sambönd

Ein vinkona mín hér á sér „ástmann“ sem hún vill helst giftast en eini gallinn er sá að hún er þegar gift. Svipbrigði ástmannsins þegar hún kynnir hann svo fyrir öðru fólki eru alltaf kostuleg (sem og svipbrigði þeirra sem hann er kynntur fyrir) - eiginmaðurinn hlær bara að þessu og segir að orð séu ódýr. Honum finnst samt ekki alveg jafnfyndið þegar eiginkona hans vitnar í kvikmyndina Persepolis (sem við sáum öll saman um daginn), en þar hélt ein persónan því fram að fyrsta hjónaband væri ekki neitt merkilegra en æfing fyrir hjónaband númer tvö.

Ástmaðurinn hefur ekki látið uppi hvað honum finnst um þennan ráðahag (eða réttara sagt þríhyrning) en hann er tvímælalaust í konuleit. Leitin gengur hálfbrösuglega því bæði er hann feiminn og óframfærinn og svo virðist hann bara falla fyrir konum sem eru í samböndum. Vinkonu minni finnst hins vegar fráleitt að slíkur karlkostur skuli vera á lausu og ákvað því fyrr í vetur að hjálpa honum við leitina - reyndar er það hægara sagt en gert, því það er erfitt að átta sig á því hvernig konum hann heillast af. Að lokum náði hún að toga upp úr honum tvennt sem konur verða að hafa til að bera, annars vegar verða þær að vera undurfríðar - en þar sem hann og vinkonu mína greinir mjög á um hvað telst undurfrítt fer hún eingöngu eftir síðara atriðinu sem er að þær verða að vera gáfaðar og því með gleraugu. Þannig að nú er leitað dyrum og dyngjum að konu sem er nógu góð handa ástmanninum og gengur með gleraugu (og er helst á lausu), en allar sem fram eru boðnar reynast annað hvort ekki nógu fallegar eða of gamlar.

Önnur vinkona mín hér gifti sig ung og skildi við manninn sinn í fyrra (eftir líflátshótanir, skattsvik og fleira skemmtilegt), hún var ákveðin í því að vera ekki einhleyp lengi og fór á stefnumót með ótalmörgum mönnum þó svo að hún segðist vera hrifnari af konum. Eftir að hafa þannig kysst óteljandi froska fann “prinsessan” hana á Facebook viku fyrir Valentínusardaginn. Síðan hafa þær tvær verið saman nánast öllum stundum og búa núna saman og stefna á að giftast á næsta ári (sem er leyfilegt þar sem önnur þeirra er frá ríki sem leyfir hjónabönd samkynhneigðra). Það skondna er að kærastan heitir sama nafni og einn kennaranna í deildinni og til að forðast misskilning fengu þær um tíma viðurnefnin “góða” og “vonda” (sem breyttist í “ekki svo góða” svona til að móðga engan).

Í deildinni er líka strákur sem er yfir sig hrifinn af kærastanum sínum og þar sem hann er opinskár og heiðarlegur ungur maður liggur hann ekkert á þeim skoðunum sínum og segir oft upp úr eins manns hljóði á skrifstofunni hvað hann sé nú ástfanginn og hvað kærastinn hans sé sætur og reynir oft að fá fólk á skrifstofunni til að dást að honum með sér og skoða myndir (sem hafa leitt til umræðna um hvað teljist of miklar upplýsingar). En það samband hefur ekki alltaf verið dans á rósum, fyrstu mánuðina vildi kærastinn ekki koma út úr skápnum þar sem hann bjó í bræðrafélagshúsi og var ekki viss um að sér yrði vært þar ef upp um kynhneigðina kæmist en sem betur fer leystist það. En til að auka enn á ruglinginn þá ber kærastinn sama nafn og tveir kennarar, reyndar ruglar það okkur ekki neitt, en þegar væntanlegir nýnemar næsta hausts komu í heimsókn áttu þeir oft erfitt með að skilja á milli hver var hvað.

Svo er ein sem lætur sér ekki nægja að hrífast af nafna/nöfnu kennara, heldur sagðist um daginn vera yfir sig ástfangin af aðalleiðbeinanda sínum, svo mjög að hún myndi hiklaust sparka kærastanum fyrir hann. Eftir smá umhugsun fannst henni það ekki nógu mikil fórn og sagðist jafnvel vera tilbúin til að þvo af honum (en það er það leiðinlegasta sem hún veit).

örstutt síðan síðast

*Ég fór í gönguferð í dag á svæðinu í kringum Buttermilk Falls (eða Áfafossa eins og það myndi líklega útleggjast á íslensku) með Ísraelunum og Svíunum - gengum í rúma fjóra tíma og nutum góða veðursins. Núna rétt áðan var svo að ljúka útskriftarveislu sambýlingsins, reyndar er hún hvorki búin að skrifa lokaritgerðina né verja hana en þar sem er bara ein útskriftarathöfn á ári tók hún þátt í henni og stefnir að að ljúka restinni í sumar.

*Gunnhildur kom í heimsókn um daginn og ég hitti hana fyrst í New York þar sem við dvöldum í fjóra daga og svo kom hún með mér til Íþöku. Heimsóknin lenti saman við lokadaga annarinnar þannig að hún kom með mér á ráðstefnu (þar sem ég hélt erindi), í lokapartí málvísindadeildarinnar (þar sem leiðinlegar kennslubækur og glósur voru brenndar af fólki sem er komið nálægt útskrift) og á spurningakeppnikvöld.

*Daginn áður en Gunnhildur kom fór ég í vínsmökkunarferð, en í kringum vötnin hérna er mikið af vínekrum (Finger Lakes Wineries) - sum víni sem við smökkuðum voru frábær á meðan önnur hefðu sómt sér vel sem rottueitur. Með mér í för var fólkið úr spurningaliðinu og sem betur fer drekkur ein þeirra ekki vín og bauðst til að vera bílstjóri okkar hinna. Við lögðum snemma af stað og hófum leikinn með morgunmat á "diner" (og þar af leiðir að maturinn samanstóð af pönnukökum, beikoni og sýrópi) - síðan rúntuðum við á milli staða í hátt í sjö tíma og náðum að heimsækja svona 10-15 staði í mjög misjöfnu ásigkomulagi. Sá eftirminnilegasti leit út eins og Suðurríkjakrá og þar voru áberandi skilti um að glös væru ekki innifalin í vínsmökkunarverðinu. Síðar það sama kvöld var svo margarítulest í stofunni heima hjá mér, einhverra hluta vegna var það kallað kaffilest þegar nokkrir fóru saman að kaupa kaffi og til að fagna kennslulokum, útskriftum og fleiru var lestarnafnið yfirfært á áfengi. Í þessari tilteknu lest komst ég að tvennu - að ég hef aldrei smakkað margarítur áður og að ég hef ekki misst af miklu, því þær eru frekar vondar.

*Föstu punktar hverrar viku á þessari önn hafa (fyrir utan tíma) verið að mæta í forníslenska leshringinn, fara á spurningakeppnikvöld á kránni (þar sem ég er orðinn fastagestur), fara og hitta þýskuhringinn og svo náttúrulega að horfa á Njósnadeildina með sambýlingnum og breskum nágranna okkar (aðalaðdráttarafl þáttanna á þær virðist vera að finna einhverja starfstétt sem hefur það skítara en doktorsnemar og njóta þess að sjá aðra þjást). Svo hafa verið spilakvöld, stöku partí og kaffihúsaferðir og meira að segja kirkjuferðir, því Calanit langaði svo mikið til að vera viðstödd alvörumessu með orgelspili og öllu sem því tilheyrir - bekkjarfélagi hennar mælti með söfnuði sem reyndist hittast í íþróttahúsi og öll tónlist leikin á nútímahljóðfæri (messan var ágæt en svolítið súrrealískt að sitja undir körfuboltakörfum á meðan).

*Lokavikur annarinnar voru uppfullar af önnum en það reddaðist allt eins og vanalega, svo nú hef ég rúman mánuð til að einbeita mér að því að klára ákveðna ritgerð, sem og að pakka og finna mér vinnu fyrir haustið.

*Fólk er farið að tínast í sumarfrí hingað og þangað og sumt þeirra mun ég aldrei hitta aftur (þrátt fyrir loforð um annað), sem er sorglegt, svona rétt þegar ég var farin að kynnast fólki almennilega. Mér finnst samt skrýtnast hversu mörgu fólki ég hef kynnst á þessu tæpa ári og hvað allir eru alltaf vingjarnlegir og góðir og hvaðð það verður skrýtið að hitta það ekki í haust (eða í raun nokkurn tíma). Reyndar var mér um daginn boðið í brúðkaup hérna þann 9/9 '09 - og ég lofaði að mæta þó svo að ég sé ekki viss um að samband brúðhjónanna endist það lengi.

Loksins er svo búið að mála húsið að utan - allt í allt hefur það tekið fjóra mánuði og það er ekki gaman að vakna eldsnemma á morgnana við bölvandi málara, sérstaklega ekki þegar þeir hafa farið í dramakeppnir og hótað að reka hver annan eða hætta. En þó svo að húsið sé orðið þokkalegt að utan er það alltaf jafnógeðslegt að innan, sama hversu vel er tekið til/þrifið.

*Ég hef fylgst með kreppuástandinu heima og dáist eiginlega að dáleiðsluhæfileikum Davíðs - fyrst sagði hann okkur að það væri góðæri og það varð góðæri, síðan sagði hann okkur að það væri kreppa og þá varð kreppa. Þrátt fyrir að hafa lesið um það fékk ég áfall í gær þegar ég sá hvað verðtryggðu húsnæðislánin mín hafa hækkað skart - svo mjög að bara hækkun síðasta mánaðar jafngildir hátt í tveggja mánaða meðalkaupi fyrir mig. Ég vona bara að þeir sem eiga sök á þessari svakalegu verðbólgu séu stoltir af sjálfum sér og njóti þess virkilega að hafa "stolið" öllum þessum peningum af mér.

*Ég hef áhyggjur af því að fá ekki vinnu í haust - bæði út af þessu krepputali sem og því að ég sé nánast engin störf auglýst sem henta mér og ætla ekki að skrá mig hjá ráðningarskrifstofum fyrr en ég kem heim. Annars hlakka ég svolítið til að koma heim og hverfa aftur í fjöldann og kunnugleikann (þó svo að ég verði sjálfsagt farin að blóta Íslandi í sand og ösku á mettíma) en kvíði hins vegar því að aðlagast aftur sem og minna félagslífi (því vinkonur mínar virðast margar vera komnar annaðhvort í barneignir og fjölskyldumyndanir eða ætla að flytja langt í burtu frá mér (og já ég veit hvað þetta hljómar síngirnislega og ég get fátt sagt eftir að hafa látið mig hverfa í eitt ár).


*Hmmm, já og svo er fólk eindregið hvatt til að svara bréfum frá mér (eða láta mig vita ef ég hef ekki svarað) - er farin að fá á tilfinninguna að það sé eitthvert rosasamsæri í gangi og enginn vilji tala við mig ;p

skrýtið

Ég var að skoða New York Times áðan. Þar var nokkurra síðna umfjöllun um þá síðustu þúsund hermenn sem hafa látist í Írak, svona í tilefni af því að nú er tala fallinna Bandaríkjamanna komin í fjögur þúsund. Andlitsmyndir af þessum þúsund hermönnum, ásamt nafni þeirra og aldri, fylltu tvær opnur og á þeirri þriðju voru brot úr bréfum og bloggum nokkurra þeirra. Uppsetningin var óneitanlega áhrifarík og minnti svolítið á Víetnamminnismerkið þar sem nöfn hinna látnu öskra á áhorfandann af svörtu granítinu.

Það skrýtna er að stríðinu lauk formlega fyrir löngu, en samt falla hermenn. Og enn skrýtnara er að sama hversu marga ég spyr þá virðist enginn vita fyrir hvaða málstað þeir hafa fallið, fólk ypptir bara öxlum, verður sorgmætt á svipinn og vill helst ekki tala um þetta. Og það sorglega er að þessi andlit í blaðinu eru bara hluti af öllum þeim sem hafa látist eða þjáðst vegna þessa "stríðs" sem enginn virðist vilja vita af hverju er háð né hvaða tilgangi það á að þjóna.

Gleðilega páska :o)

Það er hálfskrýtið að vera hér um páska, ekkert tilstand, ekkert helgihald, bara venjulegur sunnudagur og ég þarf að mæta í skólann á morgun. Það eina sem minnir á páskana er páskanammið í búðunum. Ég ætla ekki að halda daginn neitt sérstaklega hátíðlegan, þarf að fara upp í skóla á eftir og undirbúa morgundaginn. Í þessum skrifuðu orðum ligg ég þó í rúminu, hlusta á tónlist og borða hnetu-mogm, því þau eru egglaga og æt (ólíkt sumu namminu hér).

Í gærkvöldi horfið ég svo á fyrstu Star Wars-myndina (þessa frá 1977), sambýlingnum fannst það mesta hneisa að ég hefði aldrei séð hana og þegar Esra viðurkenndi slíkt hið sama þá var ákveðið að hafa sérstakt kvöld til að kynna okkur fyrir meistaraverkinu. Við vorum heima hjá Esra (sem var frábær gestgjafi) og John bættist í hópinn. Ég verð að viðurkenna að mér þótti myndin ekkert spes, bjóst við miklu meira, en ætla að láta tilleiðast að horfa á hinar myndirnar. Reyndar held ég að (T)Raumschiff Surprise hafi haft slæm áhrif á mig, þar sem stælingin á Darth Vader í þeirri mynd heitir Jens og notar astmapúst, svo að ógnvekjandi hljóðin í DV þóttu mér bara fyndin.

Ferðin til Washington var æðisleg og ég ætla að skrifa nánari lýsingu á henni fljótlega, ég fór á mörg söfn, borðaði góðan mat, kynntist nýju fólki og sá öll helstu minnismerki borgarinnar. Það eina neikvæða við ferðina var að ég fékk slæma eyrnabólgu, en hún er sem betur fer næstum horfin núna.

Svo rakst ég á stjörnuspána mína fyrir daginn í dag og langar að vita hvað enina getur þýtt. Ég kannast ekki við orðið og sé engin augljós stafavíxl eða misritun, þannig að allar tillögur eru vel þegnar.
Meyja: Í heimsbókmenntunum er sönn ást sjaldan enina sæla, og kostar yfirleitt sitt. En þetta er raunveruleikinn. Þú getur fundið hamingju í sambandi og gerir það. Endir.

drekafórn

Nú er vor í lofti, þó svo að þeir sem hafa dvalið hér lengi bendi á að í venjulegu árferði geti snjóað allt fram í maí. Að þeirri svartsýni frátalinni þá er vorlegt um að litast, fyrstu blómin hafa skotist upp og það er hægt að vera úti úlpulaus.

Í gær var framin nokkurs konar árleg vorfórn á skólalóðinni þar sem dreki var brenndur. Nemendur í arkitektúr byggja árlega dreka og fara í skrúðgöngu með hann um skólasvæðið, þegar þeir fara fram hjá verkfræðibyggingunni bíður þeirra óvinur, oftast í líki fönix, og þeir berjast. Drekinn vinnur alltaf og er síðan brenndur við mikla athöfn. Þetta er sagt vera gert í tilefni dags heilags Patreks til að minnast þess að hann rak allar slöngur frá Írlandi (og drekar eru oft taldir með slöngum). Drekinn í ár var frekar lufsulegur, miðað við myndir sem ég hafði séð af drekum fyrri ára - en hann brann hratt og vel.*

Á miðvikudaginn fór ég svo með Calanit að mála egg, í tilefni páskanna - við vorum reyndar þær einu sem mættum án barna á staðinn en skemmtum okkur álíka vel og börnin við að dýfa eggjunum í allskyns liti og teikna mynstur á þau. Útkoman varð kannski ekki jafnglæsileg og vonir stóðu til, enda vorum við algerir byrjendur.*

Og síðast en ekki síst þá hófst í dag vikulangt vorfrí, þvert á ímynd slíkra vorfría þá ætla ég ekki að fara til Flórída á fyllerí, heldur fer ég í fjögurra daga ferð með öðrum útlendingum til Washington. Þetta er ferð skipulögð af útlendingaskrifstofunni hérna og lítur ansi hreint vel út - en ég verð örugglega komin með ofskammt af söfnum og menningu þegar ég kem aftur til Íþöku.


*Ef ekki væri fyrir hárfínt fegurðarskyn tölvunnar minnar (sem harðneitaði að birta slíkan óskapnað) þá væru hér meðfylgjandi myndir af lufsulegum dreka og illa máluðum eggjum.

heilaþvottur

Um daginn rakst ég á nokkra ljóskubrandara á netinu og í stað þess að brosa að þeim móðgaðist ég, sem mér þótti skrýtið því venjulega snerta slíkir brandarar mig alls ekki. Eftir nokkra umhugsun hef ég komist að þeirri niðurstöðu að líklega hafi ég verið heilaþvegin. Hérna heldur fólk því nefnilega statt og stöðugt fram að ég sé ljóshærð – og til að byrja með hélt ég því fram á móti að ég væri alls ekki ljóshærð. Ég hef þó linast töluvert í afstöðu minni upp á síðkastið (þar sem ég er óneitanlega með ljósara hár en flestir sem ég umgengst hérna) og nenni ekki að rífast yfir svona smáatriðum. Nú er ég hins vegar orðin hrædd um að undirmeðvitundin hafi tekið mark á þessu bulli í fólki og undanlátssemi í mér og skilgreini því ljóskubrandara sem eitthvað mjög neikvætt, jafnvel persónuárásir.

Eftir þessa nýtilkomnu viðkvæmni mína fyrir bröndurum og grun um óæskilegan heilaþvott, hef ég ákveðið að láta það vera að flytja nokkurn tíma í Hafnarfjörð.

heppin

Stundum er alltof auðvelt að gleyma því hvað við erum heppin að vera íslensk. Við getum bölvað landinu okkar í sand og ösku og kvartað yfir dýrtíð, klíkuskap, leiðinlegum veðrum og fjarlægð frá næstu löndum. Allt getur þetta verið pirrandi en í augum fólks frá öðrum löndum myndu þetta vera lúxusvandamál.

Ég borðaði hádegismat með ísraelskum vinum mínum og þau lýstu því hvað þeim fyndist þau vera frjáls hérna. Þau eru frá Haifa sem er landamæraborg og þar er alltaf hætta á sjálfsmorðssprengju- og eldflaugaárásum frá hinni hliðinni, öryggisgæslan þar er ströng og sérstakir öryggisverðir fyrir utan búðir og veitingahús sem leita á fólki áður en það fær að fara inn. Þar þurfa líka allir (bæði konur og karlar) að gegna herþjónustu. Foreldrar þeirra vilja koma í heimsókn hingað en eiga í erfiðleikum með að fá vegabréfsáritun fyrir tveggja vikna dvöl.

Flestir karlkyns kunningja minna hérna koma reyndar frá löndum þar sem þeir verða að gegna herþjónustu og vera svo tilbúnir til að berjast ef til þess kemur og mörg þessara landa eiga í eilífum skærum við nágranna sína. Þegar ég segi að það sé enginn her á Íslandi verður fólk mjög hissa og hlær svo þegar ég bendi þeim á að Íslendingar eigi enga óvini, nánustu nágrannar okkar séu Grænlendingar og fæstir viti hvar Ísland sé nákvæmlega á landakortinu eða hafi engan áhuga á svona örríki.

Aðrir koma frá löndum þar sem hálfgert eða jafnvel algert trúarofstæki ríkir og bara það að hafa aðrar skoðanir en stjórnvöld getur verið lífshættulegt. Svo ég tali ekki um lönd þar sem er mikil fátækt og stéttaskipting. Tyrkirnir og Serbarnir sem ég þekki hérna eru svo mjög hissa á því að Ísland hafi sjálft ákveðið að standa utan ESB, þó svo að forráðamenn ESB hafi nokkrum sinnum lýst því yfir hve auðvelt það yrði fyrir Íslendinga að verða fullgildir meðlimir.

Og þá eru ótalin málefni (sem jafnvel Bandaríkjamenn öfundast út af) eins og almennt læsi, að allir hafi möguleika á að mennta sig, að við getum ferðast hvert sem við viljum, að allir hafa sama rétt og margt fleira.

Ég er alls ekki að segja að Ísland sé fullkomið, en það kemst mun nær því en flest ríki í þessum heimi og margt sem okkur finnst sjálfgefið finnst öðrum draumi líkast.