum.

hæðartölfræði

2008-02-14T01:29:00.005Z

Þessa dagana er varla talað um annað en Clinton og Obama og kapphlaupið á milli þeirra. Flestir hérna styðja Obama, bæði nemar og fólk í bænum (samanber skiltatalninguna mína um daginn) og á ofurþriðjudeginum var Tompkinssýsla (sem inniheldur Íþöku og nágrenni) eina sýslan í New York-fylki sem valdi hann fram yfir öldungardeildarþingmann fylkisins. Nýjustu rökin á lesstofunni fyrir því að Obama eigi frekar að vera forsetaefni demókrata eru þau að hann er mun hærri í loftinu en McCain og munar um það bil 15 sentimetrum á þeim (McCain er víst ekki nema 170 sentimetrar á hæð). Ástæðan er sú að síðan farið var að sjónvarpa kappræðum forsetaframbjóðenda hefur sá hávaxnari nær undantekningarlaust unnið. (Hér er tengill á grein á Wikipediu þar sem sjá má töflu um fylgni hæðar og sigurs í bandarískum forsetakosningum.)

Þetta gengur reyndar ekki alltaf eftir því bæði Al Gore og John Kerry voru/eru hærri í loftinu en Bush og eins og einhver benti á þá hefur kona aldrei verið í framboði þannig að þessi tölfræði spáir ekki fyrir um hvaða möguleika Hillary myndi eiga. En samkvæmt opinberum tölum er hún ekki mikið lægri en McCain og því bara spurning hversu háhælaða skó hún á ;o)

andleysi og almenn svengd

2008-02-13T04:26:00.007Z

Ég þjáist af andleysi þessa dagana, mig langar til að skrifa eitthvað frumlegt og skemmtilegt hérna en það virðist vanta einhverjar tengingar í mig. Ég kenni nammiskorti um - eða réttara sagt skorti á góðu nammi - því þegar besta súkkulaðið sem hægt er að fá á svæðinu er ritter sport, þá er greinilega ekki um auðugan garð að gresja. Lakkrís fyrirfinnst ekki hérna (nema rauður jarðaberjalakkrís) og kökurnar í bókasafninu eru hættar að vera spennandi. Þannig að upp á síðkastið hefur aðalnammið mitt verið kasjúhnetur (sem eru alveg yndislega góðar) og svo einhverra hluta vegna eru frosnar gulrætur saltaðar og hitaðar í örbylgjuofni allt í einu orðnar mjög gómsætar (húðinni til mikils ama). Og þegar svo er komið er þá að furða að andleysi ríki?

Andleysið nær líka að matargerð, sem er svo sem allt í lagi þegar það snýr bara að mér en verra er það þegar ég þarf að fara með mat eitthvert. Ég reyndar sneri mig út úr því á laugardaginn þegar var samskotamatur (e. potluck) hjá Becky og bauðst til að koma með drykkjarföng í staðinn fyrir mat. Enda vill fólk venjulega að ég mæti með eitthvað þjóðlegt og það eina sem mér dettur í hug fyrir utan þorramat er ýsa með kartöflum og fisk, hvort sem er frosinn eða ferskan, er erfitt að finna í þessum bæ.

Reyndar er mikil eftirspurn eftir súrsuðum hrútspungum og hákarli hérna - aðallega vegna þess að fólk trúir því ekki að þetta sé í alvörunni borðað. Ég held að ég eigi minn hluta í því að dreifa út (ó)hróðri þessara matartegunda en sambýlingurinn, sem hefur verið hérna lengi, minnist oft á Þorrablót sem var haldið fyrir nokkrum árum þar sem þetta góðgæti var á boðstólum og hana hryllir enn við því og segist aldrei hafa verið jafnfegin því að vera grænmetisæta og þá.

Íslendingafélag Íþöku heldur svo Þorrablót á föstudaginn og þar sem ekki tókst að smygla neinum hefðbundnum þorramat hingað þá virðist dagskipunin vera sú að mæta með útlendinga og „kenna“ þeim að drekka íslenskt brennivín. Ég átti pela fyrir áramót sem ég mætti með í tvö partí - í því fyrra voru málvísindanemar sem þræluðu því í sig með herkjum en í því síðara vakti það töluverða lukku og tveir kunningjar mínir frá Ísrael og Nýja-Sjálandi lýstu því yfir að þetta væri besta áfengi sem þeir hefðu smakkað.

En svo ég snúi mér aftur að laugardagskvöldinu, þá spannst umræða um nemendur og maka þeirra og hófst hún á því að eiginkona eins stráksins hrósaði eiginmanni húsráðanda fyrir að hafa flutt með henni þrátt fyrir að vera karlmaður. Mér fannst þetta skrýtið orðalag hjá henni en í ljós kom að síðan hún gifti sig fyrir átta árum síðan hefur hún fylgt eiginmanninum á hvern þann stað sem hann hefur stundað nám og þau flutt allavegana sex sinnum. Þegar ég benti henni á að það væri kominn tími á að hún flytti eitthvert og léti hann elta sig, svaraði hún því til að það kæmi ekki til greina þar sem hún hefði veðjað öllu á framtíð hans. Þegar þarna var komið sögu langaði mig til að benda á einhver íslensk dæmi um að þar fylgdu karlmenn konum sínum í nám (til að sýna fram á styrkleika og sjálfstæði íslenskra kvenna), en mundi ekki eftir einu einasta dæmi um það, en mundi eftir mörgum tilvikum þar sem par fer saman í nám eða konan fylgir karlinum. Mér fannst það athyglisivert og það skekkti jafnréttisgleraugun mín svolítið.

Meðal annarra viðburða vikunnar má nefna að mitt lið vann enn einu sinni ekki í kráarspurningakeppninni - þrátt fyrir að hafa lagt mikinn metnað í val á nafni liðsins. Kvikmynda- og körfuboltaspurningarnar voru eitthvað að flækjast fyrir okkur að þessu sinni. Og svo eignaðist ég nýja uppáhaldshljómsveit eftir að hafa séð myndina Control, sem var mjög góð og fallega sjónræn. Reyndar er spurning hvort hægt er að kalla hljómsveitina nýja, þar sem söngvarinn dó áður en ég fæddist og ég hef oft heyrt lög með sveitinni án þess þó að tengja þau saman.

dagur í lífi mínu

2008-02-02T05:29:00.000Z

Dagurinn sem nú er nýliðinn (föstudagur) var ansi góður. Mér tókst að vakna eldsnemma og fann varla fyrir verkjum í bakinu - en á miðvikudaginn las ég um jógaæfingu sem ætti að lækna fólk af vöðvabólgu og fylgdi leiðbeiningunum af kostgæfni til að losa um stífar herðar með þeim afleiðingum að hver einasti vöðvi í bakinu á mér var aumur á fimmtudaginn. Til að lifa af skóladaginn tók ég fjöldamargar verkjatöflur og skolaði þeim niður með kaffi, til að vinna gegn slævandi áhrifum og svefnleysi undanfarinnar nætur. En eftir heimatilbúna slökunarmeðferð (drekka bjór til að slaka á vöðvunum og fara svo í heita sturtu) og nægan svefn var ég næstum eins og nýsleginn túskildingur í morgun.

Það var slydda og frekar hált úti og því var öllum skólum (nema háskólanum - þó svo að mæting þangað væri valfrjáls) í nágrenninu lokað vegna veðurs, sem varð til þess að kennarinn sem átti að kenna fyrsta tímann mætti ekki. Hins vegar fórum við báðir nemendur hans og fengum okkur kaffi saman og þannig hitti ég fyrstu manneskjuna hérna sem hefur áhuga á fornum tungumálum á svipaðan hátt og ég, en hún blandar saman fornleifafræði, málvísindum og mannfræði. Og það sem meira er, þá ætlar hún að tala við súmerskukennarinn sinn og spyrja hann hvort ég megi sitja í þeim tímum þrátt fyrir að hafa ekki tekið fyrri hluta þess námskeiðs á haustönninni - ef úr því verður fæ ég að vinna með alvöru súmerskar töflur í mars og apríl (skólinn á víst mörgþúsund slíkar).

Síðan tók við frönskutími og ég er enn undrandi á því hversu auðvelt er að læra að skilja skrifaða frönsku með þeirri aðferð sem er notuð. Eftir tvær vikur get ég lesið setningar sem byggja ekki bara á samheitum heldur eru um gildi vinnu, að þrátt fyrir að Marie sé sæt þá sé hún líka gáfuð og hvernig himneskir líkamar verða að lúta eðli náttúrunnar (ég ætlaði skrifa þessar setningar hér, en vegna þess að bókin er uppi í skóla og námskeiðið gengur ekki út á það að geta tjáð sig neitt á þessu fagra tungumáli - læt ég það bíða betri tíma ;p).

Eftir það fór ég í langt hádegisverðarhlé með Brandi, sem er álíka matvönd og sumir sem ég þekki heima (nefni engin nöfn ;o)), svo við enduðum á því að fara á tvo mismunandi staði - en það var gaman. Lærði síðan (það tilheyrir víst) og fór svo á TGIF (í húsnæðinu sem leysir Rauðu hlöðuna af á meðan hún undirgengst breytingar) þar sem ég hitti Calanit, Itay, David og Richard. Síðar um kvöldið fór ég svo heim til þess síðastnefnda og spilaði við hann og vini hans - fékk að vera með eftir að hafa einhvern tíma talað um hvað ég saknaði þess að spila - spilið var mjög skemmtilegt og gekk út á að það að leggja undir sig heiminn að fornu með smákænsku. Einhverra hluta vegna tókst mér að vinna og sýna þar með fram á að Fönikíumenn hefðu staðið Rómverjum, Grikkjum og Germönum framar að öllu/flestu leyti.

Um daginn fann ég síðu með skopteikningum (er til eitthvert annað orð fyrir "comic strip"?) af háskólalífinu - sumt er óþægilega satt - og hér er hægt að skoða (ýta svo á previous eða next til að sjá fleiri).

Og vegna verkja og anna þá eru þó nokkur ósvöruð bréf í tölvupósthólfinu mínu - sem verður svarað við fyrsta tækifæri, ég var bara í meira blogg- en bréfastuði í kvöld og núna kallar rúmið hástöfum á mig og lofar mér fögrum draumum ef ég gegni fljótt.

:o)

2008-01-27T21:57:00.000Z

Það styttist í forsetaforvalið í New York-fylki (5. febrúar). Ég hef ekki heyrt neinn hérna minnast á forval repúblikana, enda er þetta víst vinstrisinnaðisti bær landsins. Að auki er það forval ekki nærri því jafnspennandi og keppnin á milli Barracks Obama og Hillary Clinton - stundum finnst mér að það séu alvöruforsetakosningarnar. Fólk hérna setur gjarna upp skilti fyrir framan hús sín til að lýsa yfir stuðningi við menn og málefni (uppáhaldið mitt er: Support Our Troops *** End the War). Á leið minni út í búð áðan (kortersganga) sá ég að minnsta kosti átta Obama-skilti en ekki eitt einasta Clinton-skilti, en það misræmi gæti reyndar stafað af því að stuðningsmenn Obama eru mun duglegri við að ganga í hús og bjóða upp á spjöld og alls kyns merki.

Blogglægð vikunnar má skrifa á það að skólinn byrjaði aftur á mánudaginn og síðan þá hef ég haft nóg að gera, bæði í skólanum og því að hitta vini og kunningja. Þeir áfangar sem ég tek/sit í þessa önn eru franska (læra að lesa málið), hettitíska og typology (hef ekki hugmynd um hvað það kallast á íslensku en fjallar um innri gerðir tungumála). Nemendum mínum hefur fækkað og við fáum ekki lengur að vera í sparikennslustofunni - en það er alltaf jafngaman að ofuráhuga þeirra á íslensku.

Hamingjuóskir dagsins fara svo til Unu og Fouads sem eignuðust heilbrigða og fallega dóttur á fimmtudaginn :o)

naut og steingeit

2008-01-21T23:11:00.000Z

Eftir að hafa lesið fréttir af sviptingum í borginni á mbl.is rak ég augun í stjörnuspána neðst á síðunni:
Naut: Það söðla um og fara að vinna með alveg nýju fólki getur verið mikið átak. En ef þú ert að sækja í enn betri vinnufélaga, getur þetta verið stórkostleg hugmynd.
Og nú get ég ekki annað en velt því fyrir mér hvort Ólafur F. Magnússon sé í nautsmerkinu.

Ég vona allavegana að þetta sé stórkostleg hugmynd og allt eigi eftir að falla í ljúfa löð í borgarstjórn að þessum gjörningi loknum - en er þrátt fyrir vongæskuna nokkuð viss um að það muni ekki gerast, heldur aukist bara rifrildin og vesenið og við fyrsta tækifæri verði reynt að lokka einhverja úr hinum nýja meirihluta yfir til fráfarandi meirihluta - jafnvel þvert á pólitískar flokkslínur. Á svona stundum fæ ég óneitanlega á tilfinninguna að kjörnir fulltrúar eyði stundum meiri tíma í að rífast og plotta en að huga að því að vinna saman að því að bæta hag fólksins sem kaus þá.

Í síðustu bloggfærslu, þar sem ég leitaði að stórafmæli eða -viðburði fyrir 19. janúar þá miðaði ég við árið 1938, til að halda mynstrinu gangandi. Hins vegar var mér bent á að ég hefði leitað langt yfir skammt því frændi minn hann Jón Orri fæddist þennan dag árið 1983 (einungis 45 árum of seint til að verða sjötugur - en ef 38 er víxlað kemur út 83), hann fær því síðbúnar afmæliskveðjur og þann heiður að vera stórafmælisbarn þessarar færslu :o)

hmmm....

2008-01-20T02:30:00.000Z

Nú hef ég málað mig út í horn, alveg óvart hafa tvær síðust færslur tengst stórafmælum - fimmtugs og sextugs. Til að halda mynstrinu áfram þyrfti sjötugsafmæli að koma við sögu í þessari færslu. Því miður veit ég ekki um neinn sem fæddist þann 19. janúar* 1938 né man eftir nokkru merkilegu við þá dagsetningu - það næsta sem ég hef komist er að Janis Joplin hefði orðið 65 ára í dag hefði hún lifað. Hún var ekki nema 27 ára þegar hún dó, líkt og tónlistarmennirnir Jim Morrison, Kurt Cobain og Jimi Hendrix - eins og einn skólabróðir minn hérna og jafnaldri benti mér á þegar ég náði þeim glæsilega aldri í því skyni að sýna mér hversu litlu við hefðum áorkað á frægðarferli okkar í samanburði við þau. Ég gaf nú reyndar lítið fyrir það og sagðist frekar kjósa að verða gömul og ófræg en deyja ung og verða goðsögn.

*Athugið að tímasetningin á blogginu mínu er á íslenskum tíma og því fimm tímum á undan sjálfri mér ;o)

dæ hard eitt, dæ hard tvö...

2008-01-17T21:32:00.000Z

Ég var búin að gleyma hvað þetta var fyndið (úr Áramótaskaupinu 2001)

Annars var leikurinn áðan virkilega sorglegur (með hjálp skype, pabba og mbl.is tókst mér að fylgjast með honum). Svíagrýlan er greinilega í fullu fjöri, því ekki virtust Svíarnir vera neitt betri en íslenska liðið þegar það spilar af venjulegri getu. Og það er alltaf grátlegt að tapa með stórum mun fyrir liði af sama styrkleikaflokki.

En Æðstistrumpur segir...

2008-01-14T15:24:00.000Z

Mig dreymdi svo skringilegan en um leið fallegan draum núna í morgunsárið að ég vildi ekki vakna frá honum. Þannig að í stað þess að vakna snemma og verða mikið úr verki eins og ég ætlaði mér, rumskaði ég fyrst við vekjaraklukku sambýlingsins, slökkti svo á öllum þremur vekjarasímhringingunum mínum um leið og þær upphófust og heyrði svo milli svefns og vöku í vekjaraklukku sambýlingsins fara aftur og aftur af stað (og alltaf slökkt á henni jafnóðum).

En samkvæmt draumráðningarsíðu er ekkert neikvætt að finna í draumnum, bara fyrirboða um öryggi, visku, vernd, væntumþykkju og nýtt upphaf.

Svo las ég áðan að Strumparnir ættu fimmtíu ára afmæli í dag. Ég held að teiknimyndirnar hafi komið út með íslenskri talsetningu þegar ég var lítil, allavegana var mikið strumpaæði á þeim tíma - hægt að kaupa strumpabrauð, strumpapáskaegg og strumpanammi og eflaust eitthvað fleira. Ég þarf samt greinilega að horfa aftur á þessar teiknimyndir (hvenær ætli þær komi út á DVD?) því ég man eftir alltof fáum nöfnum - Æðstistrumpur, Strympa, Letistrumpur, Gáfnastrumpur, Hégómastrumpur(?), og Bakarastrumpur eru þau einu sem ég get rifjað upp í fljótu bragði. Hvað hét aftur strumpurinn sem hataði allt og alla?

Which Smurf are you?
created with QuizFarm.com

You scored as Papa Smurf

You are Papa Smurf. You are always the leader of the group and you make all the important decisions, whether you like it or not... You should see what it's like to not lead a group for once, wear somehting that nobody will recognise you in, like white pants, and shave your beard...

Papa Smurf

70%

Lazy Smurf

60%

Vanity Smurf

45%

Greedy Smurf

40%

Smurfette

35%

svindl (o me miseram!)

2008-01-13T16:24:00.000Z

Núna ætlaði ég mér að sitja og fylgjast með leiknum Ísland-Tékkland á netinu, sem smásárabót fyrir að missa af EM, en nei, það er ekki boðið upp á netútsendingu - ekki er verið að lýsa leiknum í útvarpinu og það skásta sem ég hef komist í er veflýsing á Vísi - sem er skárra en ekkert en samt ljósár frá því að vera handboltaleikur.

Ég er næstum farin að halda að æðri máttarvöld séu að senda mér skilaboð. Boðin má túlka á tvo vegu, annaðhvort á ég ekki að vera að flækjast í útlöndum eða þá að gera eitthvað gáfulegra en að horfa á íþróttir.

Það voru þrír íþróttaviðburðir sem ég hlakkaði til að fylgjast með í ár: EM í handbolta, EM í fótbolta og ólympíuleikarnir og ég var komin með áætlun um hvernig ég ætti að fylgjast með þeim þrátt fyrir utanlandsflandur.

Ég vissi að þrátt fyrir að útsendingar RÚV á handboltaleikjum næðust ekki á netinu utan Íslands, þá yrði hægt að gerast áskrifandi að leikjum á síðu UEFA. Þegar ég fór svo á þá síðu kom í ljós að sú þjónusta stendur ekki öðrum til boða en þeim sem eru með Microsoft-stýrikerfi. Þannig að sá möguleiki er úr sögunni.

Ég er ekki bjartsýn á að finna einhvern stað hér sem sýnir leiki í EM í knattspyrnu (sjónvarpsrásir eru útilokaðar þar sem hæðir og kapalleysi veldur því að við náum einungis Fox og einhverri kristilegri stöð), en hélt að ég yrði örugg með að sjá allavegana lokaleikina ef ég kæmi heim um mánaðamótin júní-júlí. En í gær komst ég að því að úrslitaleikurinn verður leikinn 23. júní. (Ég verð þó að viðurkenna að ég er orðin vön því að missa að mestu af EM og HM í fótbolta, því útlandaflandur og tilheyrandi sjónvarpsleysi sem og einokun Sýnar hefur orðið til þess að ég hef ekki getað fylgst almennilega með slíku móti síðan sumarið 2000.)

Reyndar eru ólympíuleikarnir eftir ótruflaðir, þannig að ég bíð í ofvæni eftir að sjá hvað kemur í veg fyrir að ég geti horft á þá ;o)

gleðilegt ár

2008-01-11T22:48:00.000Z

Þá er ég komin aftur til útlandsins, enn á íslenskum tíma og með fulla tösku af nammi, aðallega til að sanna það að íslenskt nammi er best í heimi (og þess vegna er ég á leið út í búð núna áður en ég geng meira á birgðirnar, voðalega fátt annað til ætilegt á heimilinu).

Ef mér telst rétt til tók ferðalagið 19 tíma, frá því að ég lagði af stað að heiman og þangað til ég var komin heim aftur (notkun mín á heim/heiman/heima er mjög frjálsleg þessa dagana). Ég gæti kvartað, til dæmis um þrengsli í flugvélinni, hvað það tók langan tíma að komast í gegnum vegabréfaskoðun (löng röð og fáir að vinna) og örugglega margt fleira - en þar sem ég komst heilu og höldnu á áfangastað og var hleypt inn í landið nenni ég því ekki.

Þar sem ég hef bara haldið mig inni í herbergi í dag hef ég enn ekki séð neitt lífsmark hérna nema hjá kisu, sem er alveg óð í athygli og umhyggju, enda verið meira og minna ein síðustu þrjár vikurnar.

Jólafríið heima var yndislegt, ég gerði kannski ekki margt en það var allt skemmtilegt (fór meðal annars vestur á Ísó) - tíminn hljóp gersamlega frá mér og ég hefði alveg getað hugsað mér að vera lengur, svo það var erfitt að fara.

En til að koma mér aftur í bandaríska gírinn tók ég þetta próf:
85% Barack Obama
84% Chris Dodd
83% Hillary Clinton
82% John Edwards
76% Bill Richardson
75% Dennis Kucinich
74% Mike Gravel
74% Joe Biden
39% Rudy Giuliani
33% Tom Tancredo
30% Mitt Romney
27% John McCain
23% Mike Huckabee
20% Ron Paul
20% Fred Thompson

2008 Presidential Candidate Matching Quiz

Guð mun ráða hvar við dönsum næstu jól

2007-12-31T00:24:00.000Z

Þá eru jólin brátt hálfnuð og það eina sem ég hef afrekað er að borða, lesa, hitta fólk, sofa og baka. Nokkurn veginn það sem ég áætlaði, þó svo að ég hafi búist við að þriðji liðurinn yrði meiri um sig (en enn er tími til að bæta úr því). Reyndar man ég ekki hvað það er langt síðan ég hef átt alvöru jólafrí án vinnu eða ritgerðarskrifa og veit ekki hvenær ég fæ tækifæri til slíks næst, svo ég nýt þess bara (þó svo að mig sé hálfpartinn farið að klæja í fingurna að gera eitthvað annað en að vera í fríi).

Þetta ár hefur verið viðburðaríkt og í heildina bæði skemmtilegt og fjölbreytt. Ég vann samtals á fimm vinnustöðum (sem ég vona að sé met sem ég muni seint slá), fór í nýjan skóla, kynntist fullt af fólki (bæði Íslendingum og síðan allra þjóða kvikindum), varði tíma með vinum og fjölskyldu og komst nokkrum skrefum nær því að vita hver ég er og hvað mig langar til að verða (eða ekki verða) þegar ég verð stór.

Ég hlakka til að sjá hvað 2008 ber í skauti sér og vona að ég verði jafnánægð að ári liðnu.

Og þar sem að ég sendi engin jólakort í ár: Gleðilega rest, takk fyrir árið sem er næstum liðið og ég vona að næsta ár verði ykkur öllum gifturíkt :o)

heimþrá

2007-12-13T18:48:00.000Z

Þegar ég gekk í átt að strætóstoppistöðinni við kirkjuna í morgun, í hægri hundslappadrífu sem tyllti sér á trén og árbakkann svo að heimurinn leit út eins og hið fegursta jólakort, fattaði ég hvers ég hef saknað. Mér hefur lengi fundist eins og það væri eitthvað sem vantaði hérna - ekki voru það fjöllin því það er mjög hæðótt hér í kring og ekki var það sjórinn, því hér er risastöðuvatn sem er hægt (með góðum vilja og úr smáfjarlægð) að líta á sem út- eða innhaf, því hinn bakkinn er langt úr augsýn - heldur er það vindurinn sem er í feluleik.

Ég man ekki til þess að hér hafi hvesst síðan ég kom, smá gola, mikið af rigningu, þrumum og eldingum, en ekkert alvöru hvassviðri. Ekki það að ég sé neitt óskaplega hrifin af hvassviðri á meðan ég er úti í því (þótt það geti verið hressandi) heldur er óneitanlega einmanalegt að lesa um óveður og rafmagnsleysi heima og heyra svo ekki neitt í veðrinu hérna og þá sakna ég þess að liggja uppi í rúmi að kvöldi til og heyra hvernig vindurinn ýlfrar og næðir úti. Og þá hrynur blekkingin um að ég búi skammt frá Cayuga-úthafinu.

Mér er reyndar sagt að þetta hljóti að vera misminni í mér og að ég muni örugglega kvarta yfir vondu veðurfari og hvössum vindum hérna í janúar og febrúar. Kannski er ég bara pirruð yfir því að geta ekki opnað gluggann minn lengur, þar sem að loksins fannst snilldarlausn til að halda hita inni í herberginu mínu (svo þar væri líft) eftir að upp komst að vetrarglugginn/-hlerinn (utanáliggjandi) hafði brotnað í fyrra. Í stað þess að setja upp nýjan glugga þá lét leigusalinn festa byggingarplast yfir rúðuna að innan, þannig að nú get ég hvorki opnað gluggann til að fá ferskt loft né séð út um hann (reyndar var útsýnið ekki stórfenglegt).

Og áður en ég held áfram að væla um að ég vilji verra veður (ég hlýt að vera eitthvað lasin) og fæla þar með alla frá því að hugsanlega vilja hitta mig um jólin, þá ætla ég að halda áfram með síðustu ritgerð annarinnar - um Verschärfung (man ekki íslenska heitið) í germönskum málum.

Skiljanlegt?

2007-12-12T03:55:00.000Z

Nú velti ég því fyrir mér hvort íslenskukunnáttu minni hafi hrakað svona allsvakalega í útlandinu (sem er ekki útilokað - ég þarf oftast að lesa bloggið mitt nokkrum sinnum yfir til að hreinsa burt enskulegt orðalag) eða hvort þetta sé bara svona hrikalega illa orðað? Hvort heldur sem er þá skil ég ekki meira en fyrstu setninguna.

MEYJA 23. ágúst - 22. september
Þú fyllist ástríðu. Ástríða er munurinn á því að framkvæma verk og verða atvinnumaður. Ástríða er munurinn á að líka við einhvern og gera tilkall til hans.
(mbl.is, 12. desember)

Í kvöld fór ég út að borða með fólki úr þýska talhópnum í Rauðu hlöðunni. Andrúmsloftið var vægast sagt alþjóðlegt þar sem við vorum átta af sjö þjóðernum (þó enginn Þjóðverji) og borðuðum á ítölsku veitingahúsi í Bandaríkjunum og allar samræður fóru fram á þýsku (og í ofanálag var rauðvínið frá Chile). Maturinn var mjög góður sem og félagsskapurinn (þótt þýskan mín sé fullryðguð fyrir fáguð samtöl.)

Ef ég man rétt þá kemur fyrsti jólasveinninn til byggða í nótt. Ætli Stekkjastaur muni eftir mér ef ég skelli skónum út í glugga?

tralala

2007-12-11T03:33:00.000Z

Ég sá þetta próf á síðunni hennar Örnu og varð að prófa og komst að því að ég þarf greinilega að skoða Biblíuna aðeins betur, því ég kannast ekkert við þann sem ég er.

Which Old Testament Character are you?

You are Nehemiah!
Take this quiz!

Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code

Og að öðru, þá dauðhlakka ég til að koma heim um jólin - ekki það að mér leiðist hérna, mig langar bara til að hitta alla og tala íslensku aftur. Ég fer héðan á laugardag til að skoða jólaljósin í New York og verð þar þangað til ég flýg heim í byrjun næstu viku.

Það sem er þó verst er að tvær úr félagahópnum mínum (þær sem ég hef verið mest með) voru hér bara í eina önn og það er erfitt að kveðja, því þrátt fyrir að við höfum einungis þekkst í tæpa fjóra mánuði, höfum við gert ótrúlega margt saman og kynnst mjög vel (kannski vegna þess að allir komu hingað vinalausir og opnir fyrir nýjum vinasamböndum). En við huggum okkur við það að heimurinn er lítill og líklega lítill vandi að hittast aftur síðar.

blogg um (nánast) ekki neitt

2007-12-05T07:32:00.000Z

Núna er klukkan hálfþrjú og ég sit hér ein uppi í skóla og er að reyna að skrifa ritgerð (sem á að skila á föstudaginn, þannig að hún er ekki á síðustu stundu - enn sem komið er). Ég hef fyrir löngu komist að því að einbeitingarskorturinn er minni hér en heima og ég tala nú ekki um á nóttunni þegar allir sem ég þekki eru farnir heim svo ég "lendi" ekki í skemmtilegum samræðum eða samtuði. Þó svo að hvort tveggja geti leitt af sér mjög góðar hugmyndir, til dæmis hvernig framkvæma megi listrænan gjörning til að efla áhuga fólks á sögulegri málfræði eða hversu tilvalið sé að nota jólasveinamyndir til að skreyta prófið sem ég legg fyrir bekkinn minn á fimmtudag.

Ég held reyndar að það sé kominn tími til að fara heim því síðasta hálftímann hef ég ekkert gert af viti en fundist undurspennandi að skoða körfuboltasíður og reyna að gúggla af hverju ég er með skrýtna bletti á nöglunum (eins og litlar holur). Hvort tveggja eftir að hafa til þrautar reynt að knýja fram nýja tölvupósta, bloggfærslur hjá öðrum og nýjar færslur á mogganum, vísi og hinu nýja er. Og svo blogga ég meira að segja um nákvæmlega ekki neitt.

Af hverju í ósköpunum virðist allt í veröldinni skemmtilegra en að skrifa ritgerð?

að þökkum gjörðum

2007-11-26T03:26:00.000Z

Þá er þakkargjörðarhátíðarhelgin að baki. Ég fór í þrjú matarboð á tveimur dögum þar sem kalkúnar voru í aðalhlutverkum, eitt sem var fyrir útlendinga, annað fyrir málvísindanema og það þriðja hjá kennaranum sem sér um forníslenska leshringinn. Öll heppnuðust þau mjög vel og það var óneitanlega gaman að prófa svona bandaríska hátíð. Reyndar var þetta allt saman ósköp líkt jólunum heima, nema hvað það vantaði pakkana og stressið.

Á fimmtudagskvöldið eftir málvísindamatinn fór ég með einni stelpunni þaðan til bæjar í klukkutímaakstursfjarlægð, en á miðnætti hófst útsala í verslanamiðstöðinni þar í tilefni föstudagsins svarta (sem er víst aðalverslunardagur ársins). Við röltum um og skoðuðum en keyptum fátt, aðallega var gaman að sjá loksins snjókomu og heyra jólalög. Það sem kom mér þó mest á óvart var hve ólíkt fólkið sem ég sá þarna var frá því fólki sem býr í borginni minni.

Því miður hef ég verið óþarflega pennalöt upp á síðkastið, en í stuttu máli hefur tíminn flogið áfram, mér finnst nóvember nýhafinn og september eiginlega hafa verið í gær. Kennslan hefur gengið vel, enda er ég með mjög áhugasama nemendur. Námið gengur svona upp og ofan en að mestu upp og utan þess þá hef ég stóran hóp af fólki til að leika við. Aðalfélagar mínir hafa verið sjö útlendingar sem ég hef kynnst að mestu í gegnum samveru í Stóru rauðu hlöðunni og hef ég gert ótalmargt með þeim, til dæmis héldum við graskerjaveislu á hrekkjavökunni þar sem við elduðum þríréttaða máltíð og grasker voru aðaluppistaðan í öllum réttunum - síðustu vikurnar hafa svo verið fjölmörg matar- og kaffiboð þar sem fólk hefur boðið upp á eitthvað sérstakt frá sínu landi, mig vantar eiginlega hugmyndir um hvað ég get gert sem er séríslenskt/algengt á Íslandi og ég hef hæfni til að elda.

Málvísindaliðið gerir líka margt skemmtilegt saman (svo margt að fólk úr öðrum deildum hefur kvartað yfir því hversu miklu skemmtilegri mín deild er en þeirra) og svo hef ég hitt hina Íslendingana allavegana tvisvar (og finnst alltaf jafnskrýtið að tala íslensku). Við tækifæri (vonandi fyrir jól) mun ég setja inn nokkrar myndir, svo þið getið séð með eigin augum allt það skrýtna fólk og þá furðulegu staði sem ég er orðin vön.

Núna sit ég svo og reyni að koma saman fyrirlestri um þágufallssýki sem ég á að flytja á þriðjudaginn og því miður kemst ég ekki upp með það að segja bara að þetta sé vitlaus íslenska og eigi að vera leiðrétt samstundis, heldur er ég nú að lesa greinar sem skýra af hverju fólk á það til að nota þágufall eða nefnifall þar sem á að vera þolfallsfrumlag. Það sem fer þó mest í taugarnar á mér er hversu miklu lengur ég er að semja texta á ensku en á íslensku. Verkefni sem ég myndi rumpa af á klukkutíma heima taka minnst tvo tíma hér - allt út af tungumálaörðugleikum.

loksins blogg sem er hvorki um ketti né stjörnuspár

2007-10-12T21:17:00.000Z

Auðvitað gerist allt þegar ég fer ekki á netið í nokkra daga. Ekki nóg með að það hafi verið hálfgerð Bítlavika heima heldur féll borgarstjórnarmeirihlutinn. Ég verð reyndar að viðurkenna að ég hef tiltölulega lítinn áhuga á stjórnarskiptunum (nenni ekki einu sinni að lesa um REI-málið ógurlega) en ég sárvorkenni Úllu - því samkvæmt því litla sem ég hef lesið hafa nánast verið stöðugir borgarstjórnarfundir síðustu vikuna.

Ég er komin í smákreppu með þetta blogg mitt, alltof margt sem ég á eftir að skrifa um og það veldur því að ég skrifa bara alls ekki neitt. Það er alltaf nóg að gera, námið og kennslan taka drjúgan tíma og margt hægt að finna sér til dundurs þess á milli. Síðan ég skrifaði síðast almennilega hérna hef ég farið í nokkrar sunnudagsgönguferðir í nálægum friðlendum (state parks) með fólki úr málvísindadeildinni, farið í þjóðdansatíma og á eplauppskeruhátíð, heimsótt Stóru rauðu hlöðuna nokkrum sinnum og ótal margt fleira (og svo getur það eitt að kaupa í matinn tekið tvo til þrjá tíma - fer eftir búðum og tíðni strætóferða).

Um síðustu helgi reyndi ég að skilja bandarískan fótbolta og fór ásamt fleiri útlendingum á leik gegn Harvard. Fyrst fengum við pítsur og kennslu í grundvallaratriðum leiksins og fórum svo á völlinn í 25 stiga hita og blíðviðri (og getið nú hver sólbrann). Það leið ekki á löngu þar til ég var farin að skilja út á hvað leikurinn gengur og þeir fáu kaflar leiksins sem innihéldu eitthvað bitastæðara en endalaust miðjumoð voru áhugaverðir. Reyndar var erfitt að halda huganum við leikinn þar sem að á milli áhorfendasvæðisins og leikvallarins voru klappstýrur með fimleikaatriði og lúðrasveit að spila og því hvarflaði athyglin óneitanlega töluvert þangað - enda voru atriði þeirra sérkapítuli og ekki í miklum tengslum við leikinn sjálfan.

Á laugardaginn var opnaður þriggja helga bókamarkaður. Góðvinir sýslubókasafnsins standa fyrir honum og fer allur ágóðinn til bókasafnsins. Bækurnar eru verðlagðar eftir gerð (hörð kápa eða kilja o.s.frv.) og verðið lækkar daglega (hæsta verð fyrsta daginn var fjórir og hálfur dalur). Með slíkri verðlagningu er því auðveldlega hægt að fá góðar og jafnvel sjaldgæfar bækur ódýrt enda voru einhverjir komnir í biðröð fyrir utan kvöldinu áður. Ég kom þangað ásamt sambýlingnum korter í sjö að morgni (það var opnað klukkan átta) og þá var röðin orðin mjög löng og ég sá eftir að hafa ekki tekið myndavélina með mér, því hver á eftir að trúa mér að fólk hafi tjaldað á gangstétt til að verða fyrst til að komast inn á bókamarkað sem selur notaðar bækur? Við vorum heppnar, því við vorum þær síðustu sem komust inn í fyrsta holli. Ég keypti ekkert mjög margar bækur og þær voru allar fimmtán einstaklega vel valdar. Hins vegar ætla ég aftur um næstu helgi (sem er sú síðasta) þegar verðið verður komið niður í tíu sent og kaupa heilan helling af skáldsögum (er reyndar ekki viss um hvernig eða hvenær ég ætla að finna tíma til að lesa þær).

Annars er farið að hausta hér, hitinn kominn niður í tíu gráður og skítkalt í samanburði við síðustu vikur. Upphitun á húsinu er ekki komin almennilega í gagnið þannig að það að komast úr hlýju rúminu í morgun var að mínu mati töluvert afrek og ég sá eftir að hafa bölvað hitanum ;o)

Vona að þið hafið það öllsömul rosagott þarna heima :o)

fullkominn dagur!!!

2007-10-02T19:05:00.000Z

Jaha, tad munar ekki um tad. Er reyndar buin ad fa meira en smaskammt af laerdomi i dag (var i timum milli tiu og trju) og hef naestum heila niu tima til ad upplifa allt hitt (asamt tvi ad troda inn sma meiri laerdomi) :o)

Meyja: Þetta er fullkomni dagurinn þinn. Smá skammtur af ást, af lærdómi, af ævintýri og líka af glamúr. Og auðvitað, gullið tækifæri til að græða smá pening.

sápuóperan heldur áfram

2007-09-29T01:54:00.000Z

Mér og kisu finnst túnfiskur góður. Þegar ég opna túnfiskdós kemur kisa hlaupandi og ég leyfi henni að sleikja dósina og skil alltaf eftir smá fisk í henni. Stundum þegar kisa sér mig þá hleypur hún glaðhlakkalega inn í eldhús í von um að ég elti og fái mér túnfisk (reyndar held ég að henni væri alveg sama þó svo að ég borðaði ekki henni til samlætis heldur leyfði henni að njóta heillrar dósar einni). Þetta er venjulega skondið en er nú dálítið pirrandi þar sem í fjarveru sambýlingsins (sem er að flækjast í borgarferð) þá er ég matmóðir kisu og nú er ekki nóg að skófla kattarmat í skálina hennar til að stöðva vælið, heldur étur hún hann með bestu lyst og reynir svo að kría út úr mér túnfisk að því loknu. Mér væri reyndar ósárt að gefa henni svoleiðis góðgæti daglega en gallinn er bara sá að hún er á sérstöku megrunarfæði (sem lítur mjög ógirnilega út) og það myndi fljótlega koma í ljós ef ég færi að gefa henni aukabita.

Þessi færsla sýnir ágætlega að ég er alveg að detta úr bloggformi, hef alveg ótalmargt að segja og skrifa svo bara um köttinn, sem ég á ekki - og mér líkar ekki einu sinni við ketti!

enginn nema fuglinn fljúgandi

2007-09-22T21:48:00.000Z

Bloggleysi þarf ekki alltaf að þýða andleysi - stundum er bara tíminn alltof naumur. Ég hef frá ótalmörgu að segja, en hef ekki haft tíma til að gera því öllu skil. Síðasta helgi var stórkostleg - afmælið heppnaðist vel (kærar þakkir til allra sem sendu mér afmæliskveðjur :o) ) og ferðin til Niagarafossa var langt framar vonum og munu þessir viðburðir fá meira pláss síðar, en þangað til er hér mynd sem ég tók á fossasvæðinu.

söfnunarárátta?

2007-09-14T13:50:00.000Z

Stundum held ég að ég sé með vott af söfnunaráráttu. Það nýjasta sem ég hef tekið upp á að safna eru fjórðungsdollarar (veit ekki hvernig er best að þýða þetta yfir á íslensku en þeir heita quarters á ensku og eru verðmætasta myntin hér, ekki til neinn hálfdollar). Í tilefni af einhverju sem ég man ekki lengur hvað er var ákveðið að gefa þá mynt út með fimmtíu ólíkum myndum á bakhliðinni (einni fyrir hvert fylki) og G. Washington á framhliðinni. Ég ákvað að safna þeim þegar ég fór yfir hrúgu af klinki sem ég átti og komst að því að ég átti þá þegar myntir frá átta fylkjum. Núna er ég komin upp í tuttugu.

Með þessu móti er alltaf spennandi að fá skiptimynt og komast að hvort þar leynist mynt sem ég á ekki og ég læri hvað öll þessi ríki heita. Er samt nokkurn veginn viss um að flestir sem safni þessu séu mun yngri en ég - en hvað gerir maður ekki til að auka spennuna í gráum hversdagsleika hins daglega lífs?

sprengjuhótanir

2007-09-11T02:12:00.000Z

Ég er í skóla sem fær sprengjuhótanir.

Hverjum dettur í hug að senda skólum sprengjuhótanir? Og af hverju senda skólar sem fá slíkar hótanir nemendum sínum tölvupóst um að téðar hótanir hafi borist þeim og öðrum skólum en að þær beri ekki að taka alvarlega? Mér fannst þetta reyndar bara fyndið þar til ég fattaði hvaða dagur er á morgun (í dag hjá ykkur heima) og hvað eru til margir brjálæðingar í þessum heimi sem gæti þótt sú dagsetning táknræn. Ég ætla nú samt sem áður að mæta í skólann á morgun, held einhvern veginn að „alvöru“sprengjarar séu ekki mikið fyrir að senda aðvaranir.

Annars er bara allt gott að frétta. Það hellirigndi hérna í gær (sunnudag), mér til mikillar ánægju, því hitinn og rakinn dagana þar á undan hafði verið óbærilegur. Svo mikið rigndi að litla sakleysislega áin í gilinu sem venjulega hoppar og skoppar bláleit um flúðir og fossa var orðin vatnsmikil, brúnleit og beljandi. Og það var alveg yndislegt að vakna við byljandi regn á rúðum og hafa afsökun til að fara ekki út fyrir hússins dyr heldur liggja bara uppi í rúmi og lesa.

Líka yndislegt vegna þess að kvöldinu áður var smápartí hérna og þar sem boðsgestir voru með eindæmum skemmtilegt og skondið fólk heppnaðist það mjög vel, ekki síst í lokin þegar við fjórir Evrópubúar vorum að telja restinni trú um að Júróvisjón væri hápunktur evrópskrar menningar og tókum brot úr nokkrum vel völdum lögum því til sönnunar ;o)
Mér tókst líka að fá fullt af fólki til að smakka brennivín og ópalskot og voru flestir á þeirri skoðun að brennivínið væri langtum betra (svona öfugt við smekk flestra Íslendinga), þótt engum þætti það beinlínis gott.

Sápuóperan um líf mitt með kettinum heldur áfram. Kisa hefur nú fundið leið til að komast inn í herbergið mitt ef ég loka ekki nógu vel og sækir mjög í það að koma þangað inn og kúra í faðmlögum við skólatöskuna mína, sem undir öðrum kringumstæðum væri voða sætt. Mér líður eins og versta svikahrappi þegar ég lokka hana og alla ofnæmisvaldana hennar út úr herberginu mínu með loforðum um klapp og klór.

grammar is glamour

2007-09-07T02:32:00.000Z

Þessi fyrirsögn er ekki jafnfjarstæðukennd og ætla mætti í fyrstu. Þetta er nefnilega upprunalega sama orðið - í Skotlandi varð frálíking í orðinu grammar og út kom orðið glamour (frálíking er þegar sama hljóðið kemur fyrir tvisvar í einu orði og breytist vegna þess á öðrum staðnum). Þetta viskukorn er komið úr fornenskutímanum sem ég var í fyrr í dag og kennarinn stakk upp á að á þeim tíma hafi þótt svo glamúrlegt að vera málfræðingur (enda voru slíkir menn mjög lærðir og vonandi virtir að verðleikum). Ég er í alvörunni að hugsa um að búa til bol með þessari áletrun til að bæta í málfræðinördabolasafnið mitt (reyndar er bara einn bolur þar enn sem komið er en hann er mjög flottur - með ablatívusarbrandara og allt).

Annars er allt við það sama, vinna, borða, læra, sofa og leika (og horfa á sjónvarpið með sambýlingnum - er orðin sammála Ingu um að netmyndbandaleigur ættu að vera sjálfsögð mannréttindi, ekkert smáljúft að fá diskana bara senda í pósti). Fimmtudagar eru alltaf skemmtilegir því þá er kaffistund í Stóru rauðu hlöðunni fyrir útlendinga og hef ég kynnst ótalmörgu fólki þar - ég var þar áðan og spjallaði og drakk kaffi - kannski fullmikið kaffi, veit ekkert hvort mér tekst að sofna í kvöld/nótt. Síðan er ég farin að dansa - er nefnilega þjóðdansaklúbbur hérna og ég fór þangað á sunnudaginn að læra gríska og serbneska dansa - það var svakafjör og þótt ég væri oftast úr takt þá tók enginn eftir því þar sem hinir voru álíka lélegir og ég. Þannig að stefnan er núna sett á næsta sunnudag og hvaða hopp og hí sem þeim dettur í hug að bjóða upp á þá.

Ég varð mjög hissa í gær þegar ég var að tala við nemendurna mína um íslenska tónlist og bjóst við venjulegu svörunum - Björk og Sigur Rós - sem ég og fékk, en að auki var einn sem hlustar á Bubba og Rottweilerhundana. Og mér til enn meiri furðu vildu þau óð og uppvæg fá slóðina á ruv.is, til að geta hlustað á íslenskt útvarp og horft á fréttir (reyndar var náungi á alþjóðkaffinu jafnóður og -uppvægur að fá slóðina - til hvers er mér hulið).

Afmælisbylgjan mikla er svo að skella á. Sambýlingurinn á afmæli á morgun (og ég var að fatta að ég veit ekki hvort ég á að gefa henni gjöf og þá hvað) og heldur smámatarboð. Þar sem ég á svo afmæli í næstu viku, sem og tveir aðrir í málvísindadeildinni verður hið hefðbundna (að mér er sagt) septemberafmælisteiti deildarinnar haldið hérna á laugardagskvöldið (sem virðist vera hið fullkomna tækifæri til að koma brennivíninu mínu og ópalskotunum á framfæri ;p). Og viku síðar verður að öllum líkindum sameiginlegt afmælishald okkar þriggja sem eigum afmæli þá - er búin að tala við bæði hin afmælisbörnin, en einhverra hluta vegna hefur mér ekki enn tekist að kynna þau hvort fyrir öðru. Þannig að í þessum veisluhöldum öllum er varla nokkur hætta á að mér takist að gleyma því að ég verð árinu eldri (og auðvitað vitrari og betri). Svo eru líka einhverjar líkur á að mér takist að taka einhverjar myndir - myndavélin er orðin mjög einmana, rykfallin og vanrækt uppi á hillu.

Takk fyrir öll kommentin, mér þykir vænt um að sjá að þið munið eftir að tékka á mér (og ég má vera smá væmin, ég er í landi væmninnar - meira að segja Hallmark-búð í klasanum hérna með dóti sem fær drenginn með tárið til að blikna í samanburði).

Og svo að lokum þá er ég ekki með berkla, var sprautuð með einhverjum próteinum í fyrradag og þar sem ekki sér neitt á mér í dag, nema far eftir stunguna, þá er ég örugg og sjúkratryggð :o)

merkur áfangi

2007-09-01T21:32:00.000Z

Í dag gerði ég svolítið sem ég hef aldrei gert áður og bjóst ekki við að ég myndi nokkurn tíma gera. Ég skrifaði ávísun. Ég varð steinhissa þegar ég sótti debetkortið mitt um daginn og komst að því að því fylgdi ávísanahefti, því ég hef aldrei átt svoleiðis og það eru örugglega hátt í tíu ár síðan ég sá síðast slíkan forngrip.

En hér borgar maður víst flestallan fastakostnað með ávísunum, til dæmis leiguna. Þannig að í morgun rölti ég með útfyllta ávísun til leigusalans og fannst ég vera komin óralangt aftur í tímann enda orðin mjög vön því að allt svona fari í gegnum heimabankann minn.

heimurinn er lítill

2007-08-31T04:02:00.000Z

Ég var að koma heim af „fundi“ hjá Evrópufélaginu á svæðinu. Fundurinn fólst í því að hittast á krá, drekka bjór og kjafta við aðra útlendinga (flesta frá Evrópu). Sem var stórskemmtilegt. Ein af þeim sem ég talaði við var þýsk stelpa sem reyndist hafa lært næringarfræði í Kiel og verið þar á sama tíma og ég, ekki nóg með það heldur þekkir hún Catharinu, finnsku vinkonu mína þaðan, þær voru saman í tímum. Heimurinn er svo sannarlega lítill og verður örugglega enn minni á morgun, en þá mun ég hitta flestalla Íslendinga á svæðinu og er viss um að ég þekki/kannast við einhvern þeirra nú þegar (eða einhvern sem þeir þekkja).

Annars erum við Helle á fullu að plana afmælisdaginn okkar - ég hef aldrei fyrr hitt neinn sem á afmæli sama dag og ég og svo hitti ég tvö í sömu vikunni og er búin að lofa að halda upp á afmælið með þeim báðum - og það verður fjör. Í augnablikinu er hugmyndin sú að bjóða fólki í lautarferð með okkur með danska lagköku og kakó og fara í leiki og svo geta þeir sem vilja djammað með okkur um kvöldið. Þetta er reyndar allt á frumstigi ennþá en þar sem þennan merkilega dag ber upp á laugardag ætlum við að reyna að nýta það sem best :o)

Allt í skólanum gengur vel, tímarnir sem ég tek eru hver öðrum skemmtilegri. Setningafræðikennarinn er mjög spes og hún býr til setningar um persónur í Harry Potter til útskýringar, sem er mjög hjálplegt, og hikar ekki við að klifra inn og út um gluggann til að stytta sér leið. Í áfanganum um fornensku erum við að pæla í nýlegum kenningum um að fornenska sé í raun frekar norðurgermanskt mál en vesturgermanskt og í indóevrópska áfanganum erum við að fara yfir tungumálin sem falla undir þann flokk, sem er ofurgaman.

Nemendurnir sem ég hef eru yndislegir og mjög kappsamir um námið. Stofan er þannig að þetta er allt saman mjög huggulegt og óformlegt og eini gallinn er sá að taflan er fulllítil og ég þarf alltaf að vera að stroka út. En við erum með píanó og arin, er hægt að biðja um meira?

allt í gúddí

2007-08-26T03:18:00.000Z

Jæja, það er líklega kominn tími á nýja færslu hérna. Ég er ekki alveg viss um hvar ég á að byrja, enda er ég algjörlega uppgefin eftir daginn. Það var hátt í fjörutíu stiga hiti og mjög rakt og til að komast í loftkælt umhverfi ákvað ég að fara í matarverslunarleiðangur með þremur strákum sem ég þekki - reyndar líka til að fá smá félagsskap og svo ratar einn þeirra um allt hérna, veit hvar allt er staðsett og hvaða strætó á að taka hvert. Samkvæmt því sem ég hef heyrt eiga dæmigerðir karlmenn helst ekki að vilja vera í búðum, ef það er sönn regla þá eru þessir þrír stórar undantekningar. Ég er ofurfljót að versla í samanburði við þá en það er mjög fyndið að fylgjast með pælingum þeirra um hitt og þetta sem þeir þurfa að kaupa, annaðhvort núna eða fljótlega, allt frá hárþurrkum, sápum og uppþvottagrindum upp í hljómborð og sængurver.

Reyndar langaði mig líka í sængurver en eftir mikla leit í Walmart þar sem við fundum bara pakka með lökum og koddaverum, töluðum við við konu sem hélt því fram að enginn hérna notaði nokkurn tíma sængurver því það væri svo auðvelt að þvo sængurnar. Okkur fannst þetta frekar skrýtið og þegar ég kom heim spurði ég sambýlinginn minn um þetta og hún sagði sængurver víða notuð og lítið mál að finna þau ef maður færi í réttu búðirnar.

Á leiðinni heim byrjaði svo að rigna og þegar ég kom út úr strætó var hellirigning og þrumuveður. Ég hljóp strax inn í næsta strætóskýli og beið veðrið af mér - þar beið líka stelpa frá Kólumbíu sem er nýkomin hingað og við tókum tal saman, skiptumst á símanúmerum og ætlum að gera eitthvað skemmtilegt saman. Skrýtið hversu auðvelt er að kynnast fólki þegar allir eru á sama félagslega núllpunktinum. Á fimmtudaginn hitti ég nefnilega danska stelpu (sem ég gat talað fullt af dönsku við og er önnur manneskjan sem ég kynnist hér sem á afmæli sama dag og ég) og ástralskan strák (sem var í alvörunni að pæla í því að fara að æfa listdans á skautum þar sem hann getur næstum því skautað aftur á bak) í Stóru rauðu hlöðunni - en á hverju fimmtudagseftirmiðdegi er kaffistund fyrir alþjóðlega nemendur og fjölskyldur þeirra. Þessi tvö voru mjög skemmtileg og við enduðum á að verja meirihluta kvöldsins saman og fórum meðal annars í bíóið sem er á skólalóðinni. Ég held að ég sé að fara að prófa að vera með í alþjóðlegum þjóðdansahóp með þeim á morgun.

Gærdagurinn var líka fjörugur. Byrjaði á stressi við að undirbúa fyrstu kennslustundina. Ég hitti hópinn fyrst á miðvikudaginn til að ákveða hvenær tímarnir ættu að vera og það gekk ótrúlega vel. Kennslustundin gekk síðan ágætlega og þau voru öll sex mjög áhugasöm, höfðu öll lært fallamál áður og sögðust öll vera að þessu til að geta lesið íslenskar miðaldabókmenntir á frummálinu. Þannig að mér líkar nú þegar vel við þau. Tímarnir sem ég verð í á þessari önn líta allir mjög vel út svo þetta ætti að verða hin besta skemmtun :o)

Hvort sem þið trúið því eða ekki, þá er þetta stofan sem ég kenni í:

Stofan er í húsi sem var eitt sinn heimili forseta skólastjórnarinnar (held að það sé þýtt svona) og er húsið nú á tímum oftast notað fyrir tónleika og móttökur ýmis konar.

Í gærkvöldi var svo teiti hjá málvísindanemum til að taka á móti nýjum nemendum. Það var framar væntingum og greinilega margt stórskrýtið og -skemmtilegt fólk í þessari deild. Á tímabili fannst mér eins og ég væri stödd í grínsjónvarpsþætti - þegar upp komst að ein af stelpunum sem var að byrja væri í miðju skilnaðarferli og einn af strákunum óskaði henni til hamingju með það (og sagði að það væri það versta við að mega ekki giftast að geta aldrei skilið) og byrjaði að skipuleggja hverjum hann ætlaði að koma henni saman við. Ekki batnaði það þegar ástæður skilnaðarins komu í ljós en þær tengdust eiturlyfjabarónum og skattsvikum.

Annars er það helst að frétta að ég er búin að læra fullt um eftirnafnahefðir mismunandi þjóða og finnst það mjög spennandi efni.

lítill krakki í nammibúð

2007-08-21T16:27:00.000Z

Núna þarf ég að velja námskeið til að taka á haustönninni og þar sem ég er gestanemi má ég alveg ráða hvað ég tek, sama í hvaða deild það er. Ég skoðaði kennsluskrána í gær og fann á fimm mínútum um tuttugu kúrsa sem ég væri til í að taka, en má taka tvo til þrjá. Aldrei þessu vant ætla ég að fylgja reglunum enda þarf ég að ætla mér nægan tíma til að undirbúa kennsluna, svo nú taka við miklar samningaviðræður við sjálfa mig um hvað er skynsamlegt að taka og hvað skemmtilegt og svo framvegis.

Stundum öfunda ég fólk sem veit nákvæmlega hvað það vill.

sunnudagur

2007-08-20T02:58:00.000Z

Í þessum kafla af framhaldssögunni um köttinn og mig ber þess að geta að eftir að eigandinn kom heim þá er ég varla virt viðlits, nema þegar svengdin er kisu alveg að drepa. En ekki kvarta ég yfir því, kisur eru sko ekki mín deild.

Í dag eignaðist ég síma - loksins fann ég (með mikilli hjálp frá sambýlingnum) símafyrirtæki þar sem ég get keypt inneign án þess að borga dollar á dag fyrir að fá að kaupa inneign eða að þurfa að skrifa upp á samning til lengri tíma (reyndar er mínútugjaldið dýrara en í heildina verður kostnaðurinn minni). Síminn sjálfur kostaði bara tuttugu dollara og er mjög einfaldur og sætur, svo nú get ég farið að pirra fólk fram og til baka. Reyndar er stór galli á þessu öllu saman - ég þarf nefnilega að borga fyrir að taka á móti símtölum og sms-um (en það er mjög misjafnt eftir samningum hvernig það virkar). En ég á síma :o)

Hitt afrek dagsins var endurröðun á húsgögnum í herberginu mínu - hefði eiginlega þurft að taka fyrir-mynd, því munurinn er töluverður - ég færði rúmið, þannig að í stað þess að vera frístandandi úti á gólfi og skipta herberginu í tvennt þá er það komið upp í horn (og snýr nú austur-vestur í stað norður-suður) og bókahillan sem var þar er komin á annan stað. Gólfplássið jókst gríðarlega við þetta og nú eru hillurnar nær skrifborðinu og koma að meira gagni (það er að ég þarf ekki að ganga í kringum/yfir rúmið til að komast í þær). Næsta vandamál eru veggirnir - þeir eru ekki fallegir, málningin farin að flagna af og á einum eða tveimur stöðum hefur verið málað yfir með öðrum blæ af hvítum. Spurning hvort það dugi að hengja upp plaköt til að hylja þetta eða hvort aðferðirnar verði að vera áhrifameiri.

Og að lokum hef ég uppgötvað svolítið sem veldur mér áhyggjum. Undanfarna daga hef ég eytt þónokkrum tíma með eðlisfræðinemum og fattaði mér til mikillar skelfingar að ég hef aldrei á ævinni lært eðlisfræði. Ég var reyndar í tímum í Való sem hétu eðlisfræði en þar sem þeir snerust um efnafræði telst það ekki með. Í MR var ég svo á málabraut og lærði þar af leiðandi enga eðlisfræði en þó nokkuð í efnafræði. Þannig að það að reikna fjarlægðir og hraða á milli einhvers er mér hulin ráðgáta sem og að útskýra einföldustu lögmál (þó svo að ég skilji þau stundum í grunninn). Reyndar háir þetta mér ekkert með þessu fólki - því ég skilningur minn á eðlisfræðiumræðum þeirra væri örugglega jafnlítill þrátt fyrir einhvern grunn - samt sem áður finnst mér þetta vera töluverð gloppa í menntun minni.

veður

2007-08-18T18:16:00.000Z

Það hefur komið mér á óvart hérna að veðurspár hérna virðast langoftast vera réttar (allavegana enn sem komið er). Í gær var sól og blíða allan daginn og himinninn heiður en veðurstofan sagði að um kvöldið myndi rigna. Ég hló bara að því (enda vön að vantreysta veðurspám) og fór í mínum sumarfötum í Rauðu hlöðuna að hitta fólk - ekki vildi þó betur til en svo að þegar þeim stað var lokað (rúmlega sjö) var hellirigning úti og meira að segja þrumur og eldingar. Þannig að ég og aðrir skáskutum okkur á milli húsa og fundum loksins byggingu sem var opin og með stólum í anddyrinu og biðum þar þar til veðrinu slotaði. Það sama gerðist í morgun, grenjandi rigning en veðurstofan sagði að um hádegi yrði tuttugu stiga hiti og sól - og eins ólíklegt og það var út frá skýjafari þá gekk það eftir. Ég er samt við öllu búin og hef lagt sandalana á hilluna í bili.

niðurstöður hávísindalegrar athugunar ;p

2007-08-17T18:22:00.000Z

Mig hefur alltaf langað til að vita hvað ég les mikið en aldrei nennt að mæla það - þar til 1. ágúst í fyrra, frá og með þeim degi hef ég skráð allar bækur sem ég hef lesið, höfunda, lengd og á hvaða tungumáli þær voru.

Niðurstaðan er sú að á einu ári (1. ágúst 2006 til 31. júlí 2007) las ég 102 bækur sem samtals voru 26.317 blaðsíður. 75 þessara bóka og 17.084 blaðsíður voru á íslensku, 25 og 8.060 á ensku og 2 og 264 á öðrum tungumálum. 13,5 bækur voru eftir íslenska höfunda en 88,5 eftir erlenda. Lestrarminnsti mánuðurinn var október með 2 bækur og 562 blaðsíður, sá lestrarhæsti var júlí með 12 bækur og 3.819 blaðsíður.

Að meðaltali les ég því átta og hálfa bók á mánuði eða 2.193 blaðsíður (hver bók er að meðaltali 258 síður). Sex og einn fjórði af bók eru á íslensku og tveir og einn fjórði á útlensku. Einungis 1,125 bók á mánuði er eftir íslenskan höfund, þannig að hlutfall þýddra bóka er mjög hátt.

Niðurstöðurnar komu mér dálítið á óvart, því fyrir fram hafði ég búist við því að ég læsi meira en tvær bækur á viku - en sveiflurnar hafa verið miklar og farið eftir vinnuálagi og öðru. Gallinn við svona mælingu er sá að komast að því að fjöldi þeirra bóka sem ég mun ná að lesa er teljanlegur - en fjöldi þeirra bóka sem mig langar (og mun langa) til að lesa er óteljanlegur. Annar ókostur er svo sá að sjá svart á hvítu hvað ég les, ekki allt jafnhámenningarlegt og ég vildi ;p

myndir!

2007-08-16T01:37:00.000Z

Jæja, þá er komið að smá myndasýningu. Ég vaknaði furðu hress í gærmorgun og tók myndavélina með mér í skólann en gleymdi ýmist að taka myndir eða þær misheppnuðust. Mannamyndirnar sem hér koma á eftir eru allar af hópnum sem ég var í - myndir af hinum útlendingunum verða að bíða betri tíma.

Þessi mynd er tekin inni í kennslustofunni okkar, við vorum með svona stólaborð eins og maður sér í bíó og sátum oftast í hálfhring og svo stóð kennarinn í miðjunni (og gekk um) og talaði. En þarna eru Al, Kinjal, Soo, Raúl og Turan og fyrir aftan þau má sjá glitta í spjöld sem við vorum látin gera í hópum fyrsta daginn og á þeim er lýsing á eiginleikum bestu kennara sem við höfum haft.

Eftir þessa mynd varð eitthvað minna um myndatökur en ég ætlaði og ekki einu sinni ein mynd úr löngu gönguferðinni sem ég fór í eftir skólann - þegar ég fann stóra vatnið þegar ég var í leit að Aldi og komst í leiðinni að því að þetta er voða lítill bær, það er að staðir sem ég hélt að væru lengst í burtu eru í göngufjarlægð. Um kvöldið ákvað ég að ganga upp gilið til að komast á skólasvæðið þar sem kvöldverðarboðið var haldið og þetta er gilið margumtalaða (Cascadella Creek) - fyrri myndin er tekin í miðju gilinu og sú síðari rétt áður en lokaprílið upp bratta stiga hefst (alls tekur það mig svona fimmtán til tuttugu mínútur að fara upp gilið).

Ég var frekar ódugleg að taka myndir í kvöldverðarboðinu, var miklu duglegri við að tala og lét meira að segja platast til að fara upp á svið og syngja - huggaði mig við það að enginn þarna kunni Sofðu unga ástin mín svo ef ég var fölsk tók (vonandi) enginn eftir því ;p En þar sem afkastameiri myndasmiðir ætla að deila myndum sínum með okkur síðar hef ég engar áhyggjur. Hérna er mynd af hópnum okkar - reyndar vantar Al - en í efri röð frá vinstri eru Soo, Kinjal, Maria (kennarinn), ég og Catalina og í neðri röðinni eru Remus, Raúl, Turan, Adna og Ravishankar. Vegna vanstillingar á myndavélinni er þessi mynd ekkert mjög falleg og ég er miklu hrifnari af þessari hér - hún er líka miklu óformlegri. Með þessum hluta hópsins fór ég svo að leita að stjörnuhröpum, en þau eiga víst að vera tíð á þessum árstíma. Við fundum reyndar engan nógu dimman stað til að sjá almennilega til en lágum á endanum í hálftíma í döggvotu grasi horfandi upp í himininn og blótuðum götulýsingum og bílum. Ég sá reyndar ekkert hreyfast nema flugvélar en aðrir voru heppnari.

Í dag var svo síðasti dagur námskeiðsins, svona rétt eftir að hópurinn small almennilega saman en við ætlum að reyna að halda sambandi og erum komin með póstlista og ætlum öll að hittast á föstudaginn í Rauðu hlöðunni. En síðustu kennslustundinni lauk á hlutverkaleikjum, þar sem okkur var skipt í hópa og átti hver fyrir sig að leika tvö atriði, annað með góðum kennara og hitt með slæmum kennara. Ég lék góðan kennara sem var ekkert gaman þar sem að allt fúttið var í slæmu hlutunum - koma of nálægt nemendum og jafnvel snerta þá, mismuna þeim eftir kynferði og reka út úr stofunni. Slæmu kennararnir fóru alveg á kostum - þetta var svo tekið upp (alveg gífurleg árátta hjá þeim að taka allt upp hérna) og kennarinn okkar ætlar að sýna okkur þessar upptökur á þakkargjörðarhátíðinni, en hún er búin að bjóða okkur í svona alvöru amrískan mat þá.

Á morgun lýkur svo einveru minni hér - kettinum vafalaust til mikillar gleði - en þá kemur sambýlingurinn minn heim og ég vona bara að okkur eigi eftir að lynda vel. En miðað við bækurnar hennar og dvd-diskana höfum við tiltölulega líkan smekk á mörgu. En þetta er kisan Baby sem er næstum búin að klóra alla málninguna af herbergishurðinni minni. Og til að ljúka myndasyrpunni þá er hérna íkorni í ætisleit fyrir utan bókasafnið. Hér er aragrúi af íkornum úti um allt - í fyrsta skipti sem ég sá slíka veru varð ég mjög upprifin og fékk lagið um Brúsk á heilann, en núna pæli ég ekki lengur í þeim.

úff & púff

2007-08-14T05:24:00.000Z

Mér tókst að næla mér í einhverja smápest. Var með verk á bak við augun og í höfðinu í allan dag og var skítkalt þrátt fyrir að vera í peysu í 25 stiga hita. Auðvitað var það á degi þar sem ég þurfti að vera í tímum á milli níu og hálf fimm enda fór ég að því loknu beint heim og upp í rúm (sem mig dreymdi um í allan dag) og tókst að sofa í fimm tíma eða þar til sísvangi kötturinn vakti mig með væli og hurðarklóri. Mér líður töluvert skár núna og vona að ég geti sofið þetta úr mér í nótt, þó svo að það að sofna aftur hafi reynst aðeins erfiðara en ég hugði.

Myndir eru væntanlegar fljótlega - er búin að setja myndavélina í skólatöskuna og ætla að vera dugleg að smella af á morgun, sérstaklega þar sem þá verður spes kvöldverðarboð fyrir okkur aumingjans útlendingana. Og kannski kemur þá líka frásögnin af sjö tíma búðarápi í „klasanum“ á laugardaginn (þar sem æsispennandi verðsamanburður á sængum og koddum, árangurslaust áreiti á símafyrirtæki og kennslustund í suðuramerískri tónlist og menningu voru á meðal dagskrárliða) og einlægu gleðinni þegar ég fann minn gamla kunningja Aldi og múslístykkin sem ég lifði á í Þýskalandi og kannski smákveinstafir yfir því að það virðist vera næstum ómögulegt að kaupa fisk hérna nokkurs staðar í bland við kvart um fábreytni í matsölum skólans (enn sem komið er hef ég ekki séð annað en hamborgara, pítsur, samlokur og súpur) og hugsanleg afhjúpun á uppáhaldsstaðnum mínum á skólalóðinni þessa dagana.

Og svo ég hætti kannski að bulla og fari að sofa þá fann ég góðkunningja mína á youtube - fæ aldrei leið á þessum tveimur (hvort sem um er að ræða persónur eða leikendur). Góða nótt :o)

ithaca is gorges

2007-08-11T02:21:00.000Z

Jæja, þá hef ég verið hérna í rúma viku, sem mér finnst reyndar stórskrýtið því á þeim tíma hefur svo margt gerst og ég hitt svo margt nýtt fólk að það virðist vera mun lengri tími.

Kennslufræðitímarnir ganga mjög vel. Við erum fjörutíu í allt og erum í einum sameiginlegum tíma klukkutíma á dag en í tíu manna hópum fjóra tíma á dag. Hópurinn sem ég er í er mjög skemmtilegur og við náum ágætlega saman þrátt fyrir að vera frá flestum heimshornum en fyrir utan mig er þar fólk frá Indlandi (Kenjal og Ravishankar), Rúmeníu (Remus og Catalina), Suður-Kóreu (Soon), Pakistan (Adna), Púertó Ríkó (Raúl), Marokkó (Al) og Tyrklandi (Turan). Í þeim tímum erum við að læra hvernig við eigum að kenna og hvernig við eigum að halda athygli nemenda með mismunandi námsþarfir. Í gær áttum við að kenna í tíu mínútur hvert og fengum svo umsögn um hvernig við hefðum staðið okkur bæði frá kennaranum og hinum nemendunum. Herlegheitin voru tekin upp svo við fengum líka þá ánægju að sjá okkur á sjónvarpsskjá. Ég fékk tvær athugasemdir við kennsluna mína (sem var um hljóðvörp í þróun frumnorrænu yfir í forníslensku í mjög einfaldaðri mynd og lét ég nemendurna breyta orðum fram og til baka til að fá þá til að taka virkan þátt í tímanum), önnur var þessi klassíska að ég talaði ekki nógu hátt - ég veit ekki af hverju en það er eins og ég skynji ekki tónhæðina almennilega þegar ég tala, en vonandi tekst mér að laga það - hin var að ég væri of langt frá bekknum og ætti að koma alveg upp að nemendum, sem er nokkuð sem mér finnst mjög óþægilegt að kennarar geri þegar ég er nemandi og á því erfitt með að gera sem kennari.

Í dag rigndi svo - og það var notalega svalt (bara 18 gráður og engin sól) - svo ég ákvað að ganga í skólann í úðanum í morgun í stað þess að taka strætó upp hæðina. Ég prófaði meira að segja nýja leið, að ganga upp gil sem sker hæðina - það var stórfenglegt og svo fallegt að ganga þarna meðfram á og hvítfyssandi flúðum (mér brá reyndar svolítið þegar ég sá á einum stað, hinum megin árinnar tjaldhimin og steinsofandi mann undir honum). Reyndar var það hörkupuð þó að gangan hafi bara tekið tuttugu mínútur. Gil eins og þetta eru meðal einkenna borgarinnar og úti um allt er hægt að sjá boli og límmiða með áletruninni Ithaca is gorges, sem er orðaleikur því gorges þýðir gil en er borið fram eins og gorgeous (og út frá þessu er líka til áletrunin Ithaca is not George's). Á leiðinni heim gekk ég svo niður gilið og það var einhverra hluta vegna talsvert auðveldara ;o)

Eftir að hafa hlustað á tvær stelpur úr hópnum mínum tala um hvað þær væru svo rosalega uppteknar við námið (áður en skólinn byrjar!) að þær gerðu ekki neitt nema að mæta í þessa tíma og læra var ég orðin svolítið smeyk um að enginn hérna hefði áhuga á félagslífi og ég myndi ekki kynnast neinum af því hvað allir væru uppteknir (og þegar ég er farin að hafa áhyggjur af skorti á félagslífi er örugglega eitthvað að). En í dag var TGIF (tell grads it's friday) á milli fjögur og sjö í Stóru rauðu hlöðunni (Big Red Barn), sem er eins konar félagsmiðstöð nemenda í framhaldsnámi, og ég mætti þangað hálfuggandi yfir því að þekkja kannski engan - en þá sat meirihlutinn af hópnum mínum við borð úti í horni og veifaði um leið og ég kom holdvot þangað inn (því þá hafði rigningin aukist til muna og ég og sumarfötin mín urðum rennandi blaut við það að ganga frá bókasafninu - svo mjög að þegar ég kom inn var Víetnaminn tveir-einn að fara út og bauð mér regnhlífina sína til að hafa á bakaleiðinni, þó svo að hann væri lítt betur klæddur - ég afþakkaði gott boð, sem betur fer því þegar ég fór heim hafði stytt upp og ég hefði fengið samviskubit yfir því að vera með regnhlífina hans). Þetta er í fyrsta skipti sem ég hitti þetta fólk utan kennslustofunnar og umræðuefnin voru ótalmörg og ég vona bara að það að hitta þau verði vikulegur viðburður (því kennslufræðitímarnir eru bara út næstu viku).

Og talandi um þá tíma, þá fór ég í viðtal á þriðjudaginn og þær sem sáu um það (sömu konur og sjá um daglega klukkutímatímann) reyndust báðar hafa komið til Íslands og vildu endilega fá að vita allt sem ég vissi um Magna og Svanhildi Hólm (sitt í hvoru lagi reyndar, þó svo að sögur af þeim saman væru örugglega áhugaverðar) - ég tek það fram að þær minntust á þau að fyrra bragði og vildu vita hvað þau væru að gera núna eftir fimmtán mínútna frægð í Bandaríkjunum.

montag

2007-08-06T23:03:00.001Z

Í dag fór ég á kynningarmorgunverðarfund fyrir útlenska aðstoðarkennara og verðum við á námskeiði um hvernig eigi að kenna næstu tvær vikurnar. Við erum um það bil fjörutíu sem erum ný og komum frá 15 löndum. Á sama borði og ég sátu Sví, Ísraeli, Víetnami, Indverji, Marokkóbúi, Púertóríkani og Kínverji og virkuðu frekar notaleg öllsömul. Í heildina virtust flestir vera frá Kína og mér heyrðust allir nema ég vera í raungreinadeildum, aðallega í verkfræði og tölvunarfræði.
Við fengum það sem kallast American continental breakfast og samanstóð hann af ávöxtum, kaffi og sætabrauði (það síðastnefnda myndi ég seint kalla morgunverð, allavegana ekki staðgóðan ;p).

Áður en námskeiðið hefst formlega á morgun eftir hádegi eigum við öll viðtalstíma við þá sem eru yfir útlendingakennslunni, þar sem við erum spurð um hvað við ætlum okkur með náminu og hver bakgrunnur okkar sé og eigum að kenna í fimm mínútur til sýnis. Samkvæmt leiðbeiningunum eigum við að velja eitthvað eitt atriði í því sem við munum kenna og útskýra það. Ég ætla að tala um föll í íslensku, þó svo að ég sé alls ekki viss um að geta gert þeim almennilega skil á fimm mínútum (miðað við það pláss sem var tekið í að útskýra föll í ensku latínukennslubókinni sem ég var með í menntaskóla - það var reyndar alveg stórfengleg lesning svona þegar maður fallbeygir án þess að hugsa út í þetta). Minn viðtalstími er ekki fyrr en í fyrramálið svo ég fór með Kínverjunum og opnaði bankareikning og rölti svo um með kínverskri stelpu og eftir að hafa villst þónokkuð (sem er mjög auðvelt, aragrúi af byggingum á svæðinu) römbuðum við að lokum á Collegetown, sem er bæjarkjarni ofarlega á hæðinni sem skólinn stendur á og eiginlega „hinn“ miðbærinn í borginni.

Það eina sem skyggir á veruna hér er að hér er enn alltof heitt og rakt fyrir minn smekk (á örugglega eftir að kvarta yfir kulda von bráðar). Í dag var hátt í þrjátíu stiga hiti og mikill raki í loftinu, reyndar er lofað rigningu á miðvikudaginn en morgundagurinn á víst að verða verri en dagurinn í dag. Skólinn stendur uppi á hárri hæð og þó svo að ég hafi tekið strætó upp hæðina er svæðið mjög mishæðótt þarna uppi, sem í þessum hita gerir mann alveg úrvinda, en það venst og ég verð örugglega komin í hörkuform af öllu þessu príli von bráðar :o)

kattavandi

2007-08-05T02:38:00.000Z

Ég er farin að halda að ég sé heimsins versti kattapassari. Ég hélt að þetta yrði ekkert mál, bara að gefa kettinum að éta og skipta um sand reglulega. En nei, kötturinn vill líka stöðuga athygli og klapp og knús - hefur greinilega hundleiðst þennan hálfa mánuð sem hann hefur verið einn heima og þráir félagsskap. Ég hins vegar er ekkert gefin fyrir ketti - allavegana ekki í návígi - og þeir kettir sem ég hef komist næst að umgangast er tríóið hennar Gunnhildar og þeir vilja sko ekkert leyfa mér að snerta sig. En þessi eltir mig nú á röndum þegar ég er heima og þegar ég er inni í herbergi stendur kisan fyrir utan dyrnar og mjálmar og vælir og ég er með virkilegt samviskubityfir að hunsa hana svona. Ég hef samt reynt að klappa henni eitthvað og tala við hana en það er greinilega ekki nóg - hvað á maður til dæmis að gera þegar köttur veltir sér á bakið og iðar út öllum skönkum? Klappa eða klóra eða bara forða sér?

Og fyrst þetta er orðinn dýrapóstur, þá var ég í stórmarkaði áðan og þar var leðurblaka sem hafði villst og flaug um allt þar til einhver náði að lokum að fanga hana í inkaupakörfu. Það var frekar skondin sjón að horfa á þann eltingarleik.

Fyrirheitna landið

2007-08-04T00:53:00.000Z

Þá er ég komin á áfangastað og búin að koma mér smávegis fyrir, meira að segja kaupa smá í matinn í lífrænni búð (sem er víst eina búðin sem er í göngufæri frá mér) meðal annars íslenskt vatn í flösku, ligg núna uppi í rúmi og hlusta á svona útlandakvöldhljóð, ég held að þetta sé tíst í einhverjum skordýrum (krybbur heyrði ég einhvern tíma). Fyrir utan herbergisdyrnar vælir köttur, ég lenti nefnilega óvart í því að verða kattapassari fyrir meðleigjanda minn meðan hún er í burtu. Aumingja kisan hefur verið ein svo lengi að hún vill mikla athygli og klapp. Sem væri allt í lagi nema að ég verð að passa mig rosalega að þvo hendurnar á mér ef ég klappa ketti svo hárin valdi ekki ofnæmisviðbrögðum. Núna vælir hún af því ég vil ekki leyfa henni að sofa í rúminu mínu og ekki hleypa henni inn í herbergið mitt (og nú veit ég að allt kattafólkið sem ég þekki er að hugsa hvað ég sé nú vond).

Ferðasagan var furðuviðburðalítil. Flugið var alltof langt en röðin í vegabréfseftirlitinu var samt lengri þó svo að hún hafi „bara“ tekið klukkutíma þá hlykkjaðist hún svo mikið að ég hélt alltaf að hver hlykkur væri sá síðasti. Engar athugasemdar voru gerðar við áritunina mína og ég þurfti ekki að sýna neina aukapappíra.

Þá tók við biðin langa - þar sem ég ákvað að hanga frekar á flugvellinum um nóttina til að vera viss um að ná flugvélinni frá Sýrakúsu en fara á hótel og slappa almennilega af. Þess í stað kynntist ég Terminal 4 á JFK alveg einstaklega vel. Hvar hver búð er og skyndibitastaður, hversu lengi fram eftir staðirnir eru opnir, hvar eru sæti og af hvaða gerð og í hvaða sætum var best að sofna. Fólk lá þarna úti um allt, á stólum, bekkjum og gólfinu sjálfu. Mér tókst að festa blund ótal oft en hrökk oftast upp eftir smástund. Annars var mjög gaman að sitja og horfa á mannlífið í flugstöðinni. Ég sá meðal annars Amish-fólk og hermenn í sandfelulitum með riffla og alveg augljóst að þeir höfðu sloppið við vopnaeftirlit.

En ég náði vélinni daginn eftir og þótt mér hafi fundist ég ætla mér of mikinn tíma í að komast í gegnum allt fyrir innanlandsflug (tvær klukkustundir) þá mátti ekki tæpara standa. Vélin tafðist svo á flugbrautinni og varð því næstum klukkutímabið og önnur taskan mín hafði gleymst á JFK - en sem betur fer fannst hún og var komið með hana til mín. Ég velti reyndar fyrir mér hvort forlögin væru að senda mér skilaboð með því því að í þeirri sem týndist um tíma voru flestallar bækurnar mínar en í hinni áfengið og sælgætið sem ég keypti í fríhöfninni. Vinur stelpunnar sem ég leigi með kom og sótti mig á flugvöllinn þar sem hún er í útlöndum. Hann var mjög hjálpsamur, lét mig hafa lykla og fór svo með mér á skrifstofu málvísindadeildarinnar til að ég gæti kynnt mig fyrir konunum sem vinna þar og bauðst til að fara með mig í alvöru matvörubúð á morgun.

Ég hitti líka leigusalann sem er líklega á sjötugsaldri, fyrrverandi lögfræðingur, sem er núna hálftannlaus, en á víst glás af svona íbúðum sem hann leigir út til nemenda. Hann virkaði frekar notalegur í umgengni. Íbúðin er hins vegar frekar hrörleg og illa máluð og skrýtin, en ég held ég venjist því bara. Annars er umhverfið hér í kring ótrúlega fallegt og þar sem skórinn stendur á hæð gnæfir hann yfir öllu eins og kastali.

Að frátöldum skrykkjóttum smáblundum í flugvélum og á flugvellinum þá man ég varla hvenær ég svaf síðast en finn hvernig Óli lokbrá sækir á. Góða nótt.

síðasti kaflinn

2007-07-19T23:56:00.000Z

Mér finnst óneitanlega svolítið skrýtið að hugsa til þess að á morgun kemur síðasta Harry Potter bókin út. Það eru komin rúm átta ár síðan ég las fyrstu þrjár bækurnar í rykk eftir að hafa lesið umfjöllun um nýútkomna þriðju bókina í ensku dagblaði, þar fengu bækurnar svo mikið lof að ég fór út í næstu bókabúð og keypti fyrstu bókina til að afsanna það. En í staðinn féll ég fyrir þeim og þótt þetta séu í grunninn barnabækur þá er svo margt við þær, húmor, spenna (sérstaklega í síðustu bókunum), skemmtilegar persónur og alveg óendanlegir möguleikar til að pæla í hvað muni gerast næst og hvernig persónur muni þróast eða í hvaða nýju ljósi þær geta birst. En það sem að mér þykir best við bækurnar er að ég verð aftur lítil þegar ég les þær, því þá höfðu allar bækur (næstum sama hversu illa þær voru skrifaðar) ákveðinn ævintýraheim að geyma sem hægt var að gleyma sér fullkomlega í. Með aldrinum og (vonandi) sífellt gagnrýnni hugsun þá verður erfiðara að finna bækur sem hafa þennan sjarma.

Ég er reyndar ekki hrifin af þessu Potter æði, fannst miklu skemmtilegra að eiga bækurnar „ein“, en þegar ég kom heim með þær í farteskinu haustið 1999 hafði varla nokkur heyrt talað um þær. Samt ætla ég að kíkja á raðastemninguna annað kvöld (eða eiginlega í kvöld þar sem það er komið fram yfir miðnætti) og kannski lauma mér í eina klukkan ellefu og kaupa eintak. Það verður þó örugglega mjög skrýtið að lesa þessa síðustu bók en vegna meðfæddrar forvitni dettur mér ekki í hug að mér takist að treina mér lesturinn neitt.

Niðurstaðan úr þessu prófi hér að neðan er frekar jákvæð, en sjáum til hvernig ástandið verður eftir ár ;p

You Have Not Been Ruined by American Culture

You're nothing like the typical American. In fact, you may not be American at all.
You have a broad view of the world, and you're very well informed.
And while you certainly have been influenced by American culture (who hasn't?), it's not your primary influence.
You take a more global philosophy with your politics, taste, and life. And you're always expanding and revising what you believe.

Has American Culture Ruined You?

blaðalestur

2007-07-17T22:43:00.000Z

Áðan fékk ég mjög svo skemmtilegt símtal. Í mig hringdi maður frá Gallup og vildi kanna dagblaðalestur minn. Fyrst spurði hann mig um hversu oft ég hefði flett Mogganum undanfarna viku, ég varð nú að viðurkenna að það hefði verið sjaldan, síðan spurði hann um Fréttablaðið og ég sagðist fletta því svona þrisvar til fjórum sinnum í viku í fimm til tíu mínútur í senn (eða sem samsvarar því að byrja aftast og hraðlesa allt fram að teiknimyndasögunum, snúa blaðinu svo við og líta yfir fyrirsagnir og lesa þær fréttir á fremstu síðunum sem vekja áhuga minn). Blaðið lít ég svo nánast aldrei í - hef samt ekkert á móti því, það er bara ekki á ratsjánni.

Þá var ég spurð hvort ég læsi DV daglega, ég játti því, og þá hvað lesturinn tæki langan tíma í hvert sinn og svaraði ég því til að oft væru það á bilinu sjö til níu klukkustundir. Til skýringar bætti ég svo við að ég ynni við að prófarkalesa það og þess vegna færi svo mikill tími í lesturinn. Maðurinn hló bara að því og skráði að ég læsi DV í meira en klukkutíma á dag (hæsti flokkurinn). Það hífir vonandi meðaltal á lestri blaðsins eitthvað upp - spurning hvort þetta sé samt ekki smá svindl.

meiri málfasismi (eins og sumir myndu orða það)

2007-07-16T01:34:00.001Z

Þetta blogg stefnir óðum að því að verða málfarsnöldurblogg. Þessa dagana fer það nefnilega alveg ógurlega í taugarnar á mér þegar talað er um myndirnar Pan's Labyrinth, The Life of Others og Science of Sleep. Ekki það að myndirnar eigi ekki umfjöllunina skilið heldur finnst mér það afkáralegt að þegar talað er um spænskar, þýskar og franskar myndir á íslensku séu enskir titlar þeirra notaðir (versta dæmið var þó þegar danska myndin Gamle mænd i nye biler hét á Íslandi Old Men in New Cars). Það væri miklu eðlilegra að að nota heiti þeirra á frummálinu eða bara íslensku þýðinguna, algjör óþarfi að nota enska titilinn. Þessi tilhneiging til að nota ensku minnir svolítið á dæmið um Richard Clayderman - en nafn hans er iðulega borið fram upp á enskan máta þótt þýskt sé (Ritsjard í stað Rihjard). Kannski er enska í augum margra hin nýja latína, allt verður miklu flottara og fræðilegra á þeirri tungu.

Ég vildi líka gjarnan að heiti á enskum og bandarískum kvikmyndum og sjónvarpsþáttum væru oftar íslenskuð, svona eins og var í gamla daga, þegar allt var þýtt (meira að segja Koppafeiti). Það er nefnilega miklu skemmtilegra að tala um Staupastein, Steinaldarmennina, Hver á að ráða?, Fyrirmyndarföður og Prúðuleikarana en Cheers, The Flintstones, Who's the Boss, The Cosby Show og The Muppet Show. Þó að RÚV haldi sig vissulega fast við það kerfi er það ekki nóg, því Stöð 2 og Skjár einn eru á góðri leið með að sleppa því að nota íslensku þegar kemur að dagskrárkynningum. Ég get upp að vissu marki (mjög takmörkuðu þó) skilið rökstuðninginn fyrir því að eingöngu ensku heitin séu notuð þótt mér finnist það ekki fallegt - en þegar ég sá á Skjá einum þætti um Hróa hött, sem bera ekki einungis heitið Robin Hood, heldur er aðalpersónan í íslenskum undirtexta nefnd Robin en ekki Hrói (og það sama gilti um nöfn annarra persóna), þá slökkti ég á tækinu af hneykslun ;o)

jamm

2007-07-12T10:22:00.000Z

Það er óneitanlega skrýtin tilhugsun að eftir þrjár vikur fer ég og kem ekki aftur til landsins fyrr en um jólin. Mér hefur alltaf fundist svo langt í brottförina, en þrjár vikur eru víst fljótar að líða og ekki síst þegar tekið er tillit til alls sem ég á eftir að gera. Af minni alkunnu skipulagssemi er ég þó búin að gera lista yfir allt sem er ógert (og hann er langur), en lengra hefur það ekki náð. Enda sló það mig ekki fyrr en um síðustu helgi að ég sé í raun að fara, því þá byrjaði ég að kveðja fólk sem ég á eftir að sakna. Gunnhildur stakk af til Þýskalands með Lóu og kemur ekki fyrr en eftir að ég fer svo ég sé hana ekki fyrr en í desember (en ég mæli með blogginu þeirra). Afi og amma eru fyrir vestan og ég fer líklega ekki aftur þangað fyrr en í fyrsta lagi um jólin.

Annars var dvölin á Ísafirði í hæsta máta yndisleg og hefði að ósekju mátt vara lengur en í fjóra daga. Ég fór þangað með mömmu og tíminn leið við heimsóknir, bókalestur og algjöra afslöppun, helstu „áhyggjur“ hvers dags fólust í því hvað ætti að skoða þann daginn, hvaða bók ætti að lesa næst og hvað ætti að hafa í kvöldmatinn. Alveg hreint dásamlegt þegar hægt er að skilja allt stressið eftir í bænum og njóta bara lífsins.

Og ekki má gleyma hinni stórgóðu stjörnuspá dagsins: Meyja: Það eyðileggur fyrir þér að vera tilfinningasamur í þeim verkefnum sem nú fara í hönd. Þau eru mjög mikilvæg - þú gætir bjargað alheiminum. Kannski eins gott að drífa í að gera eitthvað af því sem er á listanum góða ;o)

orð & bækur

2007-06-28T18:51:00.000Z

Ég varð áðan virkilega fúl út í þá útgáfu orðabókarinnar sem við notum við vinnuna og gengur stundum undir gælunafninu Mörður. Hún gefur upp að það megi segja versla eitthvað þegar sú regla sem ég hef alltaf heyrt að sé algild og ég nota og passar við málkennd mína er að maður verslar einhvers staðar en kaupir eitthvað. Þetta er samt ekki í fyrsta skipti sem bókin ergir mig, því samkvæmt henni má, þvert á allar reglur sem ég hef lært, skrifa snéri í stað sneri og samrýmdur í stað samrýndur og margt fleira sem ég nenni ekki að telja upp núna en hefði leitt til rauðra strika hefði ég skrifað það á stafsetningarprófi eða í ritgerð.

Annars er ég að lesa alveg yndislega bók núna sem heitir Lost for Words - the Mangling and Manipulating of the English Language eftir John Humphrys sem er víst frægur á Englandi og hefur unnið sem pistlahöfundur í dagblöðum og verið þáttastjórnandi og fréttaþulur á BBC. Maðurinn er meinfyndinn og gerir grín að alls kyns ambögum sem hafa rutt sér til rúms í ensku. Ekki síst þegar fólk tekur upp á því að flækja einfaldan orðaforða og orðanotkun af því að það heldur að það sé fínt. Margt af því sem hann talar um má auðveldlega heimfæra upp á íslensku, þó svo að við virðumst vera komin mun styttra eftir þessum vegi til glötunar en Englendingar ;o)

Talandi um bækur, þá er ég farin að efast um raunveruleikaskyn mitt. Ég hikstaði ekkert á því að lesa bók um daginn sem fjallaði um galdramenn, vampírur, álfa og uppvakninga (þar af einn risaeðluuppvakning) á götum Chicago en átti í mesta basli með að samþykkja trúverðugleika bókar sem ég las nokkrum dögum síðar og fjallaði um kvenlögfræðing frá London sem fann lífshamingjuna í því að verða ráðskona í litlu sveitaþorpi og læra að þrífa og elda (reyndar fékk hún að liggja í sólböðum á milli og tæla garðyrkjumanninn).

Núna er svaka stuð í bakgarðinum hjá mér. KR og Fram eru að spila og á KR-vellinum er sko hitað almennilega upp með alls kyns slögurum og hátalarakerfið stillt svo hátt að glymur í hverfinu og svo sungið og hrópað og púað á meðan á leiknum stendur. Verst að ég sé ekki almennilega á völlinn héðan en stemningin skilar sér fullkomlega.

villur

2007-06-19T12:00:00.000Z

Ég grínaðist á tímabili oft með það að hið fullkomna starf fyrir mig væri að fá borgað fyrir að lesa. Sá lestur sem ég hafði í huga var svo sannarlega ekki prófarkalestur (enda var þetta áður en ég vissi að það væri atvinnugrein og löngu áður en ég uppgötvaði að það væri ekki skilyrði fyrir blaðamenn að vera góðir í íslensku), heldur bækur mér til skemmtunar. Ég komst næst því hluta úr sumrunum þegar ég var 16 og 17 og vann á skiptiborði, því þegar lítið var að gera gat ég nýtt vinnutímann í lestur.

Þetta sýnir bara að draumar geta ræst allt öðru vísi en ætlað var. Mér líður oft eins og vélmenni í vinnunni, lifandi villuleitarforrit, og það hjálpar svo sannarlega ekki til að til þess að halda einbeitingu þarf ég að slökkva á meirihluta heilastarfseminnar, sem ég held að sé alls ekki hollt og veldur því að ég er eins og heilalaus ljóska þegar ég þarf að eiga samskipti við fólkið í kringum mig. Sem betur fer verð ég orðin fyrrverandi (ekki fyrrum!) prófarkalesari innan tveggja mánaða.

Einn ljós punktur er þó við starfið og það eru skemmtilegu villurnar, sem oft eru svo fáránlegar og fyndnar að þær geta bjargað deginum. Ég hef alltaf ætlað að safna þeim en það hefur því miður ekki náð lengra en að hripa sumar niður á blað. Við tiltekt í gær fann ég svo nokkur þessara blaða og hér eru því dæmi um nokkrar góðar villur.

„Í eigu auðkylfingsins Donalds Trump.“

„Plantan festi hljómsveitina í sessi.“

„Þættirnir hafa fengið góða góma vestanhafs.“

„Ef hann hefði svikið hana á altarinu.“

„Býður upp á nýbreytni frá grillmat og kjötiðnaðarvörum.“

„Hann kemst í sögubrækurnar.“

„Hún elskar andlega þenkjandi bækur.“

„Hins vegar nýtast bökunarkartöflurnar sem komu heim úr bústaðnum um helgina.“

„Hún skar sig út á verðlaunapallinum.“

„Og foreldrum er ekki lengur heimilt að skíra börn sín í höfuðið á japönskum bílum.“

„Að lokum rennið mjúkum kolablýanti inn í augað.“

„Ranía drottning Jórdaníu sameinaðist Hollywood-leikkonunni Reneé Zellweger í síðasta mánuði.“

„Hún vekur athygli hvar sem hún fer vegna glæsileika síns og mannúðarmálanna sem hún framfylgir af ástríðu.“

„Uma kvæntist Ethan.“

„Í þrotabúi hundaræktarinnar.“

„Þar á meðal fyrrverandi forseti Íslands, frú Vigdís Grímsdóttir.“

andvaka

2007-06-15T01:53:00.000Z

Ég held að Pavlov væri ekki ánægður með mig núna. Þrátt fyrir að eiga að búa yfir meiri rökhæfni en hundarnir hans virðist ég bara ekki geta lært af reynslunni og tengt saman orsök og afleiðingu. Ég á nefnilega ekki að drekka kaffi, virðist bara alls ekki þola það, ekki nóg með að koffín fari illa með húðina heldur veldur það líka andvökum (líkt og núna), ég tala nú ekki um þegar ég asnast til að drekka meira en einn bolla á dag.

Þó að kaffiþolið sé lítið vil ég bara svart, sykurlaust, rótsterkt kaffi og það hjálpar reyndar mjög við að halda einbeitingu í þessari tilbreytingalausu vinnu minni. Ef ég drykki ekki kaffi þá myndi ég að öllum líkindum sofna eða hætta að taka eftir textanum fyrir framan mig. Hins vegar er gjaldið fyrir þann lúxus hátt, að vera andvaka er ekkert gaman. Fátt uppbyggilegt hægt að gera á meðan maður reynir að sofna, sérstaklega þegar með hverri mínútunni sem líður styttist í fótaferðatíma. Með litlum svefni eykst líka þörfin á kaffi að morgni til að vakna og halda einbeitingu og þannig heldur vítahringurinn áfram og aldrei man ég eftir bölvun koffínsins fyrr en of seint.

Hins vegar getur verið að ég mistúlki kenningar Pavlovs hér að ofan og sé bara orðin svo hundhlýðin að það að vinna jafngildi því að drekka kaffi. Sumsé að þegar ég sest við tölvuna er eins og bjöllu sé sveiflað og ég hleyp (slefandi?) og næ mér í bolla af kaffi.

ekki leiðum að líkjast

2007-06-06T01:06:00.000Z

Rakst á þetta og mundi að það er alltof langt síðan ég hef tekið svona skemmtipróf og örugglega enn lengra síðan ég hef sett niðurstöðurnar hér inn ;o) Af eðlislægri forvitni þætti mér gaman að vita hvaða plötum þið líkist, svona fyrst prófið er á mínu „sérsviði“.

Which Beatles Album Are You?

Revolver
Take this quiz!

Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code

heilaþvottur?

2007-06-04T13:11:00.000Z

Í nótt dreymdi mig að ég væri á leiðinni í atvinnuviðtal og bað því fyrrverandi yfirmann um meðmæli. Hann var upptekinn í símanum en rétti mér gulan post-it miða sem á stóð: „Ekki láta heilaþvo þig.“ Einhverra hluta vegna finn ég ekkert sem gæti skýrt viðvörun við heilaþvotti á draumráðningasíðum á netinu en að dreyma yfirmann táknar víst annaðhvort mikið sjálfstraust og trú á eigin getu eða takmörk og skort á frelsi og tækifærum til sköpunar.

Á föstudaginn fékk ég tvö gluggaumslög frá Reykjavíkurborg. Í því sem ég opnaði fyrst var launaseðill fyrir kosningarnar og í smástund gladdist ég og íhugaði hvernig ég ætti að eyða peningunum eða alveg þar til ég opnaði hitt umslagið. Í því var ég rukkuð um fasteignagjöld. Að frádregnum sköttum af laununum þá skiptum við borgin nánast á sléttu - hún heimtaði þó aukalega 236 krónur af mér.

oflof eða hreinræktað bull?

2007-06-01T13:42:00.000Z

Ég bara verð að deila stjörnuspánni minni á mbl.is í dag með ykkur. Ég veit ekki hver semur þetta, en nú finnst mér bullið vera komið út í öfgar eða þá að einhver hefur ruglast rækilega í orðabókarþýðingunni. Í það minnsta hef ég aldrei fyrr heyrt talað um guðdómlega, stórkostlega djúpvitrar tilfinningar. Líka spurning hvort að tilfinningar geti verið vitrar, er ekki vitið til þess skapað að hafa hemil á tilfinningunum? En svo gæti þetta líka fallið undir flokkinn oflof er háð.

Meyja: Falleg saga, von og bjartsýni - klisja eða ekki - þú hefur mikið að gefa. Tilfinningarnar sem hrærast með þér eru guðdómlega, stórkostlega djúpvitrar.

Klaufaskapur og annað skemmtilegt

2007-05-18T15:57:00.000Z

Ég er hrædd um að ég hafi hugsanlega orðið mér úti um nýtt ör áðan. Var að taka mat út úr ofninum og tókst einhvern veginn að snerta efri brún brennheitrar, innanverðrar ofnhurðarinnar með handarbakinu. Þrátt fyrir að hafa strax látið buna ískalt vatn á handarbakið (af hverju gerir maður það annars?) þá er þar nú rauðfjólublár flekkur sem mig logsvíður í og upphleypt rönd hefur nú þegar myndast. Ojæja, í versta falli fölnar það með tímanum, allavegana er það reynslan - nefnilega ekki í fyrsta skipti sem ég brenni mig á svona skaðræðisgrip.

Og núna er verið að búa til nýja ríkisstjórn, ég er alveg ískyggilega skoðanalaus í þessu öllu. Var samt að vonast eftir meiri sirkus í kringum þetta allt saman. Þrátt fyrir vandann með að gera upp hug minn fyrir kosningarnar þá tók ég samt virkan þátt í þeim, var nefnilega að telja atkvæði í Reykjavík suður. Úlla var í skipulagningu og fékk mig, Unu, Ingu, Gunnhildi og Bigga í talninguna. Það var virkilega gaman og mikil stemning og vel gert við okkur, sérstaklega var samt fyndið að vera í innsigluðum sal þar sem var búið að líma fyrir alla glugga og setja planka fyrir allar dyr og hlekkja hurðirnar saman að utan. Við máttum ekki taka símana með okkur inn og vorum því alveg sambandslaus við umheiminn frá sjö til tíu á meðan fyrri hluti atkvæða var talinn (og það var orðið mjög loftlaust þegar innsiglin voru svo rofið klukkan tíu). Við vorum í þeim hóp sem fór yfir atkvæði sem höfðu verið grófflokkuð og athuguðum hvort að bunkarnir væru ekki allir með sama flokknum kjörnum og tíndum út vafaatkvæði. Ég sá að mestu um að skoða seðla merkta Frjálslynda flokknum og Íslandshreyfingunni og var hissa á þeim fjölda atkvæða sem þeir flokkar hlutu, en fjallið með atkvæðum greiddum Sjálfstæðisflokknum var óhugnanlega stórt í samanburði og voru þrír í því að fara í gegnum þau atkvæði og andvörpuðu sumir sáran yfir því magni. Una öðlaðist svo fimmtán mínútur (eða að minnsta kosti fimm) af frægð þegar hún sást greinilega á hægri hönd þess sem las upp atkvæðin í sjónvarpinu.

ugla sat á kvisti

2007-05-10T13:59:00.000Z

Þó að Kalli og Kobbi sómi sér vel efst á blogginu þá ætla ég að láta þá detta aðeins neðar á síðuna. Ég á nefnilega í svolitlum vanda, vanda sem ég held að hluti þjóðarinnar deili með mér - það verður kosið til Alþingis eftir tvo daga og ég veit ekki hvað ég ætla að kjósa og ekki út af því að ég geti ekki valið á milli tveggja flokka, heldur vegna þess að mig langar ekki til að kjósa neitt af því sem er í boði.

Ég hef kynnt mér flokkana sem í boði eru og skoðað stefnumálin og í raun skiptast flokkarnir í tvennt - stjórnina sem lofar öllu fögru og gerir mikið úr öllu sem hún hefur komið til leiðar og stjórnarandstöðuna sem rakkar allt niður sem stjórnin hefur gert og lofar öllu enn fegra - bara ef þeir komast að kjötkötlunum. Allir flokkar lofa því auknu fjármagni í hitt og þetta OG ætla flestir að lækka skattana líka án þess að gera grein fyrir hvaðan allir þessir peningar eiga að koma - því ef þetta væri svona auðvelt af hverju er ekki búið að gera það fyrir löngu?

Málið er að ég er ekki hlynnt ríkisstjórninni, finnst hafa verið of mikil spilling og tækifærisbúskapur hjá henni. Ég hef reyndar ákveðna samúð með Framsóknarflokknum - aðallega vegna þess að honum er kennt um allt þessa dagana á meðan Sjálfstæðisflokkurinn er einhverra hluta stikkfrír, en ég vil þá samt ekki í næstu ríkisstjórn - held að það sé kominn tími á breytingar. Hins vegar held ég að stjórnarandstöðuflokkarnir yrðu ekki mikið skárri, allir flokkar virðast bara vilja skara eld að sinni köku og miðað við hvernig stjórnarandstaðan hegðar sér stundum þá virðast margir þar vera betri í því að mótmæla og elta skoðanakannanir en að koma einhverju gáfulegu að.

Það sem ég sakna samt mest úr kosningabaráttunni er að enginn virðist hugsa til lengri framtíðar en fram yfir kosningar. Enginn sem hefur sett fram skýra stefnu um hvað sé Íslandi og íslensku þjóðfélagi fyrir bestu til langs tíma litið. Engar umræður um hvar Ísland verði statt eftir 5 ár, 10 ár, 15 ár í samfélagi þjóðanna. Nánast ekkert er talað um nánara Evrópusamstarf sem er, að ég held, ákvörðun sem þarf að taka fyrr en síðar. Samfylkingin hefur reyndar aðild að ESB á stefnuskrá sinni en reynir að tala sem minnst um það vegna þess að það gæti kostað hana atkvæði. Því á meðan allir hrósa EES-samningnum og segja hann það besta sem fyrir Ísland hefur komið en hins vegar eru fáir sem vilja ganga í ESB vegna þess að það myndi eyðileggja sjálfstæði Íslendinga. Þar með gleymist það að á meðan Ísland er í EES verður það að taka upp allar reglugerðir frá ESB án þess að hafa neitt um það að segja.

Eftir að hafa gefist upp á flokkunum ákvað ég að velja flokk til að kjósa eftir fólkinu sem er í efstu fimm sætum hans, sumsé persónu en ekki flokk. Með þessari aðferð hefði ég getað hugsað mér að kjósa tvo flokka í Reykjavík norður, en þar sem ég bý sunnan Hringbrautarinnar gengur það víst ekki upp.

Því er ég farin að hallast að því að skila auðu, en finnst það einhvern veginn vera vanvirðing við kosningaréttinn, þannig að ég enda eflaust á því að gera ugla sat á kvisti - nema að ég fái hugljómun á næstu tveimur sólarhringum.

******************
Vildi óska að það væri jafnauðvelt að átta sig á pólitík og júróvisjón - en þetta er lagið sem mér finnst flottast þar:

útópía

2007-04-26T22:23:00.000Z

vor

2007-04-22T23:29:00.000Z

Það er greinilega komið vor. Þó nokkrar húsflugur hafa vaknað til lífsins og hreiðrað um sig í stofuglugganum, einhverra hluta vegna vilja þær helst vera á bak við hljómtækin (sem standa í gluggakistunni) af hverju veit ég ekki. Þessir nýju heimilisvinir fara voðalega lítið í taugarnar á mér nema þegar fluguskammirnar sækja í mig, sveima fyrir framan andlitið eða reyna að setjast að á höndum og handleggjum og gefast ekki upp sama hve mikið ég reyni að hrista þær af mér.

Annað sem tilheyrir óneitanlega vorinu eru próf og ég er að komast á þá skoðun að það sé mun erfiðara að semja próf en taka þau, allavegana sit ég hér og reyni að semja próf með frekar takmörkuðum árangri.

páskafrí og hættulegt nammi

2007-03-29T12:06:00.000Z

Ég er komin í páskafrí :o)

Næstum því tvær vikur í frí, reyndar tek ég tvær vaktir á DV í næstu viku (svona til að forða því að ég verði geðveik af aðgerðarleysi ;p). Mér finnst svo margir vera að fara til útlanda í páskafríinu og vildi gjarna vera á leiðinni eitthvert út í buskann, en það fær að bíða betri tíma.

En þetta frí þýðir að nú hef ég tíma til að hitta fullt af fólki og gera eitthvað skemmtiegt. Þannig að það er um að gera að panta tíma strax, svona til að koma í veg fyrir að ég taki voða vel til, bóni öll gólf og jafnvel þrífi eldhússkápana :o)

Annars hef ég uppgötvað mjög hættulegt nammi, svona lakkrísdraumabita - hættan felst í því að þeir hverfa alltof hratt...

alltaf jafnskondið

2007-03-26T16:54:00.000Z

Ég sá þetta á blogginu hennar Örnu og stóðst ekki mátið. Ég hef séð þetta nokkrum sinnum áður og finnst þetta alltaf jafnfyndið ;o)

kvengervðir karlar

2007-03-22T00:38:00.000Z

Ég var farin að halda að eftir ár í prófarkalestri ættu engar villur að koma mér á óvart lengur, en þar skjöplaðist mér. Í kvöld las ég yfir viðtöl við fjóra karlkyns þjálfara kvennaliða í körfubolta, þegar þeir voru spurðir út í hitt og þetta í sambandi við liðin kvengervðu þeir sig alltaf: "Við erum búnar að vera að spila vel." / "Við erum sjálfar okkar aðalóvinur" og svo framvegis. Mér fannst þetta frekar furðulegt og spurði þann sem tók viðtölin hvort þeir hefðu virkilega allir fjórir talað um sig í kvenkyni og hann sagðist hafa skrifað þetta orðrétt upp eftir þeim.

Þó svo að mér hafi þótt þetta fyndið og femínískt og sýnt hversu mikil samkenndin hjá þeim er, þá ákvað ég að rýja þá kvenleikanum og lagaði allar beinu tilvitnanirnar - í flestum tilvikum var nóg að taka "við erum búnar að" og setja "við höfum" í staðinn. Sem betur fer er ég ekki fylgjandi þeirri reglu að allt skuli hafa orðrétt eftir viðmælanda, ef mér finnst viðmælandi komast klúðurslega að orði breyti ég því - nema ég skilji ekki hvað hann meinar og þá fær hann bara að vera vitlaus á prenti í friði fyrir mér. Annars heyrði ég gott spakmæli í dag um prófarkalestur - að maður ætti að laga villur en ekki gera blaðamenn að betri pennum en þeir væru - hlýtur eiginlega að gilda um viðmælendur þeirra líka.

Stjörnuspáin mín fyrir morgundaginn (fimmtudag) segir að ég eigi að láta vinnuna eiga sig um stund. Því miður held ég að það gangi ekki - ég stefni hraðbyri á vinnualkanafnbótína :o( En það er alveg að koma páskafrí :o)

æsland

2007-03-19T18:30:00.000Z

Ég var að skoða vefsíðu Framtíðarlandsins og sáttmálann sem þeir vilja að allir skrifi undir. Það er gott og blessað að vilja vernda landið og ég er fullkomlega sammála því að það væri ágætis tilbreyting ef það væri horft til framtíðar þegar stórar ákvarðanir (eins og til dæmis um virkjanir) eru teknar.

Ég hef ekki kynnt mér virkjunarmál nægilega vel til að dæma um gagnsemi/skaða þeirra. Hins vegar (eins illa og það hljómar) er ég með þó nokkra fordóma gegn umhverfisverndarsinnum. Ekki það að ég vilji ekki að umhverfið sé verndað, en mér finnst óneitanlega oft vera mikil hræsnislykt af málflutningi þeirra. Til dæmis virðast flestir þeirra fara allra sinna ferða á einkabílum, því enginn stingur upp á að leggja bílunum og nota strætó eða hjóla/ganga í staðinn (hvað þá að fara á undan með fögru fordæmi). Ég hef heldur ekki tekið eftir því að neinn hafi stungið upp á því að almenningur á höfuðborgarsvæðinu flokki rusl, eins og gert er til dæmis á Ísafirði og gefst vel.

Aðalmálið hjá flestum umhverfissinnum virðist vera að berjast á móti stóriðjustefnu og engu öðru, eins og það sé það eina sem er slæmt fyrir umhverfið. Þeir virðast gleyma öllum "umhverfisslysunum" á höfuðborgarsvæðinu, því það er miklu einfaldara að mótmæla einhverju sem er langt í burtu og sýna fallegar myndir af því, en gleyma því sem skemmt er í túngarðinum. Ekki alls fyrir löngu, einmitt samtímis því að deilurnar um Kárahnjúkavirkjun stóðu sem hæst, þá voru ómetanlegar náttúruminjar - hraunmyndanir sem voru einsdæmi (eða nálægt því) á jarðarkringlunni - skemmdar. Og ástæðan var sú að koma þurfti fyrir risarisastórri IKEA-verslun. Farið var þvert á tilmæli Náttúruverndarráðs en enginn mótmælti því eða lagðist fyrir framan gröfur eða sinnti því yfirhöfuð nokkuð. Af hverju ætli það hafi verið?

tíminn líður hratt...

2007-03-16T13:23:00.000Z

Skrýtið hvað tíminn getur blekkt mann, liðið hratt og hægt á sama tíma. Mér finnst vikan hafa liðið hratt en samt þegar ég rifja upp hvað ég gerði á mánudaginn, þá er það óralangt í burtu. Kannski hjálpar það tímablekkingunni að ég þvælist þessa dagana á milli fjögurra vinnustaða og sé ekki fram á alvöru frídag fyrr en í páskafríinu, en þá fæ ég alveg fullt af fríi (sem væntanlega og vonandi fer í ritgerðarskrif og aðra slíka óáran).

Reyndar verð ég að viðurkenna að mér finnst að vissu leyti gaman að hafa of mikið að gera, kannski út af því að þá geri ég miklu meira en annars, er duglegri við að hitta fólk og púsla tímanum listavel saman. Gallinn er samt að þetta er mjög þreytandi til lengdar og stundum langar mig bara til að draga sængina upp fyrir höfuð og sofa.

Annars ber það hæst að í gær var loksins haldið frænkukvöld. Það vill svo skemmtilega til að í móðurfjölskyldu minni erum við 14 frændsystkin og á meðan strákarnir eru níu talsins og tuttugu ár á milli þess elsta og yngsta, þá erum við frænkurnar bara fimm og á bilinu 21 til 27. Svo á stefnuskránni er að hittast reglulega. Það hefur gengið svona upp og ofan, en í gær var sumsé frænkukvöld og ég, Arna, Hekla og Gunnhildur sátum fram á nótt og kjöftuðum saman (einhverjir verða að sjá um að slúðra um þessa fjölskyldu ;o)). Því miður komst Hjördís Lilja ekki, en Hekla kom með Sunnevu litlu (sem er virkilegt krútt). Amma hringdi svo og talaði við okkur, sem setti enn skemmtilegri brag á kvöldið.

:o)

2007-03-10T22:30:00.000Z

Mér líkar vel við stjörnuspána á mbl.is. Ýmist er þar eitthvað sem rætist/passar eða eitthvað uppörvandi :o)
(Þó stingur það í augun að stjörnuspá um Meyjuna er sett fram eingöngu í karlkyni - en það er kannski barasta aukaatriði)

Meyja: Hinir einstöku mannkostir þínir skína í gegn. Njóttu þess að vera einstakur, og hættu að reyna að vera einsog hinir. Aðrir munu dást að því hve öðruvísi og frumlegur þú ert.

to be or not to be

2007-03-05T11:29:00.000Z

Þar sem ég er nú farin að kenna verk Shakespeares, finnst mér við hæfi að skella smá fræðsluefni hingað inn. Í myndbandinu hér að neðan er "mjög raunsæ" lýsing á þróun hinnar frægu ræðu: "To be or not to be" (sem til gamans má geta að er einmitt fullkomið dæmi um iambic pentameter ;o))

nafnið mitt

2007-03-03T10:38:00.000Z

Síðan ég man eftir mér hef ég haft gaman af því að pæla í nöfnum og merkingu þeirra. Nafn er nefnilega eitthvað sem maður ber alla ævi og skilgreinir mann þar með. Oft er líka gaman að sjá mynstur í nafngiftum, til dæmis þegar börn eru nefnd eftir eða í höfuðið á skyldmennum sínum (oft öfum og ömmum). Nafngiftir geta líka sýnt smekk foreldra og fegurðarskyn þeirra. Og ekki má gleyma hinu fornkveðna - að fjórðungi bregði til nafns. Ég get gleymt mér algjörlega í því að skoða nafnabækur, bæði íslenskar sem erlendar, og er uppáhaldsbók mín án vafa bók Hermanns Pálssonar - Nöfn Íslendinga og er mikla skemmtun hægt að hafa af henni, því Hermann hefur sterkar skoðanir á hvaða nöfn teljist íslensk.

Ég heiti ekki eftir neinum en frægasta nafna mín er líklega Kolfinna Ávaldadóttir, sem sagt er frá í Hallfreðarsögu vandræðaskálds og kemur mikið fyrir í kvæði Davíðs Stefánssonar, þar sem hann yrkir í orðastað Hallfreðs (og hefur skiljanlega alltaf verið í uppáhaldi hjá mér). Sú nafna mín þurfti hins vegar vegna óákveðni Hallfreðs að giftast manni sem hét hinu "fagra" nafni Grís.

Nafnið mitt er sett saman úr tveimur liðum kol og finna. Kol er náttúrulega sama orðið og kol (sem notuð eru sem eldsneyti) og var þessi forliður oft notaður til að merkja dökkt yfirbragð. Finna er hins vegar kvenkyns hliðstæða við Finnur og þau orð eru af sama stofni og Finnar og finnskur. Á þeim tíma sem farið var að nota þau nöfn voru þeir kallaðir Finnar sem nú heita Samar eða Lappar og voru þeir af mörgum taldir göldróttir. Samanber skýringu í orðsifjabókinni þar sem segir um orðið Finni: "Sami, Lappi; dvergsheiti; galdramaður."

Með þessum rökum hélt ég nafn mitt væri fullskýrt og af norrænum uppruna (þó svo að samsvarandi nöfn séu ekki til í granntungunum), en mér til mikillar skemmtunar rakst ég á aðra mögulega skýringu á því um daginn. Ég fór eftir krókaleiðum inn á írska nafnasíðu og sá þar nafnið Caoilfhionn (borið fram kílin), sem mér finnst óneitanlega minna á skrýtna útgáfu af nafninu mínu (stafurinn k er ekki til í írsku, en c er notað fyrir k-hljóð). Samkvæmt skýringu á síðunni (og fleiri slíkum sem ég fletti upp á) þá er það nafn sett saman úr tveimur gelískum orðum caol sem þýðir grannur/mjór og fionn sem þýðir bjartur. Þetta nafn báru víst þó nokkrir írskir dýrlingar.

Miðað við að nafnið Melkorka á að vera íslenskun á írska nafninu Mael Curcaig og Muirchertach hefur orðið Mýrkjartan - er þá nokkuð út í hött að Caoilfhionn gæti hafa orðið Kolfinna?

goð spurning ;o)

2007-02-24T22:01:00.001Z

jæja

2007-02-24T12:09:00.000Z

Ég var dauðfegin í gær þegar ég horfði á Gettu betur að hafa ekki verið á vakt á Fréttablaðinu þann 3. júlí í fyrra. Nú óttast ég bara að það komi svipuð spurning upp úr DV eða einhverju sem ég hef lesið yfir. Eftir að hafa horft á þennan þátt gerðist ég menningarleg í tilefni Safnanætur og fór með Unu og Fouad á listasafnið, ég held að það séu tæp 20 ár síðan ég steig þangað fæti síðast. Sem er mjög sorglegt þar sem að mér finnst gaman að horfa á málverk og er að hugsa um að fara að gera meira af því og kannski að fara að spekúlera í straumum og stefnum. Ég hef lært töluvert um listasögu fram til ársins 0, sem var víst ekki til, en þekking mín á næstu 2000 árum á eftir ristir ekki mjög djúpt.

Ef einhver sem lest þetta hefur enn áhuga á Baugsmálinu, þá finnst mér merkilegt hversu mikla athygli nafnlausa bréfið fær og hversu miklu uppnámi það hefur valdið - hlýtur að þýða að eitthvað sé til í þessu hjá bréfritara. Hans er nú leitað og telja margir að orðið "óekkí" sem kemur fyrir í lok bréfsins muni koma upp um hann.

Og svona ef einhver hefur áhuga á því, þá er bloggið mitt komið yfir á google-form. Eina breytingin sem ég hef orðið vör við er að núna þarf ég að nota gmail-fangið mitt til að logga mig inn. Engin komment virðast hafa týnst og enn koma stafir með kommum yfir ekki fram í fyrirsögnum (allavegana sé ég þá ekki).

neytendafrömuður?

2007-02-20T23:38:00.000Z

Jæja, þá er ég komin aftur heim frá Ísafirði, algjörlega afslöppuð. Fór í fjögurra daga helgarferð þangað með mömmu og Gunnhildi, til að hitta afa og ömmu og aðra ættingja og njóta lífsins. Það tókst og betur en það. Í dag var orðið svo hvasst að ekki var hægt að lenda flugvélum á vellinum, og vonaðist ég svona hálft í hvoru til þess að verða veðurteppt þarna. En þar sem fært var frá Þingeyri voru allir farþegarnir fluttir í rútu til Dýrafjarðar og þaðan svo flogið. Hin síðari ár er ég alltaf jafnglöð að sjá hina "hráu" fegurð Vestfjarða, fjöllin með hömrum sínum og klettum sem gnæfa yfir bæjunum og sjóinn sem er margbreytilegur bæði að lit og skapi og finnst ég vera komin heim.

Það síðastnefnda er kannski ekki skrýtið, þar sem ég rek uppruna minn mestmegnis til Vestfjarða, báðar ömmur mínar og annar afi minn fæddust þar og ólust upp. Nánar tiltekið Álftafirði, Önundarfirði og Skálavík. Ég veit mismikið um forfeður mína, mest veit ég um systkinin Jónatan og Aniku, sem eru langafi minn og langalangamma, foreldra þeirra, Magnús og Guðrúnu, og mann Aniku Reinald (sem er eini forfaðir minn sem hefur skrifað ævisögu sína og það í tveimur bindum - reyndar er hvort þeirra fyrir sig einungis um 100 síður, en það er aukaatriði).

Afi sagði mér þá sögu af Magnúsi, langaafa sínum, að hann hafi einu sinni lent í töluverðum lífsháska þegar hann var ungur maður. Svo var mál með vexti að hann vann við fjárgæslu í næsta dal við Bíldudal. Einhverju sinni var hann staddur í búð á Bíldudal þegar fimm franskir sjómenn komu þangað inn og ætluðu að selja hnífa sem þeir voru með og litu glæsilega út. Magnús fékk að handleika einn hnífinn og stakk honum í borð, en við það brotnaði oddurinn af og sagði hann hnífana greinilega til einskis nýta. Fransmennirnir voru ekki par sáttir við þetta og veittu Magnúsi fyrirsát nokkrum dögum seinna þegar hann gekk til kinda og hafði hann broddstaf einn vopna og særðist töluvert í atganginum og komst naumlega til næsta bæjar. Síðar orti hann þessa vísu um atvikið:

Birtan dvínar, björg ei finn,
bilar kraft í leynum.
Þegar sævar seggir fimm,
sóttu að mér einum.

Sniðug lausn

2007-02-12T12:03:00.000Z

ellin færist yfir...

2007-02-05T17:06:00.000Z

Ég var í bankanum áðan að tala við þjónustufulltrúa, sem er kannski ekki í frásögur færandi, nema hvað hún þurfti að hringja og ráðfæra sig við einhvern og byrjaði símtalið á að segja: "Það er kona hérna hjá mér, sem þarf að fá upplýsingar um..."
Það tók mig óneitanlega svolitla stund að átta mig á því að þessi kona sem hún minntist á var ég, síaðist ekki almennilega inn fyrr en hún las upp kennitöluna mína.

Ég vil nefnilega ekkert kannast við það að vera kona, finnst það alltof fullorðinslegt orð, þó svo að ég verði eiginlega að viðurkenna að ég er orðin of gömul til að vera kölluð stelpa. Það vantar eitthvað svona millistigsorði fyrir "konur" eins og mig.

Ekki bætti það úr skák að ég fór svo strax á eftir í Ríkið og afgreiðslumanninum þar datt ekki í hug að biðja mig um skilríki. Og ég held að það séu komin tvö ár síðan ég var síðast beðin um slíkt. Þannig að það eru greinilega einhver ellimerki komin á mig :o(

manudagur

2007-01-29T16:20:00.000Z

Að hafa frjálsan vilja er ekki alltaf skemmtilegt. Stundum vildi ég ekkert frekar en að einhver gæti tekið ákvarðanir fyrir mig. Ég þarf til dæmis að ákveða hvað ég ætla að gera næstu fimm til sex mánuði og kemst ekki að neinni niðurstöðu. Þrennt kemur til greina og eru kostir og gallar á öllu. Ég hef ekki hugmynd um hvað ég ætti að gera og nenni varla að velta því fyrir mér svo ég er komin á það stig að langa til að kasta bara upp teningi um þetta eða hringja í einhverja spálínu. Eða í raun nota hvaða aðferð sem er til að þurfa sjálf ekki að bera ábyrgð á neinu eins aumingjalega og það hljómar ;o)

Annars virðist ég sem betur fer ekki hafa verið sannspá með gengi íslenska liðsins á HM, en tók eftir því að nokkrir Þjóðverjanna höfðu séð ljósið og gert eitthvað við hárið á sér sem gerði það auðveldara að þekkja þá í sundur á vellinum og að sjálfsögðu var sá með mest áberandi hárgreiðsluna valinn maður leiksins.

Svo sá ég þáttinn um Margit Sandemo í gær. 164 bækur á 40 árum! Ekki annað hægt að segja en að hún sé afkastamikil. En hitt kom mér á óvart hversu marga bókaflokka hún hefur skrifað sem hafa ekki verið þýddir á íslensku, einhvern veginn bjóst ég við að allir hefðu misst áhugann eftir Ríki ljóssins (því það voru vægast sagt vondar). En miðað við þær ótrúlegu vinsældir sem Ísfólkið hefur notið er það kannski ekki skrýtið að bókaforlög vilji gefa allt út sem hún skrifar. Ég veit ekki hvað það er sem gerir Ísfólksbækurnar svona skemmtilegt, en þær halda sínum sjarma, mér tókst meira að segja einu sinni að skrifa ritgerð í Háskólanum um þær (eða réttara sagt áhrif nafna persóna í þeim á nafngiftir Íslendinga).

hmmm

2007-01-20T20:43:00.000Z

Ég horfði á handboltaleikinn í dag og komst að því að annaðhvort hefur sjóninni hrakað eða myndavélarnar verið of langt í burtu frá leikmönnum. Allavegana átti ég í mestu vandræðum með að sjá mun á leikmönnum í víðustu skotunum. Ég legg því til að fyrir næsta stórmót í handbolta liti þeir hárið hver í sínum (áberandi) lit. Einn getur verið með rautt hár, annar hvítt, þriðji blátt, fjórði grænt o.s.frv. Það yrði óneitanlega flott (og þægilegt) á að líta.

handbolti

2007-01-20T13:33:00.000Z

Núna er HM í handbolta byrjað. Mig langar til að vera bjartsýn og spá því að "strákarnir okkar" komist á verðlaunapall (sem eru nokkurn veginn þær kröfur og væntingar sem flestir gera til þeirra í upphafi móts). En ég er hins vegar frekar svartsýn og er viss um að þeir lendi í þriðja sæti riðilsins og komist ekki áfram. Og jafnframt að það verði mjög dramatískt (eins og venjulega).

Fyrsti leikurinn gegn Áströlum á að vera auðveldur og verður það án efa, þó svo að pabbi hafi minnt mig á að Íslendingar hafi tvisvar mætt léttasta liðið í riðlinum í HM í fyrsta leik og tapað. En síðast þegar Íslendingar kepptu við Ástrala vannst leikurinn með um það bil 40 mörkum, þannig að ég er ekki hrædd um að þessi leikur tapist. Hin liðin í riðlinum eru Frakkar og Úkranar* og ég er ekki viss um hvernig innbyrðis leikur þeirra mun fara, hins vegar er ég viss um að sigurliðið úr þeim leik vinni Íslendinga líka og svo geri tapliðið og Íslendingar jafntefli, nema hvað tapliðið vinnur Ástrala með fleiri mörkum en Íslendingar og kemst því áfram. Ef Frakkar og Úkranar gera hins vegar jafntefli, þá væri alveg dæmigert að Íslendingar gerðu jafntefli við bæði liðin en dyttu samt út vegna þess að þeir ynnu Ástrala með færri marka mun en hin liðin.

Ég vona aftur á móti að ég reynist ekki sannspá, en það vill oft verða svo að liðunum sem ég held með tekst að klúðra öllu og tapa, þrátt fyrir hetjulega framgöngu. Samanber textann við Við gerum okkar besta (sem ég heyrði í útvarpinu í gær), en einhvern tíma var snúið út úr honum (held að það hafi verið Spaugstofan) og hefur sú útgáfa oft reynst raunsannari en sú upprunalega:
Við gerðum okkar, gerðum okkar, gerðum okkar besta, en það bara dugði ekki til.
Við gerðum okkar, gerðum okkar, gerðum okkar besta, en úrslitin voru alltaf öðrum í vil.
Við létum spila okkur upp úr skónum, við létum spila okkur upp úr skónum, við létum spila okkur upp úr skónum, það veit mín trú.
Við létum pakka okkur alveg saman, við létum pakka okkur alveg saman, við létum pakka okkur alveg saman og hananú.

*Finnst Úkranar miklu flottara orð en Úkraínumenn

Malfræðifasismi?

2007-01-17T22:41:00.000Z

Að vera prófarkalesari er ekki alslæmt. Stundum fær maður að lesa áhugaverða texta og svo er hægt að líta á þetta sem leik - finndu villurnar (reyndar hættir sá leikur að vera skemmtilegur þegar villurnar eru orðnar fleiri en 10 í stuttum texta) eða hver skrifaði þetta? sem felst í því að fatta hvaða blaðamaður skrifaði greinina út frá stíl, efnistökum og umfram allt villum (á tíma var ég orðin virkilega góð í því). Og svo kemur fyrir að villur eru dásamlega fyndnar og nú skil ég íslenskukennarann minn í MR mjög vel þegar hann lofaði að gefa okkur plús fyrir frumlegar villur í ritgerðum. Eftir hverja ritgerðatörn safnaði hann saman skondnum villum og las upp fyrir okkur (nafnlaust að sjálfsögðu) og bað okkur um að varast þær - þessi hlátursaðferð virkaði mjög vel. Ég sé svolítið eftir því að hafa ekki verið duglegri við að skrifa niður ýmis gullkorn sem hverfa við yfirlestur.

Hins vegar koma sumar villur mér alltaf jafnmikið á óvart og stundum hef ég horft í örvæntingu á tölvuskjáinn og velt fyrir mér hvaða framtíð íslensk tunga eigi sér. Svo ég minnist ekki á slettur, lélega stafsetningu og endalaust rugl á litlum og stórum staf, þá er það til dæmis nánast teljandi á fingrum annarrar handar hversu oft ég hef séð á boðstólum rétt skrifað, svo virðist sem mörgum finnist eðlilegra að hafa það á boðstólnum eða á borðstólum og jafnvel á borðstólnum. Munurinn á forsetningunum af og að virðist líka vefjast fyrir mörgum og mér til mikillar undrunar eru margir sem rugla saman forsetningunum af og á.

En það sem ég þoli síst af öllu (og fer virkilega í taugarnar á mér og er hiklaust breytt) er hið dæmigerða "íþróttatungutak", þar sem sögnin 'að hafa' er hunsuð og að vera búinn að notað í staðinn. Setningar á borð við við erum búnir að vera að spila vel / að þeir séu búnir að vera að tala um (og ég hef séð dæmi um mun verri útúrsnúning en þetta) í stað þess að segja einfaldlega við höfum spilað vel / að þeir hafi talað um. Sama gildir um ofnotkun á dvalarhorfi með sögninni 'að vera' þeir eru að spila vel / þeir eru að hlaupa.

Ég skil hins vegar af hverju þetta orðfæri er kennt við íþróttamenn. Því flest dæmi um þetta eru í viðtölum við íþróttamenn - alveg sama hvað þau eru stutt, þá tekst þeim að koma þessu að. Ég hef hins vegar ekki enn komist að niðurstöðu um af hverju það stafar, en hitt veit ég að mig langar óneitanlega stundum til að kasta bolta í hausinn á þeim og sjá hvort það lagist ekki.

(Og þessi færsla er skrifuð eftir að hafa lesið yfir töluvert magn af viðtölum tengdum HM í handbolta)

stjörnur

2007-01-12T12:29:00.000Z

Stundum er stjörnuspáin mín mjög jákvæð. Þessi var til dæmis að flækjast á mbl.is fyrir daginn í dag:

Meyja: Himintunglin hvetja meyjuna til þess að losa sig við hamlandi hugmyndir um sjálfa sig. Hún getur tekist á við ferðalög, auðævi og frægð, ef hún bara trúir því sjálf.

frekar jakvæð niðurstaða

2007-01-09T23:39:00.000Z

YOUR REPORT CARD:
Category	Grade
Love	B
Friends and Family	B
Body	B
Mind	A+
Finance / Career	A
Your Life's Average Grade: A
'What is your Life Grade?' at QuizGalaxy.com

???

2007-01-07T23:53:00.000Z

Tekið af heimasíðu ÁTVR - http://atvr.is/UmÁTVR/HeildarstefnaÁTVR/tabid/284/Default.aspx

ÁTVR er framsækið og ábyrgt fyrirtæki sem leggur áherslu á að veita öllum viðskiptavinum sínum góða þjónustu, stuðla að jákvæðri vínmenningu og draga úr neyslu tóbaks.

Ég sé ekki alveg hvernig þetta síðastnefnda getur staðist, það eru ekki hagsmunir fyrirtækisins að draga úr neyslu á vöru sem það selur og ef þeir vildu í alvöru draga úr neyslu tóbaks - af hverju hætta þeir þá ekki að selja það?

bless, bless 365

2007-01-02T10:55:00.000Z

Ég fékk alveg yndislega áramótagjöf frá vinnunni, ég var rekin á föstudaginn. Ekki út af því að einhver gæti bent á að ég hefði staðið mig illa, heldur var ástæðan sögð vera sú að DV var selt og nýi ritstjórinn vildi bara einn prófarkalesara - þannig að núna get ég dólað á NFS næstu þrjá mánuði eða bara hætt um leið og ég fæ aðra vinnu. Þeir um það.

Það grátlega var að á fimmtudag var starfsmannafundur á DV þar sem var skýrt frá þessum breytingum og þar sagt að enginn myndi nauðugur missa vinnuna, heldur mættu starfsmenn velja á milli þess að flytjast yfir á nýja blaðið eða hætta. Ég var ekki búin að ákveða hvort ég myndi gera, ætlaði fyrst að sjá hvernig ætti að leysa málið með NFS-vaktirnar. En ég fékk ekkert val.

Reyndar var uppsögnin sjálf mjög fyndin, svona eftir á séð, og þegar ég lít til baka þá minnti þetta mig helst á atriði úr Brittas Empire - þar sem að annar aðilinn sem sá um þetta var svo ofurhress og sagði: "Gjörðu svo vel," þegar hún rétti mér uppsagnarbréfið. Ég spurði hvort ég ætti að þakka fyrir það og hún svaraði í sama glaðlega tón að það væri nú kurteisi. Toppurinn var samt þegar ég gekk út með grátstafinn í kverkunum og hún minnti mig nú á að ná mér í flugeld í matsalnum (áramótagjöf fyrirtækisins).

Þetta með flugeldinn bjargaði deginum algjörlega, því ég og aðrir í kringum mig gátum hlegið endalaust að þessum absúrdisma - allt í lagi þótt þú missir vinnuna, þú færð nefnilega flugeld í staðinn.
Annars sárvorkenndi ég þeim tveimur sem að þurftu að segja mér upp, því mér vitanlega réðu þau engu um það og virtist líða álíka illa og mér og ég held að ofurglaðværðin hafi verið stress.

Það sorglega er að mér þótti mjög gaman að vinna á DV og tímaritunum og mun sakna þess. Stemningin var oft með ágætum, sérstaklega í stressinu á fimmtudögum, þó svo að plássleysið hafi stundum haft slæm áhrif á einbeitinguna. Af þeim 21 sem deildu því litla rými sem við vorum í eru að minnsta kosti 13 sem hafa hætt eða verið sagt upp.

Það sem mér finnst þó leiðinlegast við þetta allt saman er að þessi þrjú blöð/tímarit sem ég las yfir og voru lögð niður - DV, Veggfóður og Hér & nú - voru víst öll á uppleið, sala jókst með hverju tölublaði og ritstjórnir þeirra voru bjartsýnar á framhaldið, en umbunin fór ekki eftir árangri.

(Og bara til að taka það fram þá veit ég að NFS heitir núna Fréttastofa Stöðvar 2, hitt nafnið er bara þjálla, og ég lít þannig á að DV hafi verið lagt niður, því að nýr ritstjóri þess ætlar að gjörbreyta öllum áherslum og færa það til nútímahorfs miðað við hvernig blaðið var 1998 og hvernig hann ímyndar sér að þróunin hefði orðið síðan.)

það eru að koma jol...

2006-12-21T02:16:00.000Z

visa

2006-10-25T18:26:00.000Z

Ég fékk vísareikning í dag - sem var nákvæmlega 0 krónur. Var mjög glöð að sjá svoleiðis reikning :o)

Eg skil þetta ekki

2006-10-22T10:32:00.000Z

Af hverju í ósköpunum er bækur Arnalds Indriðason svona vinsælar og nánast talað um hann sem rithöfund eins og hann sé næsta nóbelsskáld?

Ég hef lesið flestar bækurnar eftir hann og þær eru allt í lagi krimmar, en að mínu mati er hann langt frá því að vera besti krimmahöfundurinn á Íslandi - hvað þá að þetta sé samfélagsgagnrýni af bestu gerð eins og ég hef heyrt suma segja. Ég gef honum það að honum hefur farið gífurlega fram síðan hann skrifaði fyrstu bækurnar, en þeim er enn ábótavant til að geta staðið undir öllu þessu lofi sem hann fær.

Eða er allt þetta lof í kringum hann í raun vegna þess að hann er fyrsti afþreyingarhöfundurinn sem þykir virðulegt að lesa?

Og áður en einhver misskilur þetta þá er ég ekki að setja út á Arnald eða bækurnar hans í sjálfu sér (held að hann hafi aldrei þóst vera einhver tímamótarithöfundur) en er bara að velta fyrir mér af hverju margir láta með verk hans eins og þau séu ódauðleg listaverk.

kannast alveg við þetta

2006-10-03T13:21:00.000Z

sturtur og afmæli

2006-09-22T10:21:00.000Z

Ég heyri oft torkennileg hljóð á kvöldin inni í eldhúsi, það tók mig langan tíma að fatta að þetta er sturtuhljóðið úr næstu íbúð. Af gamalli reynslu þakka ég fyrir að það heyrist bara í sturtunni í eldhúsi en ekki inni í svefnherbergi.

Og núna er næststærsta afmælishollið í fjölskyldunni, í dag og í gær eiga samtals þrjú frændsystkina minna afmæli og öll heita þau nöfnum sem byrja á H. Á sunnudaginn á afi svo afmæli og ég átti afmæli í síðustu viku.

sorglegt

2006-08-18T18:54:00.000Z

Ég var að flokka geisladiskana mína í gær og komst að því að ég á fleiri geisladiska með Bítlunum en íslenskri tónlist - niðurstaða sem ég held að hljóti að teljast sorglegt.

Og nú skil ég útlendinga sem röfla um hversu vond lykt sé af heita vatninu hérna - hitaveituvatnið í Reykjavík er nefnilega mjög illa lyktandi en það hlýtur að venjast.

2006-07-31T14:19:00.000Z

pæling

2006-07-22T18:44:00.000Z

Eitt sem ég hef verið að pæla í. Ef að ekki ætti að sökkva Kárahnjúkasvæðinu, hefði eitthvað af þessu vina Íslands fólki nokkurn tíma farið þangað? Eða allir hinir sem fara nú í gönguferðir þar og dásama fegurðina - er þetta ekki fegurð sem 90% þeirra hefðu að öðrum kosti aldrei séð? Ef maður hugsar þetta þannig má ímynda sér að þessar virkjunarframkvæmdir hafi orðið til þess að fleiri hafa notið fegurðarinnar þar en ella. Ég hafði til dæmis aldrei heyrt um að til væri staður sem héti Kárahnjúkar áður en ákveðið var að virkja þar.

heykall

2006-07-10T15:00:00.000Z

Ég tók þessa mynd um daginn þegar ég fór með mömmu til Ísafjarðar. Þessi myndarlegi maður býr nálægt Bolungarvík og ef þið rýnið vandlega í myndina þá getið þið séð blómin sem hann er búinn að tína og setja í mjólkurbrúsa.

Annars fór ég á ættarmót núna um helgina til Hóla, mjög fallegur staður og mín fyrsta reynsla af Norðurlandi, reyndar sá ég ekki mikið þar sem að það var þoka og rigning mest allan tíma. Þessi ætt er reyndar ekki mjög veðursæl, fyrir 16 árum var ættarmót á Eiðum og þá snjóaði og varð ófært á Norðurlandi um Jónsmessu.

Illkvittni

2006-07-05T19:41:00.002Z

Í vinnunni ríkir illkvittin gleði yfir því að það eru þrjár stafsetningarvillur á forsíðu Séðs og heyrðs. Stundum þarf ekki mikið til að lífga upp á andrúmsloftið.

:o(

2006-07-04T23:56:00.000Z

Er ekkert súperglöð. Þjóðverjar duttu úr keppni og flestir sem ég þekki héldu með Ítalíu eða á móti Þýskalandi og eru búnir að segja mér hvað þeim þyki það nú æðislegt að þeir séu dottnir úr keppni :o(

fyndið

2006-06-29T22:50:00.000Z

Stundum er gaman í vinnunni, sérstaklega þegar koma skemmtilegar villur. Ég byrjaði að safna þeim fyndnustu um daginn, sú besta kom í dag:

"Þótt menn hafi lengi vitað að smokkurinn komi í veg fyrir HIV- og klamidíusmit, hafa vísindamenn hingað til ekki vitað hvaða annað gagn hann gerir."