flugvallarblús

Stundum fæ ég góðar hugmyndir. Sú að ætla að eyða nóttinni á flugvelli til að ná flugi snemma næsta morgun er ekki ein þeirra. Nú sit ég dauðþreytt á bekk á Logan-flugvelli og tekst ekki að sofna nema stutta stund í einu, kannski út af því að plan A var að vaka í alla nótt og sofa í flugvélinni og því hellti ég í mig koffíni áðan, en þreytan reyndist hafa yfirhöndina - svefnfriðurinn er ekki mikill heldur, nálægt mér situr maður sem flissar hástöfum yfir einhverju sem hann les og einn starfsmannanna er óþreytandi við að keyra um á háværri skúringarvél og snúa henni í marga hringi einhvers staðar nálægt mér - sem hlýtur að merkja það að gólfin séu ansi hrein hérna. Núna ætti ég líklega að sverja þess eið að gera svonalagað aldrei aftur - eini gallinn er sá að hluti af heimferðarplönunum er önnur slík flugvallarnótt. Ég er líklega orðin of gömul fyrir svonalagað.

En á morgun hefst svo ævintýrahluti ferðalagsins, þá kemst ég á nýjar slóðir, hef aldrei farið svona langt vestur og mun m.a.s. kynnast glænýju tímabelti og þremur nýjum ríkjum. Miriam ætlar að sækja mig á flugvöllinn í Chicago og svo förum við sem leið liggur frá Illinois, yfir hluta af Indiana og svo inn í Michigan þar sem áfangastaðurinn leynist, hinn dularfulli bær Kalamazoo. Nafnið eitt og sér gefur til kynna að þar búi yfirnáttúrulegar verur (enda hélt ég fyrst þegar ég heyrði heitið að það væri tilbúningur) og mér líður stundum eins og ég sé á leið til ævintýraheims, að kanna hið óþekkta. Nöfn ríkjanna þriggja eru ekki síður ævintýraleg, því enn sem komið er eru þau ekkert nema nöfn og nánast hvað sem er getur leynst þar, ég er sér í lagi viss um að í Indiana leynist margt dularfullt og yrði í sjálfu sér ekkert mjög hissa þótt við sæjum dreka þar á ráfi. Ég sagði vini mínum frá þessum hugrenningartengslum um daginn og hann svaraði því strax til að Kalamazoo hljómaði eins og staður þar sem drekar gætu klakist út. Mér finnst það ekki hljóma ólíklega og tel að ef við rekumst á slíka skepnu í Indiana að þá hafi hún villst að heiman og sé alveg jafntýnd á þeim slóðum og ég.

Ævintýri í bókabúð

Ég sit núna í einni flottustu bókabúð sem ég hef nokkurn tíma séð, Harvard Coop. Við mamma römbuðum hingað inn þegar við vorum hér um árið og eyddum lunganum úr þeim degi þar inni. Búðin lætur kannski ekki mikið yfir sér, en hún er á þremur hæðum og troðfull af bókum - skáldsögum og fræðibókum - og ef ég man rétt eru alveg nokkrir hillumetrar tileinkaðir goðafræði. Ég mun komast að því eftir svona tíu mínútur þegar ég hef lokið við kaffibollann minn og smákökuna með hnetusmjörssúkkulaðibitunum - orku sem er nauðsyn að hafa til að geta notið návistar bókanna til fullnustu. Bækur, kaffi og kaka - er til betri blanda í heiminum?

Innra með mér er þó barátta á milli þess að langa til að sleppa mér alveg lausri hér inni og kaupa fullt af álitlegum bókum, án þess að hafa áhyggjur af tilvonandi vísareikningi eða því hvernig ég hafi hugsað mér að dragnast með bækurnar heim. Mér líður eins og rauði djöfullinn og hvíti engillinn siti á öxlum mér og hvísli skilaboðum í eyra mér, gallinn er bara sá að ég veit ekki hvor er hvor (túlkanir óskast). Reyndar verð ég að viðurkenna að ég held að þetta nám hafi svolítið skemmt mig, núna finnst mér ég ekki mega hugsa um bækur nema þær séu gagnlegar - fræðibækur fram yfir skáldsögur. Kannski er kominn tími til að breyta því, skrifa ég um leið og ég lít úr sæti mínu á annarri hæð yfir skáldsagnadeildirnar á fyrstu og annarri hæð. Játningar um kaup verða hugsanlega í næsta bloggpóst ;o)

Fyrri hluta dagsins varði ég í miðbæ Boston, gekk um og naut þess að vera til í sólinni. Slappaði af í almenningsgarðinum, þar var barnahátíð í tilefni þess að svanirnar sneru aftur (hvaða svanir veit ég ekki og ekki heldur hvernig hægt var að tímasetja komu þeirra, en það var gaman að horfa á hátíðarhöldin), svoskoðaði mannlífið og rölti svo aðeins um göturnar. Eftir áðurnefnda dvöl okkar mömmu hér þá líður mér svolítið eins og ég þekki Boston vel - miðbærinn er hlýlegur og ég er mun hrifnari af þessari borg en New York, þar sem allt er miklu grárra og allir á fullri ferð. Hér má ég ekki líta hissa út án þess að fólk sem á leið fram hjá bjóðist til að vísa mér leið. Allt afgreiðslufólk er til í smá "small-talk" - það mætti eiginlega segja að það sé svolítil smábæjarbragur á fólkinu hér. Ég hef lítið nennt að vera almennilegur túristi, finnst miklu skemmtilegra að villast um bæinn en að leita að einhverjum ákveðnum stað - finnst ég sjá svo miklu meira þannig og verð ekki jafnpirruð á því að kort eiga það til að leiða mig á ranga staði.

On the road again...

Oft fylgir ferðalögum sú löngun að segja frá því sem á daga manns drífur. Ég hef hins vegar alltof oft staðist þá freistingu og hefur þá efalaust hjálpað til að ég get (vægast sagt) verið ansi pennalöt og frestað skrifum þar til fennt hefur yfir þau atvik sem í frásögur hefðu verið færandi. En þar sem ég þykist hafa endurvakið þetta blogg (telst ekki einn póstur örugglega vera endurvakning?) og hef lagt land undir fót, með tölvu í bakpokanum og virðist alls staðar komast í netsamband, þá hef ég eiginlega enga afsökun lengur, sér í lagi þar sem ég á eftir að klára fyrirlesturinn minn og því tilvalið að skrifa eitthvað allt, allt annað ;o)

Ég ligg núna í koju á farfuglaheimili í Kínahverfinu í Boston og er að búa mig undir að fara að sofa, því þótt klukkan sé bara ellefu að staðartíma þá er ég orðin svolítið þreytt. Ég gekk héðan af rútustöðinni og fann að sjálfsögðu ekki götuna sem ég átti að ganga eftir (skv. leiðbeiningum frá farfuglaheimilinu), en fann í staðinn skilti sem benti á Kínahverfið og sirkaði bara út hvert ég ætti að fara og rambaði að lokum á réttan stað og fylltist stolti yfir ratvísi minni - enda ekki auðvelt að lesa á þessi götuskilti í myrkri. Hér virðist vera matsölustaður í hverju húsi og ekki bara kínverskir heldur líka taílenskir og japanskir og svo að sjálfsögðu McDonalds. 

Að sjálfsögðu pakkaði ég í miklum fljótheitum í morgun og þegar ég var búin að stinga bæði sólarvörn og regnhlíf í töskuna fannst mér ég vera fær í flestan sjó - og þegar ég mundi bæði eftir tannburstanum mínum og sokkum - venjulega gleymi ég öðru af þessu tvennu - fannst mér eiginlega að meira þyrfti ekki. Enn er reyndar það stutt liðið á ferðina að ég á eftir að komast að því hvaða nauðsynjahlut ég gleymdi í þetta sinn. Ferðin gekk vel, en einkenndist af biðröðum, fyrst í fjörutíu mínútur í innritun í Leifsstöð og svo í klukkutíma í innflytjendaeftirlitinu í Boston - en á móti kom að Miriam fór með sömu vél og við gátum létt hvor annarri biðina í Leifsstöð og svo fengum við okkur að borða saman þegar komið var til Boston og munum næst sjást í Chicago. Í fluginu sjálfu sat ég við glugga og miðjusætið var autt, þannig að ég gat látið fara mjög vel um mig og í bókabúðinni á flugvellinum fann ég risastóra bók með dulmálskóðunarþrautum - reyndar á ensku en ég ræð a.m.k. við hluta þeirra - og gat skemmt mér við hana þegar ég nennti ekki lengur að horfa á kvikmyndir og þætti.

skýr dagur

Það er eitthvað svo yndislega rólegt við páskana, allt er í hægagangi og ekkert stress. Það þarf ekki að baka helling af smákökum, búa til langa lista af því sem á að vera í matinn og kaupa gjafir í stórum stíl. Aðalmálið virðist vera að allir fái sín páskaegg og geti slappað af, nema kannski þeir sem eru að ferma. Fréttaveitan á facebook haggast varla, helgarblöðin eru bæði komin og lesin og margir dagar í næstu tölublöð.

Ég ætti svo sem að vera aðeins stressaðri miðað við allt sem ég að skila af mér upp úr páskum, en ég nenni því ekki (sem gæti skýrt þessa bloggfærslu), heldur sit í inni í stofu með kaffibolla og sleiki sólina sem berst inn um gluggann, hlusta af óminn af Rás 1 sem einhver nágranna minna er með í gangi, hátt stillta, og reyni að stauta mig fram úr ritgerð Hammerichs frá 1836. Ekki nóg með að hún sé á gamaldags dönsku og svolítið sundurlaus heldur er hún prentuð með gotnesku letri og af þeim sökum (og ekki alveg nógra gæða í innskönnun) þá gengur mjög hægt að lesa hana og athyglin flöktir. Mig minnir að pabbi hafi einhvern tíma sagt mér frá einhverri rannsókn um að ef maður gæti ekki lesið ákveðinn fjölda orða á mínútu þá nennti heilinn þessu ekki og hugurinn flökti auðveldlega í aðrar áttir. Lestrarhraði minn er örugglega langt undir þeim mörkum þessa stundina og því er allt mun meira spennandi og ég væri örugglega farin að þrífa eða gera eitthvað álíka ógagnlegt ef það lægi ekki svona mikil leti í loftinu.

Letin kom þó ekki í veg fyrir að ég rölti út í búð áðan. Ekki það að mig vantaði eitthvað stórvægilegt, en var hrædd um að mig myndi vanta allt mögulegt á morgun þegar flestar búðir eru lokaðar. Ég stóðst ekki mátið og keypti mér lítið páskaegg til að maula með kaffinu, það stóð nokkurn veginn undir væntingum, þó að málshátturinn sé frekar til þess fallinn að draga úr manni kjark en að auka bjartsýnina, eða: Fallið sakar þá minnst sem fljúga lægst.

Jæja

Ég mundi áðan eftir því að ég hefði einu sinni verið bloggari og hef skemmt mér síðasta klukkutímann við að lesa gamlar færslur af handahófi og rifja upp allar minningarnar sem tengjast þeim. Þetta er á við það að fara upp á háaloft og fnna þar kassa fullan af gömlum og rykföllnum dagbókum (reyndar á ég hvorki háaloft né gamlar dagbækur en það er algjört aukaatriði).

Það er skrýtið að lesa síðustu færsluna hér á undan því síðan hún var skrifuð eru komin tvö og hálft ár. Á þeim tíma hefur mjög margt gerst og mjög margt breyst, bæði hjá mér og þeim sem eru í kringum mig, en á sama tíma hefur sumt ekkert breyst.

heima, um heiman, að heiman, frá heiman

Jæja, þá er komið að lokum þessa ævintýris. Þrír dagar eftir í Íþöku áður en ég legg af stað heim (eða að heiman - erfitt að ákveða hvað er hvað). Einhverra hluta vegna hefur dótið mitt vaxið svo að það hefur verið basl að pakka, en það mun hafast á endanum (sérstaklega ef ég sendi þær bækur sem ég ætla að eiga í pósti). Annars er ég á fullu að kveðja vini og kunningja og það er mjög skrýtið til þess að hugsa að flesta mun ég líklega aldrei hitta aftur. En ég á fullt af góðum minningum um þetta ár hér og eru góðar minningar ekki það sem skiptir mestu?

Þrátt fyrir tregann sem fylgir því að flytja þá hlakka ég óneitanlega til að koma heim og hitta alla sem ég þekki þar :o) (hlakka ekki jafnmikið til atvinnuleitar og ritgerðaskrifa en það reddast vonandi allt).

(Og titill færslunnar er úr stuttmynd um seinheppna bófa sem ég sá fyrir löngu síðan)

þrumur og bangsar

Á meðan mamma var í Íþöku ákváðum við einn eftirmiðdaginn að bregða okkur í smá göngu, enda þurfti ég að standa við stóru orðin og sanna að Íþaka væri í raun og sann „gorges“ (gilótt/gorgeous). Þar sem uppáhaldsgilið mitt sem liggur frá strætóstoppistöðinni upp á háskólasvæðið er lokað vegna vorviðgerða sáum við okkur þann kost vænstan að rölta að Áfafossunum (Buttermilk Falls). Þangað er einungis fimmtíu mínútna gangur og þar sem leiðin liggur um stórverslanasvæðið gat ég teymt mömmu í Wegmans, óhugnanlega stóra matvörubúð þar sem úrvalið er svo mikið að ég finn sjaldnast það sem ég leita að (og fer því ekki þangað nema mig langi í góð rúnnstykki) til að sýna henni herlegheitin.

Þegar við nálguðumst Áfafossana sáum við göngubrú sem virtist vera ætluð til þess að gangandi vegfarendur kæmust yfir þjóðveginn án þess að eiga á hættu að slasa sig á bílum. Hvernig sem við leituðum (bæði á þessari hlið og svo hinni á leiðinni til baka) fundum við ekki uppganginn á brúna þannig að við neyddumst til að skáskjóta okkur á milli bíla til að komast á áfangastað. Þangað komnar skoðuðum við skilti um jarðsögu svæðisins og hófum svo giljagönguna. Fyrst gengum við upp með gilinu, í návígi við fossana (sem eru sjö talsins) og köstuðum mæðinni á brú yfir þann efsta og gátum þar valið á milli þess að fara yfir brúna og ganga niður hina hlið gilsins eða fara lengra og komast að vatni sem er þarna í nágrenninu. Við tókum síðari kostinn og fórum eftir slóða sem kenndur var við birni, en þar sem engin viðvörunarskilti voru sjáanleg ákváðum við að þar væri enga birni að finna þrátt fyrir nafngiftina. Reyndar vorum við svolítið hvekktar að ganga eftir bjarnarslóða í gegnum þykkt skógarþykknið rétt fyrir sólsetur (um morguninn höfðum við lesið að leitað væri að þriðja ísbirninum heima - en vissum ekki þá að hann reyndist hafa verið kind) og kannski ekki að ástæðulausu því tveimur dögum síðar frétti ég að birnir hefðu verið á ferð ekkert mjög langt frá þessum stað (en það er óvanalegt).

En þegar okkur leist ekki lengur á skyggnið snerum við við og fórum niður gilið hinum megin og máttum ekki seinni vera. Því þegar við eygðum kóksjálfsalann (einhverra hluta vegna er einn slíkur við allar gönguleiðir hérna) og skýlið sem hann stóð undir hófst þrumuveður og grenjandi rigning. Við þökkuðum okkar sæla að hafa snúið við tímanlega og borðuðum nestið okkar í skýlinu á meðan eldingarnar leiftruðu í kringum okkur (og ansi nálægt sumar) og regnið streymdi.

Eftir hálftíma óveður var okkur loks fært að komast úr skýlinu og rölta heim. Á heimleiðinni sáum við að eldingu hafði greinilega lostið niður í spennustöð því nokkur hverfi voru rafmagnslaus. Við það hafði slokknað á þó nokkrum umferðarljósum á aðalumferðargötunni en löggan var fljót að átta sig og setti upp færanlegar stöðvunarskyldur, upplýstar með neyðarblysum.


Því miður náðum við engum myndum af mórauðum rollum (enda engar á ferli) en í staðinn er hér neðsti fossinn, býsna úfinn eftir hálftíma hellirigningu (til hægri má sjá grilla í stíginn sem við fórum upp).



Hér er svo mynd af stormþrungnum himninum.