Stærsta menningarsjokkið sem ég hef orðið fyrir hérna snýr að barneignum. Tvær stelpnanna í deildinni hafa öðru hvoru í vetur verið að plana barneignir, það er hvenær á náms-/fræðimannaferlinum það væri hentugast fyrir þær að eignast barn. Takið sérstaklega eftir eintölunni, konur sem ætla sér að verða fræðimenn hér og eiga ekki heimavinnandi eiginmenn geta víst ekki leyft sér að eiga meira en eitt barn því annað myndi eyðileggja ferilinn (og jafnvel það að eiga eitt er hættulegt). Ég talaði um þetta í fyrradag við tvær aðrar, frá Englandi og Bandaríkjunum. Sú enska sagðist aldrei hafa séð kvenkyns háskólakennara sem ætti börn fyrr en hún kom til Bandaríkjanna og þá bara eina eða tvær, sú bandaríska sagði að fræðimannastörf væru hugsuð fyrir gifta karlmenn sem ættu konur sem sæu um heimilið (barnlausar konur og einhleypir karlar væru næstbesti kosturinn) og báðar sögðu þær að þær þyrftu að velja á milli þess að eignast fjölskyldu eða helga sig fræðunum.
Ég benti þeim á að það væri nú frekar asnalegur hugsunarháttur, og að heima þyrftu konur ekki að velja á milli, því þar væri að miklu leyti hægt að samræma barneignir og frama og konur í þeirra stöðu ættu að berjast fyrir einhverju svipuðu, til dæmis aukningu dagheimila. Sú enska sagðist þá aldrei myndu treysta einhverjum óskyldum sér til að gæta barna fyrir sig á meðan sú bandaríska sagði að það sem gengi á litla Íslandi væri ekki hægt að framkvæma í Bandaríkjunum (hún þagnaði reyndar þegar ég benti henni á að það væri svipað kerfi á öllum Norðurlöndunum og það hefði ekki komist á áreynslulaust). Hvorugri þeirra virtist detta í hug að maðurinn ætti að bera nokkra ábyrgð á börnunum og ég held að báðum hafi þótt hugsanagangur minn barnalegur. En er ekki eitthvað rotið við kerfi sem gerir ráð fyrir því að vel menntaðar, gáfaðar konur annaðhvort fjölgi sér ekki eða þurfi að víkja af fræðavettvanginum (með doktorsgráðu) um óákveðinn tíma (og missi þar með af framgangi þar) til að sinna barneignum og barnauppeldi?
--------------------
Um daginn var óformleg nördakeppni á milli þriggja í deildinni, alls konar atriði voru talin upp þar til einn strákurinn var einróma kjörinn aðalnördinn þegar hann sagðist aldrei hafa farið á stefnumót með/verið í sambandi við stelpu sem ekki kynni latínu.
--------------------
Á eftir er úrslitaleikurinn á EM. Ólíkt því sem ég hélt í byrjun sumars þá hef ég úr nokkrum stöðum að velja til að horfa á leikinn en býst við að fara á stúdentakrána. Ég vona að liðið mitt standi sig en er engu að síður hrædd um að Spánverjarnir vinni. Fyrr í mánuðinum sá ég hins vegar (mér til mikillar gleði) fyrirsögn í Fréttablaðinu sem sagði Þjóðverja Evrópumeistara (fyrst hélt ég að ég hefði misst úr nokkrar vikur en sá svo að greinin var um vangaveltur og spár um mótið) og nú vona ég að þetta hafi verið áhrínisorð.
--------------------
Þar sem styttist óðum í að ég fari heim þá er ég byrjuð að prufupakka (það er sjá hvaða dót kemst í töskurnar), mamma tók helling með sér en nóg er eftir. Það sem mig langar hvað mest í núna (og myndi auðvelda líf mitt mikið) er taska eins og Mary Poppins átti í myndinni, handtaska sem allt kemst í. Eins og venjulega taka bækur mikið pláss (og vega þungt), þrátt fyrir að ég ætli bara að taka tæpan helming þeirra sem ég hef keypt heim með mér. Það sem kemur mér hins vegar á óvart er hvað ég hef keypt mikið af fötum og hvað þau eru plássfrek, eins og þau litu nú öll út fyrir að vera sakleysisleg og fyrirferðarlítil þegar ég keypti þau. En ef töskurýmið bregst get ég sent eitthvað með pósti eða notað Heiðuaðferðina (klætt mig í mörg lög) á heimleiðinni.
sunnudagur, júní 29, 2008
föstudagur, júní 13, 2008
fimmtudagur
Dagurinn í dag var ansi notalegur, reyndar óar mig svolítið við því hvað er miklu auðveldara að njóta lífsins en að vinna í þessari blessuðu ritgerð minni. Ég og nokkrir aðrir slógum saman hádegismat og fótboltaáhorfi og sáum Þjóðverja tapa fyrir Króötum, umræðurnar við borðið voru hinar líflegustu á meðan á leiknum stóð og á milli gáfulegra athugasemda um framgang leiksins dæmdum við króatíska markvörðinn úr leik fyrir að hafa ekki passað upp á að hafa peysuna og sokkana í sama græna litnum (svo var hann líka aðeins of duglegur að þvælast fyrir boltanum), einnig veltum við fyrir okkur hvort þýski þjálfarinn væri með hárkollu, litað hár eða bara svona unglegur, sem og hvort einungis einn þýskur leikmaður mætti vera inn á í einu í rauðum skóm. En þrátt fyrir einlægan stuðning okkar og það að ein stelpan var með þýska fánann meðferðis gekk ekki rófan.
Eftir það fór ég og hitti kunningja minn sem er á leið á íslenskunámskeið á Íslandi í sumar og við sátum úti á svölum hjá honum, drukkum te og töluðum íslensku og ensku til skiptis. Meðal umræðuefna voru öll tungumálin sem okkur langar til að læra, sem og minnisaðferðir, tímastjórnun og hvernig væri best að skrifa ritgerðir (og ég ætla að prófa aðferðina hans, því mín gengur nákvæmlega ekkert þessa dagana - enda sjáið þið hvað ég er allt í einu dugleg að blogga ;p).
Um daginn var ég spurð að því hvað ég hlakkaði mest til að borða þegar ég kæmi heim og aldrei þessu vant vissi ég ekki hverju ég ætti að svara. Venjulega sakna ég nammis og pylsna mest en Gunnhildur kom með slatta af nammi og öðru góðgæti til mín um daginn (og mamma er væntanleg fljótlega) og ég fékk íslenskar pylsur í grillkveðjuveislunni hjá Elísabetu og Bjarna um daginn þannig að mér datt ekkert í hug. En ykkur til hrellings þá lifi ég þessa dagana að mestu á ritzkexi og kjúklingasalati (örugglega bráðóhollt en er þægilegt til að taka með sem nesti). Reyndar er ég hrædd um að matarræði mitt hérna sé alls ekki til fyrirmyndar, sérstaklega þar sem ég borða mikið af unnum mat sem ég veit lítið hvað er í - einn kunningja minn hér fór heim til sín í tvær vikur og fór meðal annars í sína árlegu læknisskoðun þar og þá kom í ljós að á því ári sem hann hefur verið hér hefur kólesterólmagnið í honum aukist allsvakalega og er alltof hátt fyrir mann á hans aldri (en hann borðar reyndar mun meira kjöt en ég).
En til að enda þetta á skemmtilegri nótum þá skoðaði ég áðan gömul blogg og sá að fyrir tæpu ári tók ég próf um hversu bandarísk ég væri í háttum og fékk þá niðurstöðu að ég væri gjörsamlega óspillt.
Að gamni tók ég sama prófið og eitthvað hefur breyst:
Eftir það fór ég og hitti kunningja minn sem er á leið á íslenskunámskeið á Íslandi í sumar og við sátum úti á svölum hjá honum, drukkum te og töluðum íslensku og ensku til skiptis. Meðal umræðuefna voru öll tungumálin sem okkur langar til að læra, sem og minnisaðferðir, tímastjórnun og hvernig væri best að skrifa ritgerðir (og ég ætla að prófa aðferðina hans, því mín gengur nákvæmlega ekkert þessa dagana - enda sjáið þið hvað ég er allt í einu dugleg að blogga ;p).
Um daginn var ég spurð að því hvað ég hlakkaði mest til að borða þegar ég kæmi heim og aldrei þessu vant vissi ég ekki hverju ég ætti að svara. Venjulega sakna ég nammis og pylsna mest en Gunnhildur kom með slatta af nammi og öðru góðgæti til mín um daginn (og mamma er væntanleg fljótlega) og ég fékk íslenskar pylsur í grillkveðjuveislunni hjá Elísabetu og Bjarna um daginn þannig að mér datt ekkert í hug. En ykkur til hrellings þá lifi ég þessa dagana að mestu á ritzkexi og kjúklingasalati (örugglega bráðóhollt en er þægilegt til að taka með sem nesti). Reyndar er ég hrædd um að matarræði mitt hérna sé alls ekki til fyrirmyndar, sérstaklega þar sem ég borða mikið af unnum mat sem ég veit lítið hvað er í - einn kunningja minn hér fór heim til sín í tvær vikur og fór meðal annars í sína árlegu læknisskoðun þar og þá kom í ljós að á því ári sem hann hefur verið hér hefur kólesterólmagnið í honum aukist allsvakalega og er alltof hátt fyrir mann á hans aldri (en hann borðar reyndar mun meira kjöt en ég).
En til að enda þetta á skemmtilegri nótum þá skoðaði ég áðan gömul blogg og sá að fyrir tæpu ári tók ég próf um hversu bandarísk ég væri í háttum og fékk þá niðurstöðu að ég væri gjörsamlega óspillt.
Að gamni tók ég sama prófið og eitthvað hefur breyst:
You've Been a Little Ruined by American Culture |
 Whether you live in the US or not, deep down you're a little American. And there's nothing wrong with loving American culture, but it may have negative effects on your life. Slow down and enjoy what you have. Reconnect with life's simple pleasures. You don't need to be in a consumerist rat race. Life's too short to overwork yourself! |
fimmtudagur, júní 12, 2008
brenna
Einhvern tíma í byrjun vorannarinnar fóru útskriftarnemendurnir væntanlegu (þrír talsins) að tala um að sniðugt væri að halda brennu við lok annarinnar til að losa sig við gamlar glósur og gleðjast þannig yfir því að vera næstum búin. Um miðjan apríl var dagsetningin komin á hreint og taflan á skrifstofunni var fyllt af leiðbeiningum um hvað mætti brenna og hvað ekki (til dæmis var fólk á bannlistanum, hvort sem um lifandi verur eða ímyndir þeirra væri að ræða - það sama gilti um byggingar). Eftir að prófa- og ritgerðatíminn var úti (um miðjan maí) var veislan haldin, byrjað á því að grilla og að taka hópmynd - reyndar vantaði hátt í helminginn af meðlimum deildarinnar, en á myndinni eru flestir þeirra sem ég hef umgengist mest.
Efsta röð frá vinstri: Esra, Cliff, Johanna, Becky, Peggy, Serena, Brandi, Henry
Miðröð frá vinstri: Adam, Jo, Ed, Steven, Ég
Neðsta röð frá vinstri: Gabe, Satoshi, Masa, Hongyuan
Fáir mættu með brennuefni sem reyndist í lagi því að þeir sem komu með eitthvað höfðu nóg handa öllum. Gleðin og léttirinn voru gríðarleg þegar fólk brenndi gömul verkefnablöð, glósur og útprent af greinum og allir fundu eitthvað við sitt hæfi (nema reyndar ég - en ég hef aldrei verið hrifin af að brenna bækur eða neitt það sem tengist þeim). Ég stóðst ekki mátið í miðjum gleðilátunum og spurði af hverju þau væru eiginlega í þessari deild fyrst það væri svona mikill léttir að brenna glósur og verkefni, fátt varð um svör þangað til að annar þeirra sem deilir áhuga mínum á útdauðum tungumálum glotti og sagði að enginn hefði brennt neitt sem tilheyrði sögulegum málvísindum (en það er líklega vegna þess að nánast enginn í þessari deild tekur slík námskeið).
Og þegar öllu hafði verið kastað á bálið grilluðum við sykurpúða á trjágreinum yfir eldinum og átum þá með súkkulaði og kexi (slíkar samlokur kallast smores og eru með því bandarískasta sem til er).
Efsta röð frá vinstri: Esra, Cliff, Johanna, Becky, Peggy, Serena, Brandi, Henry
Miðröð frá vinstri: Adam, Jo, Ed, Steven, Ég
Neðsta röð frá vinstri: Gabe, Satoshi, Masa, Hongyuan
Fáir mættu með brennuefni sem reyndist í lagi því að þeir sem komu með eitthvað höfðu nóg handa öllum. Gleðin og léttirinn voru gríðarleg þegar fólk brenndi gömul verkefnablöð, glósur og útprent af greinum og allir fundu eitthvað við sitt hæfi (nema reyndar ég - en ég hef aldrei verið hrifin af að brenna bækur eða neitt það sem tengist þeim). Ég stóðst ekki mátið í miðjum gleðilátunum og spurði af hverju þau væru eiginlega í þessari deild fyrst það væri svona mikill léttir að brenna glósur og verkefni, fátt varð um svör þangað til að annar þeirra sem deilir áhuga mínum á útdauðum tungumálum glotti og sagði að enginn hefði brennt neitt sem tilheyrði sögulegum málvísindum (en það er líklega vegna þess að nánast enginn í þessari deild tekur slík námskeið).
Og þegar öllu hafði verið kastað á bálið grilluðum við sykurpúða á trjágreinum yfir eldinum og átum þá með súkkulaði og kexi (slíkar samlokur kallast smores og eru með því bandarískasta sem til er).
miðvikudagur, júní 11, 2008
ekkert spes
Veðrið skánaði loks í gærkvöldi en þá rigndi um kvöldmatarleytið og var orðið nógu kalt um tíuleytið til að bregða yfir sig peysu (sem ég gerði ekki, enda naut ég þess að verða smákalt eftir hitabylguna). Í dag hefur hitinn ekki farið yfir 30 gráður og því líft innanhúss sem utan.
Ég naut góða veðursins í gærkvöldi með því að fara í langa gönguferð með nokkrum af þeim sem ég tók kennslufræðinámskeiðið með síðasta haust og voru fyrstu kunningjar mínir í Íþöku. Það var svolítið eins og að hverfa aftur í tímann því tvö þeirra hafði ég ekki séð síðan í haust og ekkert þeirra á þessari önn. En það var gaman að hitta þau aftur og algjör synd að við skulum ekki hafa haft meira samband í vetur. Við gengum að Cayuga-vatninu og sátum þar í rigningu og töluðum saman, meðal þess sem ég komst að var að ég er ekki eina manneskjan sem píri augun og ímynda mér að fyrrnefnt vatn sé úthaf, það er til fólk sem hræðist hluti í veruleikanum sem það sér ógnvekjandi í hryllingsmyndum, jörðin myndi ekki hreyfast þótt allir jarðarbúar hoppuðu á sama andartaki, það ríki sem heiminum stafar mest hætta af er Kína og að það er hægt að fá sekt fyrir umferðarlagabrot með því að ganga yfir götu á rauðum kalli.
Fótboltaáhorf mitt stefnir í 25% (það er einn leikur annan hvern dag) og hef ég að mestu stundað þá iðju með Þjóðverjum og Japönum. Ég hef hins vegar ekki séð neinn af góðu leikjunum en vona að það lagist á morgun. En ég hef tekið eftir að sjónvarpsþol mitt er orðið afar takmarkað og veit ekki hvort ber að hryggjast eða gleðjast yfir því.
Annars er nákvæmlega ekkert að frétta eins sorglegt og það nú hljómar, nema að ég get enn ekki sofnað án þess að taka svefntöflur (sama hvað ég reyni), en að sumu leyti er það reyndar kostur því ég er ekki lengur bundin af þreytu (fyrr en úrillskan byrjar).
Og síðast en ekki síst þá er afmælisbarn vikunnar amma sem varð áttræð í gær :o)
Ég naut góða veðursins í gærkvöldi með því að fara í langa gönguferð með nokkrum af þeim sem ég tók kennslufræðinámskeiðið með síðasta haust og voru fyrstu kunningjar mínir í Íþöku. Það var svolítið eins og að hverfa aftur í tímann því tvö þeirra hafði ég ekki séð síðan í haust og ekkert þeirra á þessari önn. En það var gaman að hitta þau aftur og algjör synd að við skulum ekki hafa haft meira samband í vetur. Við gengum að Cayuga-vatninu og sátum þar í rigningu og töluðum saman, meðal þess sem ég komst að var að ég er ekki eina manneskjan sem píri augun og ímynda mér að fyrrnefnt vatn sé úthaf, það er til fólk sem hræðist hluti í veruleikanum sem það sér ógnvekjandi í hryllingsmyndum, jörðin myndi ekki hreyfast þótt allir jarðarbúar hoppuðu á sama andartaki, það ríki sem heiminum stafar mest hætta af er Kína og að það er hægt að fá sekt fyrir umferðarlagabrot með því að ganga yfir götu á rauðum kalli.
Fótboltaáhorf mitt stefnir í 25% (það er einn leikur annan hvern dag) og hef ég að mestu stundað þá iðju með Þjóðverjum og Japönum. Ég hef hins vegar ekki séð neinn af góðu leikjunum en vona að það lagist á morgun. En ég hef tekið eftir að sjónvarpsþol mitt er orðið afar takmarkað og veit ekki hvort ber að hryggjast eða gleðjast yfir því.
Annars er nákvæmlega ekkert að frétta eins sorglegt og það nú hljómar, nema að ég get enn ekki sofnað án þess að taka svefntöflur (sama hvað ég reyni), en að sumu leyti er það reyndar kostur því ég er ekki lengur bundin af þreytu (fyrr en úrillskan byrjar).
Og síðast en ekki síst þá er afmælisbarn vikunnar amma sem varð áttræð í gær :o)
föstudagur, júní 06, 2008
helvíti
Ég skil núna af hverju ég fæddist á Íslandi en ekki á suðlægari slóðum. Eftir tiltölulegan kaldan (og notalegan) maímánuð með hitastig og rigningu á við meðalíslenskt sumar kom sumarið. Í þessum skrifuðu orðum (klukkan átta að kvöldi) er sólin loksins að setjast, hitinn 33 gráður á selsíus og rakinn alla lifandi að drepa - vonandi að þrumuveðrið og rigningin sem er spáð í kvöld hjálpi eitthvað til við að hreinsa loftið.
Ég passaði mig á að vera á bókasafninu þar sem er loftkæling í dag, húsið sem ég bý í er nefnilega svo gamaldags (lesist leigusalinn tímir ekki að breyta neinu eða laga, nema hann sé neyddur til þess af bæjarfélaginu) að hér er engin loftkæling. Núna er ég komin heim og þrjár stórar viftur á fullu en það dugar samt ekki til, við minnstu hreyfingu svitnum við og aumingjans kötturinn liggur afvelta í loðfeldinum sínum. Mér er sagt að þessi hiti venjist en er ekki fyllilega sannfærð, vona samt að fólk hafi rétt fyrir sér.
En til að ljúka þessu á jákvæðum nótum þá tókst mér að sofa almennilega í nótt (ég hef átt erfitt með svefn síðastliðna viku - en sambýlingurinn gaf mér svefntöflu í gær og ég vona að það hafi rétt allt af), hitinn er notaður sem afsökun til að fá sér bjór (það virkar í bíó), ég komst að því að stúdentakráin hérna ætlar að sýna flestalla leikina á EM - lokaleikina meira að segja á stóru tjaldi og mamma kemur bráðum í heimsókn :D
Ég passaði mig á að vera á bókasafninu þar sem er loftkæling í dag, húsið sem ég bý í er nefnilega svo gamaldags (lesist leigusalinn tímir ekki að breyta neinu eða laga, nema hann sé neyddur til þess af bæjarfélaginu) að hér er engin loftkæling. Núna er ég komin heim og þrjár stórar viftur á fullu en það dugar samt ekki til, við minnstu hreyfingu svitnum við og aumingjans kötturinn liggur afvelta í loðfeldinum sínum. Mér er sagt að þessi hiti venjist en er ekki fyllilega sannfærð, vona samt að fólk hafi rétt fyrir sér.
En til að ljúka þessu á jákvæðum nótum þá tókst mér að sofa almennilega í nótt (ég hef átt erfitt með svefn síðastliðna viku - en sambýlingurinn gaf mér svefntöflu í gær og ég vona að það hafi rétt allt af), hitinn er notaður sem afsökun til að fá sér bjór (það virkar í bíó), ég komst að því að stúdentakráin hérna ætlar að sýna flestalla leikina á EM - lokaleikina meira að segja á stóru tjaldi og mamma kemur bráðum í heimsókn :D
þriðjudagur, maí 27, 2008
sambönd
Ein vinkona mín hér á sér „ástmann“ sem hún vill helst giftast en eini gallinn er sá að hún er þegar gift. Svipbrigði ástmannsins þegar hún kynnir hann svo fyrir öðru fólki eru alltaf kostuleg (sem og svipbrigði þeirra sem hann er kynntur fyrir) - eiginmaðurinn hlær bara að þessu og segir að orð séu ódýr. Honum finnst samt ekki alveg jafnfyndið þegar eiginkona hans vitnar í kvikmyndina Persepolis (sem við sáum öll saman um daginn), en þar hélt ein persónan því fram að fyrsta hjónaband væri ekki neitt merkilegra en æfing fyrir hjónaband númer tvö.
Ástmaðurinn hefur ekki látið uppi hvað honum finnst um þennan ráðahag (eða réttara sagt þríhyrning) en hann er tvímælalaust í konuleit. Leitin gengur hálfbrösuglega því bæði er hann feiminn og óframfærinn og svo virðist hann bara falla fyrir konum sem eru í samböndum. Vinkonu minni finnst hins vegar fráleitt að slíkur karlkostur skuli vera á lausu og ákvað því fyrr í vetur að hjálpa honum við leitina - reyndar er það hægara sagt en gert, því það er erfitt að átta sig á því hvernig konum hann heillast af. Að lokum náði hún að toga upp úr honum tvennt sem konur verða að hafa til að bera, annars vegar verða þær að vera undurfríðar - en þar sem hann og vinkonu mína greinir mjög á um hvað telst undurfrítt fer hún eingöngu eftir síðara atriðinu sem er að þær verða að vera gáfaðar og því með gleraugu. Þannig að nú er leitað dyrum og dyngjum að konu sem er nógu góð handa ástmanninum og gengur með gleraugu (og er helst á lausu), en allar sem fram eru boðnar reynast annað hvort ekki nógu fallegar eða of gamlar.
Önnur vinkona mín hér gifti sig ung og skildi við manninn sinn í fyrra (eftir líflátshótanir, skattsvik og fleira skemmtilegt), hún var ákveðin í því að vera ekki einhleyp lengi og fór á stefnumót með ótalmörgum mönnum þó svo að hún segðist vera hrifnari af konum. Eftir að hafa þannig kysst óteljandi froska fann “prinsessan” hana á Facebook viku fyrir Valentínusardaginn. Síðan hafa þær tvær verið saman nánast öllum stundum og búa núna saman og stefna á að giftast á næsta ári (sem er leyfilegt þar sem önnur þeirra er frá ríki sem leyfir hjónabönd samkynhneigðra). Það skondna er að kærastan heitir sama nafni og einn kennaranna í deildinni og til að forðast misskilning fengu þær um tíma viðurnefnin “góða” og “vonda” (sem breyttist í “ekki svo góða” svona til að móðga engan).
Í deildinni er líka strákur sem er yfir sig hrifinn af kærastanum sínum og þar sem hann er opinskár og heiðarlegur ungur maður liggur hann ekkert á þeim skoðunum sínum og segir oft upp úr eins manns hljóði á skrifstofunni hvað hann sé nú ástfanginn og hvað kærastinn hans sé sætur og reynir oft að fá fólk á skrifstofunni til að dást að honum með sér og skoða myndir (sem hafa leitt til umræðna um hvað teljist of miklar upplýsingar). En það samband hefur ekki alltaf verið dans á rósum, fyrstu mánuðina vildi kærastinn ekki koma út úr skápnum þar sem hann bjó í bræðrafélagshúsi og var ekki viss um að sér yrði vært þar ef upp um kynhneigðina kæmist en sem betur fer leystist það. En til að auka enn á ruglinginn þá ber kærastinn sama nafn og tveir kennarar, reyndar ruglar það okkur ekki neitt, en þegar væntanlegir nýnemar næsta hausts komu í heimsókn áttu þeir oft erfitt með að skilja á milli hver var hvað.
Svo er ein sem lætur sér ekki nægja að hrífast af nafna/nöfnu kennara, heldur sagðist um daginn vera yfir sig ástfangin af aðalleiðbeinanda sínum, svo mjög að hún myndi hiklaust sparka kærastanum fyrir hann. Eftir smá umhugsun fannst henni það ekki nógu mikil fórn og sagðist jafnvel vera tilbúin til að þvo af honum (en það er það leiðinlegasta sem hún veit).
Ástmaðurinn hefur ekki látið uppi hvað honum finnst um þennan ráðahag (eða réttara sagt þríhyrning) en hann er tvímælalaust í konuleit. Leitin gengur hálfbrösuglega því bæði er hann feiminn og óframfærinn og svo virðist hann bara falla fyrir konum sem eru í samböndum. Vinkonu minni finnst hins vegar fráleitt að slíkur karlkostur skuli vera á lausu og ákvað því fyrr í vetur að hjálpa honum við leitina - reyndar er það hægara sagt en gert, því það er erfitt að átta sig á því hvernig konum hann heillast af. Að lokum náði hún að toga upp úr honum tvennt sem konur verða að hafa til að bera, annars vegar verða þær að vera undurfríðar - en þar sem hann og vinkonu mína greinir mjög á um hvað telst undurfrítt fer hún eingöngu eftir síðara atriðinu sem er að þær verða að vera gáfaðar og því með gleraugu. Þannig að nú er leitað dyrum og dyngjum að konu sem er nógu góð handa ástmanninum og gengur með gleraugu (og er helst á lausu), en allar sem fram eru boðnar reynast annað hvort ekki nógu fallegar eða of gamlar.
Önnur vinkona mín hér gifti sig ung og skildi við manninn sinn í fyrra (eftir líflátshótanir, skattsvik og fleira skemmtilegt), hún var ákveðin í því að vera ekki einhleyp lengi og fór á stefnumót með ótalmörgum mönnum þó svo að hún segðist vera hrifnari af konum. Eftir að hafa þannig kysst óteljandi froska fann “prinsessan” hana á Facebook viku fyrir Valentínusardaginn. Síðan hafa þær tvær verið saman nánast öllum stundum og búa núna saman og stefna á að giftast á næsta ári (sem er leyfilegt þar sem önnur þeirra er frá ríki sem leyfir hjónabönd samkynhneigðra). Það skondna er að kærastan heitir sama nafni og einn kennaranna í deildinni og til að forðast misskilning fengu þær um tíma viðurnefnin “góða” og “vonda” (sem breyttist í “ekki svo góða” svona til að móðga engan).
Í deildinni er líka strákur sem er yfir sig hrifinn af kærastanum sínum og þar sem hann er opinskár og heiðarlegur ungur maður liggur hann ekkert á þeim skoðunum sínum og segir oft upp úr eins manns hljóði á skrifstofunni hvað hann sé nú ástfanginn og hvað kærastinn hans sé sætur og reynir oft að fá fólk á skrifstofunni til að dást að honum með sér og skoða myndir (sem hafa leitt til umræðna um hvað teljist of miklar upplýsingar). En það samband hefur ekki alltaf verið dans á rósum, fyrstu mánuðina vildi kærastinn ekki koma út úr skápnum þar sem hann bjó í bræðrafélagshúsi og var ekki viss um að sér yrði vært þar ef upp um kynhneigðina kæmist en sem betur fer leystist það. En til að auka enn á ruglinginn þá ber kærastinn sama nafn og tveir kennarar, reyndar ruglar það okkur ekki neitt, en þegar væntanlegir nýnemar næsta hausts komu í heimsókn áttu þeir oft erfitt með að skilja á milli hver var hvað.
Svo er ein sem lætur sér ekki nægja að hrífast af nafna/nöfnu kennara, heldur sagðist um daginn vera yfir sig ástfangin af aðalleiðbeinanda sínum, svo mjög að hún myndi hiklaust sparka kærastanum fyrir hann. Eftir smá umhugsun fannst henni það ekki nógu mikil fórn og sagðist jafnvel vera tilbúin til að þvo af honum (en það er það leiðinlegasta sem hún veit).
mánudagur, maí 26, 2008
örstutt síðan síðast
*Ég fór í gönguferð í dag á svæðinu í kringum Buttermilk Falls (eða Áfafossa eins og það myndi líklega útleggjast á íslensku) með Ísraelunum og Svíunum - gengum í rúma fjóra tíma og nutum góða veðursins. Núna rétt áðan var svo að ljúka útskriftarveislu sambýlingsins, reyndar er hún hvorki búin að skrifa lokaritgerðina né verja hana en þar sem er bara ein útskriftarathöfn á ári tók hún þátt í henni og stefnir að að ljúka restinni í sumar.
*Gunnhildur kom í heimsókn um daginn og ég hitti hana fyrst í New York þar sem við dvöldum í fjóra daga og svo kom hún með mér til Íþöku. Heimsóknin lenti saman við lokadaga annarinnar þannig að hún kom með mér á ráðstefnu (þar sem ég hélt erindi), í lokapartí málvísindadeildarinnar (þar sem leiðinlegar kennslubækur og glósur voru brenndar af fólki sem er komið nálægt útskrift) og á spurningakeppnikvöld.
*Daginn áður en Gunnhildur kom fór ég í vínsmökkunarferð, en í kringum vötnin hérna er mikið af vínekrum (Finger Lakes Wineries) - sum víni sem við smökkuðum voru frábær á meðan önnur hefðu sómt sér vel sem rottueitur. Með mér í för var fólkið úr spurningaliðinu og sem betur fer drekkur ein þeirra ekki vín og bauðst til að vera bílstjóri okkar hinna. Við lögðum snemma af stað og hófum leikinn með morgunmat á "diner" (og þar af leiðir að maturinn samanstóð af pönnukökum, beikoni og sýrópi) - síðan rúntuðum við á milli staða í hátt í sjö tíma og náðum að heimsækja svona 10-15 staði í mjög misjöfnu ásigkomulagi. Sá eftirminnilegasti leit út eins og Suðurríkjakrá og þar voru áberandi skilti um að glös væru ekki innifalin í vínsmökkunarverðinu. Síðar það sama kvöld var svo margarítulest í stofunni heima hjá mér, einhverra hluta vegna var það kallað kaffilest þegar nokkrir fóru saman að kaupa kaffi og til að fagna kennslulokum, útskriftum og fleiru var lestarnafnið yfirfært á áfengi. Í þessari tilteknu lest komst ég að tvennu - að ég hef aldrei smakkað margarítur áður og að ég hef ekki misst af miklu, því þær eru frekar vondar.
*Föstu punktar hverrar viku á þessari önn hafa (fyrir utan tíma) verið að mæta í forníslenska leshringinn, fara á spurningakeppnikvöld á kránni (þar sem ég er orðinn fastagestur), fara og hitta þýskuhringinn og svo náttúrulega að horfa á Njósnadeildina með sambýlingnum og breskum nágranna okkar (aðalaðdráttarafl þáttanna á þær virðist vera að finna einhverja starfstétt sem hefur það skítara en doktorsnemar og njóta þess að sjá aðra þjást). Svo hafa verið spilakvöld, stöku partí og kaffihúsaferðir og meira að segja kirkjuferðir, því Calanit langaði svo mikið til að vera viðstödd alvörumessu með orgelspili og öllu sem því tilheyrir - bekkjarfélagi hennar mælti með söfnuði sem reyndist hittast í íþróttahúsi og öll tónlist leikin á nútímahljóðfæri (messan var ágæt en svolítið súrrealískt að sitja undir körfuboltakörfum á meðan).
*Lokavikur annarinnar voru uppfullar af önnum en það reddaðist allt eins og vanalega, svo nú hef ég rúman mánuð til að einbeita mér að því að klára ákveðna ritgerð, sem og að pakka og finna mér vinnu fyrir haustið.
*Fólk er farið að tínast í sumarfrí hingað og þangað og sumt þeirra mun ég aldrei hitta aftur (þrátt fyrir loforð um annað), sem er sorglegt, svona rétt þegar ég var farin að kynnast fólki almennilega. Mér finnst samt skrýtnast hversu mörgu fólki ég hef kynnst á þessu tæpa ári og hvað allir eru alltaf vingjarnlegir og góðir og hvaðð það verður skrýtið að hitta það ekki í haust (eða í raun nokkurn tíma). Reyndar var mér um daginn boðið í brúðkaup hérna þann 9/9 '09 - og ég lofaði að mæta þó svo að ég sé ekki viss um að samband brúðhjónanna endist það lengi.
Loksins er svo búið að mála húsið að utan - allt í allt hefur það tekið fjóra mánuði og það er ekki gaman að vakna eldsnemma á morgnana við bölvandi málara, sérstaklega ekki þegar þeir hafa farið í dramakeppnir og hótað að reka hver annan eða hætta. En þó svo að húsið sé orðið þokkalegt að utan er það alltaf jafnógeðslegt að innan, sama hversu vel er tekið til/þrifið.
*Ég hef fylgst með kreppuástandinu heima og dáist eiginlega að dáleiðsluhæfileikum Davíðs - fyrst sagði hann okkur að það væri góðæri og það varð góðæri, síðan sagði hann okkur að það væri kreppa og þá varð kreppa. Þrátt fyrir að hafa lesið um það fékk ég áfall í gær þegar ég sá hvað verðtryggðu húsnæðislánin mín hafa hækkað skart - svo mjög að bara hækkun síðasta mánaðar jafngildir hátt í tveggja mánaða meðalkaupi fyrir mig. Ég vona bara að þeir sem eiga sök á þessari svakalegu verðbólgu séu stoltir af sjálfum sér og njóti þess virkilega að hafa "stolið" öllum þessum peningum af mér.
*Ég hef áhyggjur af því að fá ekki vinnu í haust - bæði út af þessu krepputali sem og því að ég sé nánast engin störf auglýst sem henta mér og ætla ekki að skrá mig hjá ráðningarskrifstofum fyrr en ég kem heim. Annars hlakka ég svolítið til að koma heim og hverfa aftur í fjöldann og kunnugleikann (þó svo að ég verði sjálfsagt farin að blóta Íslandi í sand og ösku á mettíma) en kvíði hins vegar því að aðlagast aftur sem og minna félagslífi (því vinkonur mínar virðast margar vera komnar annaðhvort í barneignir og fjölskyldumyndanir eða ætla að flytja langt í burtu frá mér (og já ég veit hvað þetta hljómar síngirnislega og ég get fátt sagt eftir að hafa látið mig hverfa í eitt ár).
*Hmmm, já og svo er fólk eindregið hvatt til að svara bréfum frá mér (eða láta mig vita ef ég hef ekki svarað) - er farin að fá á tilfinninguna að það sé eitthvert rosasamsæri í gangi og enginn vilji tala við mig ;p
*Gunnhildur kom í heimsókn um daginn og ég hitti hana fyrst í New York þar sem við dvöldum í fjóra daga og svo kom hún með mér til Íþöku. Heimsóknin lenti saman við lokadaga annarinnar þannig að hún kom með mér á ráðstefnu (þar sem ég hélt erindi), í lokapartí málvísindadeildarinnar (þar sem leiðinlegar kennslubækur og glósur voru brenndar af fólki sem er komið nálægt útskrift) og á spurningakeppnikvöld.
*Daginn áður en Gunnhildur kom fór ég í vínsmökkunarferð, en í kringum vötnin hérna er mikið af vínekrum (Finger Lakes Wineries) - sum víni sem við smökkuðum voru frábær á meðan önnur hefðu sómt sér vel sem rottueitur. Með mér í för var fólkið úr spurningaliðinu og sem betur fer drekkur ein þeirra ekki vín og bauðst til að vera bílstjóri okkar hinna. Við lögðum snemma af stað og hófum leikinn með morgunmat á "diner" (og þar af leiðir að maturinn samanstóð af pönnukökum, beikoni og sýrópi) - síðan rúntuðum við á milli staða í hátt í sjö tíma og náðum að heimsækja svona 10-15 staði í mjög misjöfnu ásigkomulagi. Sá eftirminnilegasti leit út eins og Suðurríkjakrá og þar voru áberandi skilti um að glös væru ekki innifalin í vínsmökkunarverðinu. Síðar það sama kvöld var svo margarítulest í stofunni heima hjá mér, einhverra hluta vegna var það kallað kaffilest þegar nokkrir fóru saman að kaupa kaffi og til að fagna kennslulokum, útskriftum og fleiru var lestarnafnið yfirfært á áfengi. Í þessari tilteknu lest komst ég að tvennu - að ég hef aldrei smakkað margarítur áður og að ég hef ekki misst af miklu, því þær eru frekar vondar.
*Föstu punktar hverrar viku á þessari önn hafa (fyrir utan tíma) verið að mæta í forníslenska leshringinn, fara á spurningakeppnikvöld á kránni (þar sem ég er orðinn fastagestur), fara og hitta þýskuhringinn og svo náttúrulega að horfa á Njósnadeildina með sambýlingnum og breskum nágranna okkar (aðalaðdráttarafl þáttanna á þær virðist vera að finna einhverja starfstétt sem hefur það skítara en doktorsnemar og njóta þess að sjá aðra þjást). Svo hafa verið spilakvöld, stöku partí og kaffihúsaferðir og meira að segja kirkjuferðir, því Calanit langaði svo mikið til að vera viðstödd alvörumessu með orgelspili og öllu sem því tilheyrir - bekkjarfélagi hennar mælti með söfnuði sem reyndist hittast í íþróttahúsi og öll tónlist leikin á nútímahljóðfæri (messan var ágæt en svolítið súrrealískt að sitja undir körfuboltakörfum á meðan).
*Lokavikur annarinnar voru uppfullar af önnum en það reddaðist allt eins og vanalega, svo nú hef ég rúman mánuð til að einbeita mér að því að klára ákveðna ritgerð, sem og að pakka og finna mér vinnu fyrir haustið.
*Fólk er farið að tínast í sumarfrí hingað og þangað og sumt þeirra mun ég aldrei hitta aftur (þrátt fyrir loforð um annað), sem er sorglegt, svona rétt þegar ég var farin að kynnast fólki almennilega. Mér finnst samt skrýtnast hversu mörgu fólki ég hef kynnst á þessu tæpa ári og hvað allir eru alltaf vingjarnlegir og góðir og hvaðð það verður skrýtið að hitta það ekki í haust (eða í raun nokkurn tíma). Reyndar var mér um daginn boðið í brúðkaup hérna þann 9/9 '09 - og ég lofaði að mæta þó svo að ég sé ekki viss um að samband brúðhjónanna endist það lengi.
Loksins er svo búið að mála húsið að utan - allt í allt hefur það tekið fjóra mánuði og það er ekki gaman að vakna eldsnemma á morgnana við bölvandi málara, sérstaklega ekki þegar þeir hafa farið í dramakeppnir og hótað að reka hver annan eða hætta. En þó svo að húsið sé orðið þokkalegt að utan er það alltaf jafnógeðslegt að innan, sama hversu vel er tekið til/þrifið.
*Ég hef fylgst með kreppuástandinu heima og dáist eiginlega að dáleiðsluhæfileikum Davíðs - fyrst sagði hann okkur að það væri góðæri og það varð góðæri, síðan sagði hann okkur að það væri kreppa og þá varð kreppa. Þrátt fyrir að hafa lesið um það fékk ég áfall í gær þegar ég sá hvað verðtryggðu húsnæðislánin mín hafa hækkað skart - svo mjög að bara hækkun síðasta mánaðar jafngildir hátt í tveggja mánaða meðalkaupi fyrir mig. Ég vona bara að þeir sem eiga sök á þessari svakalegu verðbólgu séu stoltir af sjálfum sér og njóti þess virkilega að hafa "stolið" öllum þessum peningum af mér.
*Ég hef áhyggjur af því að fá ekki vinnu í haust - bæði út af þessu krepputali sem og því að ég sé nánast engin störf auglýst sem henta mér og ætla ekki að skrá mig hjá ráðningarskrifstofum fyrr en ég kem heim. Annars hlakka ég svolítið til að koma heim og hverfa aftur í fjöldann og kunnugleikann (þó svo að ég verði sjálfsagt farin að blóta Íslandi í sand og ösku á mettíma) en kvíði hins vegar því að aðlagast aftur sem og minna félagslífi (því vinkonur mínar virðast margar vera komnar annaðhvort í barneignir og fjölskyldumyndanir eða ætla að flytja langt í burtu frá mér (og já ég veit hvað þetta hljómar síngirnislega og ég get fátt sagt eftir að hafa látið mig hverfa í eitt ár).
*Hmmm, já og svo er fólk eindregið hvatt til að svara bréfum frá mér (eða láta mig vita ef ég hef ekki svarað) - er farin að fá á tilfinninguna að það sé eitthvert rosasamsæri í gangi og enginn vilji tala við mig ;p
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)